มาเฟีย โรแมนซ์: รักในโลกใต้เงาอาชญากรรม

ฉันเกิดมาเพื่อเป็นเพียงอวัยวะสำรองให้กับอิซาเบลลา พี่สาวผู้เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของตระกูล สี่ปีที่แล้ว ภายใต้รหัส “เซเว่น” ฉันคือคนที่ดูแลรักษาและโอบกอดดันเต มอเรตตี ดอนแห่งชิคาโกเอาไว้ในความมืดมิดจนเขาหายดี แต่พี่สาวกลับหน้าด้านๆ ขโมยชื่อของฉัน เครดิตของฉัน และผู้ชายที่ฉันรักไป ดันเตหลงเชื่อคำโกหกแสนหวานของเธอและมองฉันด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรังเกียจ เมื่อป้ายไฟนีออนร่วงลงมาบนถนน เขาพุ่งตัวไปใช้ร่างกายปกป้องอิซาเบลลา ทิ้งให้ฉันถูกทับอยู่ใต้ซากเหล็กที่บิดเบี้ยวเพียงลำพัง ในขณะที่พี่สาวนั่งร้องไห้เพราะรอยขีดข่วนเล็กน้อยอยู่ในห้องสวีตระดับวีไอพี ฉันกลับต้องนอนร่างแหลกเหลว ฟังพ่อแม่ปรึกษากันอย่างเลือดเย็นว่าไตของฉันยังใช้การได้สำหรับการผ่าตัดเปลี่ยนถ่ายให้เธอหรือไม่ ฟางเส้นสุดท้ายขาดลง เมื่อดันเตเห็นฉันสวมสร้อยข้อมือหินลาวาที่ฉันเคยใส่ตอนช่วยชีวิตเขา เขาปรักปรำว่าฉันขโมยมันไปจากอิซาเบลลา และสั่งให้พ่อแท้ๆ ของฉันลงโทษฉัน ฉันถูกฟาดด้วยแส้ห้าสิบทีจนแผ่นหลังเหวอะหวะ ในขณะที่ดันเตเอามือปิดตาอิซาเบลลาไว้ เพื่อปกป้องเธอจากความอัปลักษณ์ของฉัน “แกมันไม่มีค่าอะไรเลย แกเป็นแค่อะไหล่สำรอง จำใส่หัวไว้ด้วย” ฉันนอนจมกองเลือดด้วยความสิ้นหวัง ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคนที่ฉันยอมแลกชีวิตดึงขึ้นมาจากนรก ถึงได้มองฉันเป็นแค่หัวขโมยที่น่าขยะแขยง ทำไมครอบครัวสายเลือดเดียวกันถึงเห็นฉันเป็นแค่อวัยวะสำรองที่รอวันถูกชำแหละ ในค่ำคืนนั้น ความรักและความหวังโง่ๆ ในใจของฉันก็ได้ดับสลายลงอย่างสมบูรณ์ เช้าวันแต่งงานของพวกเขา ฉันยื่นกล่องของขวัญให้ดันเต ข้างในมีเทปคาสเซตต์ซึ่งเป็นหลักฐานชิ้นเดียวที่ยืนยันว่าฉันคือ 'เซเว่น' ตัวจริง จากนั้น ฉันก็เซ็นเอกสารตัดขาดจากครอบครัว ขว้างโทรศัพท์ทิ้ง แล้วขึ้นเที่ยวบินเที่ยวเดียวมุ่งหน้าสู่ซิดนีย์ กว่าที่เขาจะได้ฟังเทปม้วนนั้นและตระหนักว่าตัวเองแต่งงานกับปีศาจร้าย ฉันก็คงอยู่ไกลออกไปหลายพันไมล์ และไม่มีวันหวนกลับมาอีกตลอดกาล

ฉันคือสถาปนิกและผู้สร้างป้อมปราการดิจิทัลให้กับดอนมาเฟียที่ทรงอิทธิพลที่สุดในนิวยอร์ก ในสายตาของทุกคน ฉันคือราชินีผู้สง่างามและสมบูรณ์แบบของเขา แต่ในขณะที่เรากำลังดินเนอร์ โทรศัพท์สำรองของฉันก็สั่นเตือนอยู่ใต้โต๊ะ มันคือข้อความจากชู้รักของเขา พร้อมรูปถ่ายที่ตรวจครรภ์ซึ่งขึ้นสองขีด “สามีของคุณกำลังฉลองอยู่ตอนนี้ คุณก็เป็นแค่เฟอร์นิเจอร์ประดับบ้าน” เธอส่งคลิปวิดีโอที่เขาพูดเต็มปากว่าฉันเป็นแค่สิ่งของที่ ‘มีประโยชน์ใช้สอย’ เขาบอกว่าฉันเป็นแค่ทรัพย์สินที่เป็นหมัน เก็บไว้เพื่อเชิดหน้าชูตา ในขณะที่เธอคือคนที่จะอุ้มท้องทายาทของเขา ฉันมองข้ามโต๊ะไปหาเขา เขายิ้มและกุมมือฉัน โกหกฉันซึ่งๆ หน้าโดยไม่กะพริบตา เขาคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของชีวิตฉัน เพียงเพราะเขาเคยช่วยชีวิตฉันไว้เมื่อสิบปีก่อน เขาคิดว่าฉันจะยอมทนกับการถูกเหยียดหยามและหยามเกียรติ เพียงเพราะฉันไม่มีที่ไปและไม่มีใครกล้าหย่ากับดอน แต่เขาคิดผิด ฉันไม่อยากหย่า และฉันก็ไม่อยากฆ่าเขา เพราะนั่นมันง่ายเกินไป ฉันโอนเงินห้าสิบล้านดอลลาร์เข้าบัญชีลับ และทำลายเซิร์ฟเวอร์ทั้งหมดของอาณาจักรเขาทิ้ง จากนั้นฉันก็ยกยาเคมีจากตลาดมืดขึ้นดื่ม เพื่อลบล้างความทรงจำและตัวตนของตัวเองทิ้งอย่างถาวร ต่อให้เขาต้องเผาโลกทั้งใบเพื่อตามหาฉัน เขาก็จะไม่มีวันได้พบภรรยาของเขาอีกต่อไป

