คืนนั้น ฉันพบวิดีโอที่เขาเยาะเย้ยฉันต่อหน้าลูกน้อง เรียกฉันว่า "ปลาตาย" และสารภาพว่าเขาต้องการเพียงตำแหน่งหัวหน้าแก๊งของครอบครัวฉันเท่านั้น เขาตั้งใจจะเก็บ "รักแท้" ของเขาไว้ข้างๆ ในขณะที่ฉันเล่นบทบาทเป็นภรรยาที่ไร้เดียงสาและเป็นเพียงเครื่องประดับ
เขาคิดว่าฉันเป็นแค่เจ้าหญิงที่ถูกปกป้องอย่างดี เขาคงลืมไปว่าสายเลือดของฉันนั้นสร้างขึ้นบนพื้นฐานของการแก้แค้น
ฉันไม่ร้องไห้ ฉันไม่เผชิญหน้ากับเขา แต่ฉันกลับขัดกลิ่นของเขาออกจากผิวและกดหมายเลขโทรศัพท์ที่ทุกคนในชิคาโกหวาดกลัว
“ข้อตกลงกับตระกูลคาวาลลาโร” ฉันถามพ่อด้วยน้ำเสียงเย็นชา “มันยังใช้ได้อยู่ไหมคะ”
“ตอนนี้ดันเต้เป็นรองหัวหน้าแล้ว” พ่อเตือน “เขาเป็นคนโหดเหี้ยม เขาทำร้ายคนเพื่อความสนุก”
“ดีแล้ว” ฉันตอบ “ฉันเลิกเล่นกับเด็กๆ แล้ว”
ฉันแอบจองห้องบอลรูมโกลด์ที่อยู่ตรงข้ามกับสถานที่จัดงานเดิม ลูก้าคิดว่าเขากำลังจะไปร่วมงานแต่งงานในวันเสาร์
เขาไม่รู้เลยว่าฉันกำลังพาปีศาจไปที่แท่นบูชาแทน
บทที่ 1
มุมมองของเอเลน่า วิเทลโล
ฉันยืนอยู่ในห้องแต่งตัวของร้านชุดแต่งงานที่ดีที่สุดในชิคาโก เล็บของฉันจิกเข้าไปในฝ่ามืออย่างแรงจนความเจ็บปวดเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยยับยั้งอาการคลื่นไส้ไว้ได้
นิ้วของฉันจ่ออยู่เหนือปุ่มโทรบนโทรศัพท์
ฉันมองลอดช่องว่างของม่านกำมะหยี่ เห็นชายที่ฉันรักกำลังลูบไล้ท้องที่กำลังตั้งครรภ์ของหญิงอีกคน
เงาสะท้อนของฉันในกระจกเงาบานใหญ่เยาะเย้ยฉัน อายุ 22 ปี ลูกสาวของหัวหน้าแก๊ง ถูกเลี้ยงดูมาให้เป็นสมบัติล้ำค่า แต่ความรู้สึกคลื่นไส้ที่แล่นขึ้นมาในลำคอไม่ใช่ความกลัว มันคือรสชาติของดินปืนและเถ้าถ่าน
ฉันแนบโทรศัพท์เข้ากับหู
พ่อรับสายทันทีที่โทรไป
“สัญญากับตระกูลคาวาลลาโร” ฉันถาม “มันยังใช้ได้อยู่ไหมคะ”
ปลายสายเงียบ แต่เป็นความเงียบที่หนักอึ้ง กดดัน
“เอเลน่า” พ่อถาม
“สัญญานั้นเซ็นไว้ตอนที่ลูกยังเด็กนะ”
“ตอนนี้ดานเต้ คาวาลลาโรเป็นรองหัวหน้าแล้ว”
“เขามีชื่อเสียงไม่ดี กระดูกหักและตายก่อนวัยอันควร เขาจะฉีกเด็กอย่างลูก้าเป็นชิ้นๆ โดยไม่ลังเลเลย”
“ทำไมถึงมาถามฉันแบบนี้สามวันก่อนแต่งงานล่ะ?”