เพียงแค่เห็นเธอครั้งแรก "โดมินิค" ก็บอกกับตัวเองว่า เขาจะต้องได้สาวสวยแต่งตัวเซ็กซี่ผู้นี้มาเป็นหนึ่งในผู้หญิงของเขาให้ได้ ในระยะเวลาที่เขาทำงานอยู่ที่ไทย เขาพยายามหาวิธีเพื่อจะได้เธอมา แต่เหมือนสวรรค์เข้าข้างเทพบุตรอย่างเขาเสมอ เมื่อแม่เลี้ยงของเธอติดหนี้การพนันที่กาสิโนของเขาในจำนวนไม่น้อย อย่างไรเขาก็ต้องได้ร่างบางของสาวสวยสุดเซ็กซี่ไม่แพ้ดาวยั่วมาแนบอกไว้นอนกอดข้างกายอย่างแน่นอน! “จะไปไหน!” โดมินิคจับร่างบางนั่งลงโซฟาตัวเดิมที่เขาผลักเธอลงไปนั่งตั้งแต่แรก “ฉันจะกลับ! ปล่อย!” “คิดจะกลับไปอ่อยไอ้ดนัยหรือใครล่ะ” “ทำไมฉันจะต้องทำอย่างนั้นด้วย ในเมื่อสมองของฉันมันไม่ได้มีแต่เรื่องพันธ์นั้น” เธอไม่ยอมแพ้เช่นกัน “เหรอ!! ไม่คิดแต่ไปงานกับมันแต่งตัวซะสวยเลยหรือว่าจะไปอ่อยผู้ชายในงาน” -เพี๊ยะ!!!!- มือบางปะทะลงบนใบหน้าหล่อเหลาอย่างเต็มแรงโมโห “จำไว้เลยนะ! ถึงฉันจะจนแต่ฉันก็ไม่เคยคิดขายศักดิ์ศรีตัวเองกิน” นิต้าตะคอกใส่หน้าชายหนุ่ม แม้ในใจจะกลัวเขาก็ตาม “หึ!! แล้วไอ้ที่ยอมเป็นนางบำเรอผม คุณไม่คิดว่าบ้างเหรอว่าไอ้ศักดิ์ศรีของคุณมันก็ไม่มีอยู่แล้ว” “คุณต่างหากบังคับฉัน เลิกยุ่งกับฉันสักที!!” “แต่ผมยังได้คุณไม่พอใจเลย เพราะฉะนั้นคุณก็ยังไปไหนไม่ได้” ริมฝีปากหนาฉกลงมาจูบปากบางแรงอย่างพร้อมกับผลักร่างบางลงนอนกับโซฟาตัวยาว นิต้าไม่ดิ้นเธอนิ่งให้เขาทำตามที่ต้องการให้พอ ลิ้นร้อนสอดเข้ามาในโพรงปากเล็กซอกไซ้ไปตามซี่ฟัน แรงจูบเอาแต่ใจไม่อ่อนโยน หญิงสาวรู้สึกถึงคาวเลือด ไม่บอกก็รู้ว่าปากเธอแตกจากรสจูบของอสูรร้าย

ฉันเจออิสระ ชัยชนะ ตอนที่เขากำลังเลือดอาบอยู่ในตรอกซอยแห่งหนึ่ง และเปลี่ยนเขาให้กลายเป็นราชาแห่งสาทร ฉันสอนเขาทุกอย่าง มอบอาณาจักรให้เขา และทำให้เขาเป็นสามีลับๆ ของฉัน เขาคือผลงานชิ้นเอกของฉัน แล้วอินฟลูเอนเซอร์สาวคนใหม่ของเขาก็เอาคลิปเสียงมาเปิดให้ฉันฟัง ฉันได้ยินเสียงที่ฉันปั้นแต่งมากับมือเรียกฉันว่า "ผู้คุม" "ไม้ค้ำยัน" และ "อีแก่ที่คิดว่าเป็นเจ้าของชีวิตฉัน" แต่นั่นเป็นแค่การเริ่มต้น เขาใช้อำนาจที่ฉันมอบให้ไปทุบทำลายตึกผู้ป่วยมะเร็งเด็กที่เราสร้างขึ้นเพื่อรำลึกถึงอาชา ลูกสาวที่เกิดมาไร้ลมหายใจของเรา เขากำลังสร้างสปาสุดหรูบนซากปรักหักพังนั้นเพื่อเป็นของขวัญให้ชู้รักคนใหม่ เขายังกล้ายืนพูดต่อหน้าฉันว่า "บางทีถ้าคุณไม่บ้างานจนเกินไป อาชาก็อาจจะยังอยู่ตรงนี้" ผู้ชายที่ฉันสร้างขึ้นมาจากความว่างเปล่ากำลังพยายามลบประวัติศาสตร์ทั้งหมดของเรา รวมถึงลูกที่ตายไปแล้วของเราด้วย เขาคิดว่าเขาสามารถทำลายฉันให้ย่อยยับ แล้วสร้างชีวิตใหม่บนซากปรักหักพังของฉันได้ ดังนั้นเมื่อพวกเขาทำการ์ดเชิญงานแต่งงานมาให้ ฉันก็ตอบรับ ก็มันสำคัญนี่... ที่จะมอบวันแห่งความสุขสุดยอดให้ผู้ชายคนหนึ่ง ก่อนที่คุณจะทำลายเขาให้สิ้นซาก

ตลอดสามปี ฉันเป็นภรรยาผู้เงียบงันของอันเดอร์บอสมาเฟียแห่งนิวยอร์ก ฉันคอยขัดคราบเลือดออกจากเสื้อเชิ้ตให้เขา และทำหน้าที่เป็นเพียงเครื่องเรือนชิ้นหนึ่งในคฤหาสน์ แต่เขากลับทิ้งฉันไว้กลางสายฝนในวันเกิดของตัวเอง เพียงเพื่อรีบไปช่วยแฟนเก่าของเขาจากอาการสติแตกเรื่องส้นรองเท้าหัก เขามัวแต่ยุ่งกับการส่งข้อความหาผู้หญิงที่เขารักอย่างแท้จริง จนตวัดลายเซ็นลงบนเอกสารที่ฉันยื่นให้โดยไม่ได้เหลือบมองเลยสักนิด “เสร็จแล้ว” เขาพูดด้วยน้ำเสียงปราศจากความรู้สึก โดยไม่รู้เลยว่าสิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้ปึกรายงานการขนส่งนั้น คือคำร้องขอเพิกถอนการสมรสของเรา ความรักที่ฉันมีให้เขาถูกเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี เขาปล่อยให้เธอเยาะเย้ยฉัน และยื่นแก้ววิสกี้ซึ่งเป็นเครื่องดื่มโปรดของเธอให้ฉัน โดยลืมไปว่าฉันเกลียดรสชาติของมันแค่ไหน ฉันเพิ่งตระหนักได้ว่า ต่อให้ฉันพยายามอุทิศชีวิตให้เขามากเท่าไหร่ ฉันก็เป็นได้แค่วิญญาณไร้ค่าในบ้านของตัวเอง ฉันจึงตัดสินใจเลิกรอคอย ฉันเผาภาพแต่งงานของเราในเตาผิง ทิ้งแหวนแพลทินัมไว้ในกองขี้เถ้า และขึ้นเที่ยวบินเที่ยวเดียวมุ่งหน้าสู่ซานฟรานซิสโกพร้อมเงินชดเชย ต่อให้ยมทูตอย่างเขาจะเพิ่งรู้ตัวว่าสูญเสียอะไรไป จนต้องยอมคุกเข่าอ้อนวอนและขอร้องให้ฉันกลับไปเป็นราชินีของเขาในภายหลัง ครั้งนี้ฉันก็เลือกที่จะเดินจากมา

ตลอดสามปี ฉันสวมบทบาทภรรยามาเฟียที่สมบูรณ์แบบและจงรักภักดีต่ออเลสซานโดรมาโดยตลอด จนกระทั่งวันหนึ่ง ฉันบังเอิญไปได้ยินเขาเยาะเย้ยฉันว่าเป็น “รูปสลักน้ำแข็ง” ขณะกำลังหาความสำราญกับอาเรีย เด็กกำพร้าจอมปลอมที่เขาพาเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์ หลังจากนั้นไม่นาน อานม้าของฉันถูกลอบตัดจนขาดกลางอากาศ ทำให้ขาของฉันหักแหลกลาญ อเลสซานโดรรู้ดีว่าอาเรียเป็นคนทำและเธอตั้งใจจะฆ่าฉัน แต่เขากลับสั่งลูกน้องให้ปล่อยผ่าน และเรียกประสบการณ์เฉียดตายของฉันว่าเป็นแค่ “บทเรียน” เขาทำให้ฉันอับอายต่อหน้าสาธารณชนด้วยการอายัดบัญชีของฉันเพื่อเอาเงินไปซื้อมรดกตกทอดของตระกูลให้เธอ แถมยังยืนดูเฉยๆ ตอนที่เธอขู่จะปล่อยคลิปส่วนตัวของเราให้สื่อเพื่อทำลายชีวิตฉัน เขาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันจนแหลกสลาย เพียงเพื่อสวมบทฮีโร่ปกป้องผู้หญิงที่เขาคิดว่าไร้ที่พึ่ง โดยไม่รู้เลยว่าเธอคือสิบแปดมงกุฎที่แอบไปนอนกับบอดี้การ์ด คู่อริ และคนงานของเขานับไม่ถ้วน พร้อมกับหัวเราะเยาะลับหลังว่าเขาช่างโง่เขลาและหลอกง่ายดายเพียงใด ในงานกาล่าประจำปี ต่อหน้าคนทั้งตระกูลอาชญากรรม เมื่ออเลสซานโดรบีบบังคับให้ฉันขอโทษชู้รักของเขา ฉันไม่ได้ร้องไห้อ้อนวอน ฉันเพียงแค่เสียบแฟลชไดรฟ์ที่บันทึกความระยำของพวกเขาทั้งหมดเข้ากับโปรเจกเตอร์หลัก แล้วกดเล่น