“เพราะฉันไม่อยากเล่นกับผู้ชายแล้ว พ่อ โทรหาเจ้าพ่อ บอกเขาว่าลูกสาววิเทลโลตอบตกลง ฉันจะแต่งงานกับดานเต้ คาวาลลาโรวันเสาร์นี้”
ฉันวางสายก่อนที่เขาจะเถียง
หัวใจฉันเต้นแรงจนแทบจะทะลอกออกมา แต่แขนฉันกลับนิ่ง
ร้านบูติกว่างเปล่า ถูกเคลียร์ออกไปเพื่อเจ้าหญิงแห่งตระกูลวิเทลโล แต่ที่มุมร้าน ยืนอยู่ข้างหน้าต่างโชว์สินค้า คือลูก้า โมเร็ตติ
คู่หมั้นของฉัน
หนึ่งในลูกน้องของพ่อฉัน ชายผู้ที่ช่วยฉันออกมาจากโกดังที่กำลังไฟไหม้เมื่อห้าปีก่อน
และเขากำลังพูดด้วยน้ำเสียงเบาและเร่งรีบกับผู้หญิงผมดำท้องป่องคนหนึ่ง
โซเฟีย
เธอคือทุกสิ่งที่คนชั้นสูงไม่ควรมี เมียน้อย ภาระ
ฉันมองดูลูก้าจูบหน้าผากเธอ ความอ่อนโยนที่เขาไม่ค่อยแสดงให้ฉันเห็นอีกแล้ว เขายื่นเงินปึกใหญ่ให้เธอ สายตาเหลือบมองไปยังห้องลองเสื้อที่เขาคิดว่าฉันซ่อนตัวอยู่ในชุดผ้าโปร่ง
ฉันก้าวออกมาจากซอกหลืบ โคมระย้าในร้านสว่างไสวขึ้นเหนือศีรษะฉัน เหมือนไฟสปอตไลท์ส่องเวที
เจ้าของร้านรีบวิ่งมาหาฉัน หน้าซีดเผือด
“คุณวิเทลโล” เธอพูดตะกุกตะกัก “มีปัญหาเรื่องงานปักค่ะ”
“หลบไป”
เธอรีบหลบไปด้านข้าง
ฉันเดินไปที่หุ่นโชว์ชุดที่ลูก้าสั่งทำไว้ให้ฉัน
มันสวยงาม ผ้าลูกไม้และไข่มุกเม็ดเล็กๆ พริ้วไหว หรูหรา แพง
แล้วฉันก็เห็นชายกระโปรง ด้ายสีเงินละเอียดอ่อนถักทอผ่านผ้าสีขาว
มันไม่ได้เขียนว่าเอเลน่า
มันเขียนว่าโซเฟีย
ลูก้าหันมา เขาเห็นฉันยืนอยู่ตรงนั้น จ้องมองชื่อของโสเภณีของเขาที่เย็บติดอยู่บนชุดแต่งงานของฉัน ดวงตาของเขาเบิกกว้าง
"เอเลน่า" เขาพูด คำโกหกนั้นเนียนราวกับน้ำมัน "มันเป็นความผิดพลาด เราเลื่อนได้ สั่งชุดใหม่ได้เลย"
เขาเดินเข้ามาหาฉัน กางแขนออก บังสายตาฉันขณะที่โซเฟียวิ่งหนีออกไปทางประตูหลังเหมือนหนู
ฉันปล่อยให้เขากอดฉัน
ฉันสูดดมกลิ่นน้ำหอมราคาถูกที่ติดอยู่บนแจ็กเก็ตของเขา กลิ่นของเธอ ท้องฉันปั่นป่วน
"ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม เจ้าหญิง?" เขาถามพลางจูบที่ศีรษะของฉัน
"ทุกอย่างสมบูรณ์แบบ ลูก้า" ฉันโกหก พลางถอยออกมาเพื่อมองเข้าไปในดวงตาของเขา
ดวงตาของคนทรยศ
ฉันมองชุดอีกครั้ง “เก็บชื่อไว้นะคะ” ฉันพูดเบาๆ สายตาเหลือบไปมองข้ามไหล่ของลูก้าไปยังเจ้าของร้านที่ดูหวาดกลัว “ใส่กล่องให้เรียบร้อย ปิดผนึกให้สนิท ฉันไม่อยากให้ใครเห็นก่อนวันแต่งงาน แม้แต่ลูก้าเองก็ตาม”
ลูก้าขมวดคิ้ว “อะไรนะ?”
ฉันยิ้ม “ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่บอกเธอว่าฉันอยากให้ทุกอย่างเป็นไปตามที่คุณวางแผนไว้”
โทรศัพท์ของลูก้าสั่น เขาเหลือบมองดู สีหน้าของเขาฉายแววบางอย่าง—ความสุข— โซเฟีย
เขาขอตัวแล้วก็จากไป
ฉันหันไปหาพนักงานต้อนรับ
“ฉันต้องการจองห้องบอลรูมสีทองสำหรับวันเสาร์ค่ะ”
“แต่คุณวิเทลโล คุณจองห้องบอลรูมสีเงินไว้แล้ว สำหรับงานแต่งงานของคุณกับคุณโมเร็ตติ”
“ฉันรู้ค่ะ” ฉันพูดพลางวางนามบัตรสีดำลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อน “เจ้าสาวในห้องบอลรูมสีเงินไม่ใช่ฉัน ห้องบอลรูมสีทองนั้นสำหรับคนที่ฉันจะแต่งงานด้วยจริงๆ”