เอธัส คู่หมั้นของฉัน... ผู้บริหารคนสำคัญของตระกูลมหานที... เขาสัญญาว่ายาแก้ปวดจะช่วยบรรเทาอาการเจ็บจาก "อุบัติเหตุทางรถยนต์" ได้ แต่มันคือคำโกหก อุบัติเหตุที่แท้จริงคืออารมณ์ร้ายของเขาต่างหาก และฉันก็คือกระสอบทรายที่เขารักที่สุด ท่ามกลางฤทธิ์ยาที่ทำให้ฉันสะลึมสะลือ ฉันบังเอิญได้ยินความจริง เขากำลังคุยโทรศัพท์กับกุนซือของเขา อวดอ้างอย่างภาคภูมิใจว่าขโมยแบบแปลนคาสิโนมูลค่าพันล้านของฉันไป เขาจะใช้มันเพื่อถีบตัวเองขึ้นเป็นมือขวาของเจ้าพ่อ เขาวางแผนจะขอฉันแต่งงาน แล้วใช้กฎเหล็กของตระกูลมาปิดปากฉันตามกฎหมาย ไม่ให้ฉันมีสิทธิ์ทวงคืนผลงานของตัวเองได้อีกตลอดไป ส่วนโอลีเวีย ชู้รักของเขา จะกลายเป็นหน้าเป็นตาของโปรเจกต์นี้ แต่ที่เลวร้ายที่สุดคือความจริงเรื่องการแท้งลูกของฉัน มันไม่ใช่อุบัติเหตุ เขากับโอลีเวียร่วมมือกันวางแผน เรียกเลือดเนื้อเชื้อไขของเราว่า "ตัวถ่วง" ที่จะฆ่าความทะเยอทะยานของเขาให้ตายทั้งเป็น ในงานเลี้ยงคืนนั้น เขาพิสูจน์ทุกอย่างด้วยตัวเอง หลังจากผลักฉันล้มลงไปกองกับพื้นต่อหน้าทุกคน เขาก็เดินจากไปพร้อมกับหล่อน ทิ้งให้ฉันจมอยู่กับกองความอัปยศอดสู ความรักที่ฉันเคยมีให้เขาไม่ได้แค่ตายจากไป แต่มันแปรเปลี่ยนเป็นความแน่วแน่ที่เย็นชาและแข็งกร้าว เขาพรากผลงานของฉัน ลูกของฉัน และศักดิ์ศรีของฉันไป ฉันจึงส่งอีเมลฉบับสุดท้ายให้เขา... ไฟล์ที่บรรจุหลักฐานของทุกคำโกหก ทุกการหักหลัง และวิดีโอที่เขาทำร้ายฉัน หัวข้ออีเมลเขียนว่า "ของขวัญแต่งงานของฉัน" จากนั้นฉันก็ขึ้นเครื่องเที่ยวเดียวมุ่งหน้าสู่กรุงเทพฯ เพื่อจับมือกับชายเพียงคนเดียวที่เขาหวาดกลัวอย่างแท้จริง นี่ไม่ใช่การเลิกรา แต่มันคือสงคราม

ฉันคือเจ้าหญิงแห่งมาเฟียชิคาโก ลูกากับมัตเตโอคือผู้พิทักษ์ที่กรีดเลือดร่วมสาบานตั้งแต่เด็กว่าจะปกป้องฉันด้วยชีวิต แต่ในคืนที่โซเฟียจงใจเล็งพลุใส่ฉันจนไฟลุกท่วมตัว คำสาบานนั้นก็กลายเป็นเถ้าถ่าน ขณะที่ฉันดิ้นทุรนทุรายกรีดร้องอยู่บนพื้น ผู้พิทักษ์ทั้งสองกลับวิ่งข้ามร่างฉันไปหาโซเฟีย พวกเขาเอาเสื้อแจ็กเก็ตคลุมร่างเธอพลางปลอบโยนเพราะเธอตกใจกับแรงสะท้อนของพลุ ปล่อยให้ฉันถูกไฟคลอกจนผิวหนังไหม้เกรียม ซ้ำร้ายเมื่อฉันตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาลพร้อมแผลเป็นถาวร พวกเขากลับขโมยสร้อยไข่มุกของแม่ฉันไปให้เธอใส่ และยอมกรีดฝ่ามือตัวเองเพื่อรับโทษแทนเธอ "เธอไร้เดียงสานะ เอเลนา ทำไมเธอถึงใจร้ายขนาดนี้?" มิตรภาพสิบปีถูกทำลายลงเพียงเพราะน้ำตาจอมปลอมของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง พวกเขามองข้ามความเจ็บปวดของฉัน และตราหน้าว่าฉันเป็นคนเลือดเย็นที่พยายามจะรังแกคนอ่อนแอ ฉันไม่ร้องไห้ ไม่โวยวาย และไม่อ้อนวอน ฉันเพียงแค่เก็บกระเป๋าแล้วแปรพักตร์ไปยังสถานที่ที่พวกเขาไม่อาจตามมาได้ นั่นคือสู่อ้อมแขนของดันเต มอเรตตี คาโปผู้โหดเหี้ยมและทรงอำนาจแห่งนิวยอร์ก กว่าที่พวกเขาจะตระหนักถึงความผิดพลาดและคลานกลับมาอ้อนวอนขอให้ฉันยกโทษให้ ฉันก็กลายเป็นราชินีของชายอื่นไปเสียแล้ว

ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ฉันใช้ชีวิตในฐานะภรรยาที่แสนดีของมาเฟียทรงอิทธิพล และลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของดอนผู้ยิ่งใหญ่ จนกระทั่งวันเกิดของฉัน สามีสัญญาว่าจะพาไปสวนสนุก แต่ฉันกลับพบเขากำลังฉลองวันเกิดครบห้าขวบให้ลูกชายลับๆ ของเขากับผู้หญิงอีกคน ฉันแอบได้ยินเขาด่าว่าฉันเป็นแค่คนโง่ที่ถูกหลอกใช้ เพื่อให้ลูกนอกสมรสมีฐานะที่ถูกต้องตามกฎหมาย แต่ที่น่าสะอิดสะเอียนที่สุดคือ พ่อแม่แท้ๆ ของฉันเป็นคนออกเงินสนับสนุนละครฉากนี้มาตลอด พวกเขาวางยานอนหลับฉันในทุกวันหยุดสุดสัปดาห์ เพียงเพื่อเปิดทางให้สามีออกไปสวมบทบาทครอบครัวสุขสันต์กับชู้รัก "ฉันจะอ้างว่าตัวเองเป็นหมัน แล้วรับเลี้ยงเด็กคนนี้ เท่านี้เขาก็จะได้เป็นทายาทเพียงคนเดียว" ประโยคที่สามีพูดกับชู้รักทำให้ฉันตาสว่าง ชีวิตที่ผ่านมาเป็นเพียงเรื่องโกหกที่สร้างขึ้นโดยคนที่ฉันรักที่สุด ความโศกเศร้าจากการถูกหักหลังไม่ได้ทำให้ฉันพังทลาย แต่มันแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาจนถึงขีดสุด ในขณะที่พวกเขากำลังจัดงานฉลองกันอย่างมีความสุข ฉันได้ส่งคลิปเสียงแฉความระยำไปเปิดกลางงาน ฉันเซ็นเอกสารหย่า สละสิทธิ์ในกองมรดกและนามสกุลของตระกูลทิ้งทั้งหมด ก่อนจะก้าวเดินขึ้นเครื่องบินเพื่อลบตัวตนเดิมทิ้ง และปล่อยให้โลกของพวกมันมอดไหม้เป็นจุล

เมื่อเจ็ดปีก่อน ดันเต คู่หมั้นของฉัน ส่งฉันเข้าคุกเพื่อรับโทษแทนน้องสาวบุญธรรมอย่างเคียรา เขาอ้างว่านี่คือของขวัญอันล้ำค่าเพื่อปกป้องฉัน วันนี้เขามารับฉันที่หน้าเรือนจำ แต่กลับทิ้งฉันไว้ที่หน้าคฤหาสน์ของตระกูลเพียงเพราะเคียรากำลังมีอาการกำเริบขึ้นมาอีกแล้ว พ่อแม่สั่งให้ฉันไปนอนในห้องเก็บของแคบๆ บนชั้นสาม เพราะไม่อยากให้ฉันไปรบกวนเด็กสาวแสนบอบบางที่ขโมยชีวิตฉันไป พวกเขาจัดงานเลี้ยงมื้อค่ำสุดหรูเพื่อฉลองให้เธอ ในขณะที่ฉันถูกปฏิบัติราวกับวิญญาณไร้ตัวตน เมื่อฉันปฏิเสธที่จะร่วมโต๊ะ แม่ก็ขู่ฟ่อว่าฉันเป็นคนเนรคุณ “หล่อนก็แค่อิจฉาเคียรา” พ่อตราหน้าฉันเป็นภาษาสเปน แม้แต่ดันเต ชายที่เคยสาบานว่าจะรอฉัน ก็ยังนั่งปอกเปลือกองุ่นให้เคียราอย่างทะนุถนอม โดยไม่แม้แต่จะปรายตามองฉัน พวกเขาคงคิดว่าเวลาเจ็ดปีในคุกจะทำให้ฉันกลายเป็นคนโง่เขลาและแตกสลาย แต่คุกคือมหาวิทยาลัยชีวิตของฉัน ฉันเรียนภาษาสเปนจนเชี่ยวชาญ และเข้าใจทุกถ้อยคำอันร้ายกาจนั้นอย่างถ่องแท้ ในวินาทีนั้น ฉันตระหนักได้ว่าตัวเองไม่ใช่คนในครอบครัว แต่เป็นเพียงขยะที่ถูกใช้งานจนพังแล้วทิ้ง ความรักที่เคยมีให้พวกเขามอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน คืนนั้น ในห้องเก็บของที่เต็มไปด้วยฝุ่น ฉันเปิดโน้ตบุ๊กเครื่องเก่า ล็อกอินเข้าสู่ช่องทางเข้ารหัสลับที่ตั้งค่าไว้เมื่อหลายปีก่อน “ข้อเสนอยังคงเดิม เธอจะยอมรับไหม?” มือของฉันพิมพ์ตอบกลับไปทันที “ฉันตกลง” ฉันไม่ได้แค่กำลังจะจากไป แต่ฉันกำลังจะลบพวกเขาออกไปจากชีวิตตลอดกาล

สามีของฉัน เจ้าพ่อที่น่าเกรงขามที่สุดในกรุงเทพฯ บอกฉันว่ายังไม่ถึงเวลาที่เหมาะสมสำหรับการมีทายาท แต่แล้วฉันก็เจอการ์ดเชิญไปงานรับศีลล้างบาปของลูกชายลับๆ ของเขา—เด็กที่เขาไปมีกับผู้หญิงจากตระกูลคู่อริของเรา การทรยศของเขาพุ่งถึงขีดสุดเมื่อเขาผลักฉันอย่างแรงจนฉันแท้งลูก และเมียน้อยของเขาก็ทิ้งฉันให้รอความตายอยู่ที่ก้นเหว แต่ฉันรอดมาได้ และหลังจากที่เขาเห็นฉันรับรางวัลเกียรติยศสูงสุดระดับโลกด้านสถาปัตยกรรมผ่านทางทีวี ตอนนี้เขากลับมาคุกเข่าอยู่หน้าโรงแรมของฉัน อ้อนวอนวิญญาณที่เขาสร้างขึ้นมากับมือให้กลับบ้าน

ตลอดสี่ปี ฉันเป็นเพียงภรรยาผู้ว่านอนสอนง่ายของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในชิคาโก คืนนี้คืองานนิทรรศการศิลปะที่สำคัญที่สุดในชีวิตของฉัน เขาสัญญาเป็นมั่นเหมาะว่าจะไม่พลาดเด็ดขาด แต่เขากลับไปปรากฏตัวอยู่บนข่าวค่ำ ดันเตกำลังใช้ร่างและสูทราคาแพงกำบังสายฝนให้ผู้หญิงอีกคน หุ้นส่วนทางธุรกิจผู้ไร้ความปรานี แขกในแกลเลอรีเริ่มกระซิบกระซาบ สายตาสมเพชเวทนาเหล่านั้นเปลี่ยนค่ำคืนแห่งความสำเร็จสูงสุดของฉันให้กลายเป็นลานประหารที่น่าอับอายขายหน้า จากนั้นข้อความจากเขาก็ส่งมา “มีเรื่องด่วนเข้ามา อิซาเบลลาต้องการตัวผม คุณคงเข้าใจ มันคือธุรกิจ” ข้อความเยือกเย็นนั้นย้ำเตือนว่า ฉันเป็นเพียงสิ่งของประดับบารมีเพื่อฟอกขาวชื่อเสียงเปื้อนเลือดของเขา เขาไม่เคยเห็นคุณค่าในตัวฉันเลย หัวใจของฉันไม่ได้แตกสลาย แต่มันกลายเป็นน้ำแข็ง และที่ตลกร้ายที่สุดคือ ฉันเพิ่งพบว่าตัวเองกำลังตั้งท้องลูกของเขา ลูกที่เขาจะมองว่าเป็นเพียงทายาทสืบทอดอำนาจมืด เป็นทรัพย์สินอีกชิ้นที่ต้องถูกควบคุม ฉันจะไม่มีวันยอมให้ลูกต้องเติบโตมาในโลกที่โหดร้ายและเย็นชาของเขาเด็ดขาด เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันเดินเข้าไปขัดจังหวะการประชุมของเขาและยื่นปึกเอกสารของแกลเลอรีให้ ด้วยความเย่อหยิ่งและรำคาญ เขาตวัดลายเซ็นทิ้งส่งๆ ไปโดยไม่แม้แต่จะอ่าน เขาไม่รู้เลยว่า แผ่นกระดาษที่ซ่อนอยู่อย่างแนบเนียนข้างใต้นั้นคือใบหย่าของเรา และเอกสารสละสิทธิ์ความเป็นพ่ออย่างเด็ดขาด เขาเพิ่งจะเซ็นทิ้งภรรยาและลูกของตัวเอง ราวกับเป็นเพียงเศษกระดาษไร้ค่า จากนั้นฉันก็จองตั๋วเที่ยวเดียว เก็บกระเป๋าเพียงใบเดียว และหายตัวไปจากโลกของเขาตลอดกาล

ฟรานเชสโก้ ต้องการเพียงความสุขจึงใช้คำว่ารักหลอกล่อเพื่อรั้งให้อยู่กับเขานานที่สุดหรือจนกว่า… “ฉันยังไม่เบื่อ! เธอก็ไม่มีสิทธิ์ไปจากอกฉันได้นาตาเชีย” เธอ นาตาเชีย ต้องการความรักและเมื่อเขาให้ไม่ได้ เธอจึงคิดจะไป “นาตาเชีย ผมสั่งให้คุณหยุด” เสียงห้าวของชายหนุ่มดังไล่หลังเธอออกมา เขาพยายามเรียกให้เธอหยุดแต่เธอหยุดไม่ได้เพราะในเวลานี้น้ำตาเจ้ากรรมมันไหลออกมาเต็มสองแก้ม ไม่อยากให้เขาเห็นว่าเธอร้องไห้ "อย่าไปจากผมเลยนะ อยู่กับผมเถอะ คุณเป็นของผมนะ ผมไม่ยอมให้คุณไปไหนทั้งนั้น”

ตอนฉันอายุแปดขวบ พี่ธาม มหรรณพ ดึงฉันออกมาจากกองเพลิงที่คร่าชีวิตครอบครัวของฉันไป สิบปีเต็มที่เจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพลคนนั้นเป็นทั้งผู้ปกป้องและโลกทั้งใบของฉัน แล้ววันหนึ่ง เขาก็ประกาศหมั้นกับผู้หญิงคนอื่นเพื่อผนึกสองอาณาจักรแห่งโลกมืด เขาพาหล่อนกลับมาบ้านและประกาศว่าหล่อนคือ ‘นายหญิง’ คนต่อไปของตระกูลมหรรณพ ต่อหน้าทุกคน คู่หมั้นของเขาสวมปลอกคอโลหะราคาถูกลงบนคอฉัน เรียกฉันว่าเป็น ‘สัตว์เลี้ยง’ ของพวกเขา พี่ธามรู้ว่าฉันแพ้ เขาก็แค่มองด้วยสายตาเย็นชา แล้วสั่งให้ฉันรับมันไว้ คืนนั้น ฉันนอนฟังเสียงเขากับหล่อนบนเตียงเดียวกันผ่านกำแพงห้อง ในที่สุดฉันก็เข้าใจว่าคำสัญญาที่เขาเคยให้ไว้ตอนฉันยังเด็กเป็นแค่เรื่องโกหก ฉันไม่ใช่ครอบครัวของเขา ฉันเป็นแค่สมบัติของเขา หลังจากสิบปีแห่งความภักดี ความรักที่ฉันมีให้เขาก็แหลกสลายเป็นเถ้าถ่าน ดังนั้นในวันเกิดของเขา วันที่เขาเฉลิมฉลองอนาคตใหม่ของตัวเอง ฉันจึงเดินออกจากกรงทองของเขาไปตลอดกาล เครื่องบินเจ็ตส่วนตัวลำหนึ่งกำลังรอรับฉันไปหาพ่อที่แท้จริงของฉัน...ศัตรูตัวฉกาจของเขา

วันที่สามีของฉัน ซึ่งเป็นถึงมือขวาของเจ้าพ่อมาเฟีย บอกว่ายีนของฉันบกพร่องเกินกว่าจะอุ้มท้องทายาทของเขาได้ เขาก็พาตัวตายตัวแทนของฉันกลับมาบ้านด้วย...ผู้หญิงคนหนึ่งที่จะมาอุ้มบุญแทน ที่มีดวงตาเหมือนฉัน แต่มีมดลูกที่ใช้งานได้ เขาเรียกหล่อนว่า "ภาชนะ" แต่กลับเชิดหน้าชูตาหล่อนในฐานะเมียน้อย ทอดทิ้งฉันในขณะที่ฉันเลือดอาบอยู่บนพื้นในงานเลี้ยงเพื่อปกป้องหล่อน และวางแผนอนาคตลับๆ ของพวกเขาสองคนในวิลล่าสุดหรูที่เขาเคยสัญญาว่าจะให้ฉัน แต่ในโลกของเรา...ภรรยาไม่ได้แค่เดินจากไปเฉยๆ พวกเธอจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย และฉันตัดสินใจแล้วว่าจะวางแผนการหายตัวไปของตัวเอง ทิ้งให้เขาจมอยู่กับซากปรักหักพังที่เขาบรรจงสร้างขึ้นมาด้วยน้ำมือของเขาเอง

การแต่งงานของฉันกับมาคิน ภัทรธำรง คือสัญญาที่ลงนามด้วยเลือด คือคำมั่นที่จะหลอมรวมสองตระกูลที่ทรงอิทธิพลที่สุดในกรุงเทพฯ เข้าไว้ด้วยกัน เขาคืออนาคตของฉัน คือราชันย์ที่ถูกเลือกมาให้ปกครองเคียงข้างฉัน ทุกคนต่างพูดว่าการรวมกันของเราคือพรหมลิขิต แต่เขากลับบ้านมาพร้อมกับกลิ่นน้ำหอมราคาถูกและคำโกหกของผู้หญิงอีกคน มันคือกลิ่นของอัญญาริน เด็กกำพร้าผู้อ่อนแอที่ครอบครัวของเขารับมาเลี้ยงดู เด็กผู้หญิงที่เขาสาบานว่าจะปกป้องเหมือนน้องสาวแท้ๆ ฉันตามเขาไปที่ไพรเวทคลับแห่งหนึ่ง จากในเงามืด ฉันเฝ้ามองเขาดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขนและมอบจูบที่หิวกระหายและสิ้นหวังให้เธอ...จูบที่เขาไม่เคยให้ฉันเลย ในวินาทีนั้น อนาคตทั้งชีวิตของฉันแหลกสลายลง ในที่สุดฉันก็เข้าใจเสียงกระซิบจากลูกน้องของเขาว่าฉันเป็นเพียงรางวัลทางการเมือง ในขณะที่อัญญารินคือราชินีตัวจริงของพวกเขา เขาต้องการอาณาจักรของฉัน แต่หัวใจของเขาเป็นของเธอ ฉันจะไม่เป็นของรางวัลปลอบใจ ฉันจะไม่เป็นรองใคร ฉันเดินตรงเข้าไปในห้องทำงานของพ่อ เสียงของฉันเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง "หนูจะยกเลิกงานแต่งงานค่ะ" เมื่อท่านค้าน ฉันจึงปล่อยหมัดเด็ดสุดท้าย "หนูจะรักษาความต้องการของตระกูลเราในเรื่องพันธมิตรไว้ค่ะ หนูจะแต่งงานกับเจ้าพ่อธาวิน วรไพศาล" แก้ววิสกี้ในมือพ่อร่วงแตกกระจายบนพื้น ธาวิน วรไพศาล คือคู่แข่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเรา

เจ็ดปีเต็มที่ฉันยอมซ่อนตัวตนในฐานะทายาทตระกูลมาเฟียวิทิเอลโลผู้ยิ่งใหญ่ ฉันยอมก้มหน้าเป็นเลขา ทำบัญชี และจัดการเรื่องสกปรกให้ดานเต้ คู่หมั้นของฉัน เพียงเพื่อทดสอบว่าเขารักฉันที่ตัวตนจริงๆ ไม่ใช่อำนาจของพ่อ แต่ป้ายโฆษณาดิจิทัลขนาดยักษ์กลางไทม์สแควร์กลับตบหน้าฉันอย่างจัง เขาประกาศหมั้นหมายและยกย่องพนักงานเสิร์ฟค็อกเทลที่ชื่อโลล่าให้เป็น "พระราชินีองค์ใหม่" ของเขา เมื่อฉันไปเผชิญหน้ากับเขาที่ล็อบบี้บริษัท โลล่ากลับตบหน้าฉันอย่างแรง ซ้ำยังใช้รองเท้าส้นเข็มเหยียบจี้ล็อกเก็ตดูต่างหน้าของแม่ฉันจนแหลกละเอียด ดานเต้ไม่แม้แต่จะห้ามปราม เขากลับมองฉันด้วยสายตาสมเพชและเยาะเย้ยว่าฉันมันจืดชืดไร้ประโยชน์เหมือนเครื่องเย็บกระดาษ เขาบอกว่าถ้าฉันยังอยากมีงานทำ ก็จงก้มหน้ายอมเป็นเมียน้อยที่คอยจัดการเรื่องหลังบ้านให้เขาต่อไป เขาเห็นฉันเป็นแค่พนักงานกระจอกๆ ที่หลอกใช้แล้วเขี่ยทิ้งได้ โดยไม่รู้เลยว่าเจ็ดปีที่ผ่านมา เหตุผลเดียวที่เขาไม่ไปนอนเน่าอยู่ในคุกก็เพราะฉันคอยคุ้มครองเขาอยู่ ฉันมองเศษล็อกเก็ตของแม่บนพื้น เช็ดเลือดที่มุมปากอย่างใจเย็น แล้วหยิบโทรศัพท์ดาวเทียมระดับกองทัพออกมา "ข้อตกลงเป็นโมฆะแล้วค่ะพ่อ เผาพวกมันให้หมด"

อีกเพียงสามวันฉันก็จะต้องแต่งงานกับดันเต ฟาซิโอ รองหัวหน้ามาเฟียผู้ทรงอิทธิพล ชายที่ฉันหลงคิดว่าเป็นฮีโร่ของฉันมาตลอดแปดปี จนกระทั่งฉันปลดล็อกโทรศัพท์เครื่องสำรองของเขา และพบข้อความจากเมียน้อยที่ส่งมาเย้ยหยันว่าฉันเป็นแค่ ‘รูปปั้นที่น่าเบื่อ’ พร้อมรูปเซลฟี่ของเธอบนเตียงของเรา ความจริงที่น่าสะอิดสะเอียนค่อยๆ เปิดเผย เขาเอาแหวนหมั้นเพชรสีชมพูของจริงไปสวมให้นังนั่น แล้วเอาแหวนของปลอมราคาถูกมาสวมให้ฉันเพื่อหยามเกียรติ หนำซ้ำในไนต์คลับ เมื่อเมียน้อยจงใจสร้างเรื่อง เขากลับกางปีกปกป้องเธอต่อหน้าลูกน้องทุกคน ทิ้งฉันที่เป็นคู่หมั้นอย่างเป็นทางการให้ทนรับความอัปยศ และยังกล้าเอากำไลมรกตมรดกตกทอดสำหรับนายหญิงของตระกูลไปสวมให้ชู้รักหน้าตาเฉย หัวใจของฉันไม่ได้แตกสลาย แต่มันเย็นเยียบจนกลายเป็นน้ำแข็ง ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันยอมสวมบทบาทเจ้าหญิงมาเฟียผู้แสนดี แต่เขากลับเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันจนจมดินและมองว่าฉันเป็นแค่เครื่องมือทางการเมืองที่โง่เขลา น้ำตามีไว้สำหรับผู้หญิงที่มีทางเลือก ส่วนฉันมีแผนกลยุทธ์ ฉันรวบรวมหลักฐานการฟอกเงินทั้งหมดที่จะส่งเขาเข้าคุก ทิ้งแหวนปลอมโง่ๆ ไว้ดูต่างหน้า แล้วกดโทรออกหา เอ็นโซ โมเร็ตติ ดอนแห่งตระกูลศัตรู ชายที่เฝ้ารักและรอคอยฉันอยู่ในเงามืดมาตลอดแปดปี “งานแต่งงานถูกยกเลิกแล้ว ฉันต้องการเป็นพันธมิตรกับคุณ มาร่วมกันเผาอาณาจักรของเขาให้ราบเป็นหน้ากลองกันเถอะ”

สี่ปีที่ฉันเฝ้ามองรอยกระสุนบนหน้าอกของเชส ฉันเชื่อมาตลอดว่ามันคือหลักฐานความรักที่เขายอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องฉัน ในวันครบรอบ เขาบอกให้ฉันสวมชุดเดรสสีขาวและกระซิบว่าคืนนี้จะเปลี่ยนทุกอย่าง ฉันเดินเข้างานกาล่าด้วยความหวังว่ากำลังจะได้เป็นเจ้าสาว แต่ฉันกลับต้องยืนตัวชาอยู่กลางห้องบอลรูม มองเขาสวมแหวนไพลินประจำตระกูลลงบนนิ้วของผู้หญิงอีกคน... คาริน ลูกสาวของแก๊งมาเฟียคู่แข่ง เมื่อฉันส่งสายตาอ้อนวอนขอให้เขาช่วยฉันจากความอับอาย เขากลับมองมาด้วยสายตาเย็นชาและประกาศต่อหน้าทุกคน "คารินมีไว้สำหรับอำนาจ เอมเบอร์มีไว้สำหรับความสุข อย่าสับสนระหว่างสองสิ่งนี้" เขาคาดหวังให้ฉันยอมอยู่เป็นแค่เมียน้อยที่เชื่อฟัง ซ้ำยังขู่ว่าจะส่งรถไถไปขุดหลุมศพแม่ของฉันขึ้นมาทำลายทิ้ง หากฉันกล้าขัดขืน เขาคิดว่าฉันไม่มีทางหนีรอดเพราะหนี้พนันก้อนโตของพ่อ หัวใจของฉันไม่ได้แค่แตกสลาย แต่มันถูกแผดเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน สี่ปีที่ผ่านมาฉันเป็นแค่ของเล่น เป็นสัตว์เลี้ยงที่เขาคิดจะเหยียบย่ำและย่ำยีจิตใจยังไงก็ได้งั้นเหรอ? เขาคิดผิด ด้วยมือที่สั่นเทา ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมาพิมพ์ข้อความหาผู้ชายที่เป็นดั่งปีศาจฝันร้ายของเชส... คีธ มอสลีย์ เจ้าพ่อมาเฟียที่ทรงอิทธิพลที่สุด "หนี้ของพ่อ ฉันพร้อมชำระมันด้วยการแต่งงาน" สามวินาทีต่อมา ข้อความตอบกลับก็สั่นเตือนบนฝ่ามือ "ตกลง" ในเมื่อเขาเลือกที่จะโยนฉันทิ้ง ฉันก็จะยอมเป็นภรรยาของปีศาจเพื่อกลับมาเผาโลกของเขาให้วอดวาย

ฉันเป็นคู่หมั้นของทายาทแก๊งมาเฟียชิคาโกเอาท์ฟิต เราผูกพันกันด้วยสายเลือดและประวัติศาสตร์ยาวนานถึงสิบแปดปี แต่ในงานเลี้ยงหมั้นของเรา เมียน้อยของเขาผลักฉันลงไปในสระน้ำที่เย็นจัด เมื่อฉันตะเกียกตะกายขอความช่วยเหลือ เขากลับว่ายน้ำผ่านฉันไป เพื่อไปอุ้มเมียน้อยที่แสร้งทำเป็นจมน้ำขึ้นมาแทน ต่อมา ผู้หญิงคนเดิมนั้นผลักฉันตกบันไดจนเข่าฉันแตกและอาชีพนักเต้นของฉันต้องพังทลายลง เขากลับก้าวข้ามร่างที่บอบช้ำของฉันไปปลอบโยนเธอต่อหน้าทุกคน ฉันบังเอิญได้ยินเขากระซิบกับเพื่อนอย่างเลือดเย็นว่า "ฉันกำลังทำลายจิตใจของเธอ เมื่อเธอหมดหวังมากพอ เธอจะกลายเป็นภรรยาที่เชื่อฟังอย่างสมบูรณ์แบบ" เขาคิดว่าฉันเป็นแค่สุนัขตัวหนึ่งที่โดนเตะแล้วจะกลับไปเลียมือเจ้านายเสมอ เขาคิดว่าเขาสามารถอดกลั้นความรักเพื่อบีบให้ฉันต้องคลานไปขอเศษอาหารจากเขา แต่เขาคิดผิด ในขณะที่เขากำลังยุ่งอยู่กับการปกป้องเมียน้อยของเขา ฉันไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย ฉันถอดแหวนหมั้นทิ้ง ยกเลิกแผนการย้ายไปเรียนกับเขา และตีตั๋วไปนิวยอร์กทันที กว่าที่เขาจะรู้ตัวว่าสมบัติชิ้นนี้หายไป ฉันก็ยืนอยู่เคียงข้างผู้ชายอีกคนที่มองฉันเป็นราชินี ไม่ใช่สิ่งของแล้ว