Sloane Axios

โลกทั้งใบของฉันหมุนรอบพี่เจต ฮาร์ดิง เพื่อนร็อกสตาร์สุดหล่อของพี่ชายฉัน ฉันคลั่งไคล้เขาตั้งแต่อายุสิบหก พอสิบแปด ฉันก็ยึดมั่นกับคำสัญญาที่เขาพูดเล่นๆ ว่า "รอให้เธออายุ 22 ก่อนสิ บางทีพี่อาจจะอยากลงหลักปักฐานแล้วก็ได้" คำพูดส่งเดชวันนั้นกลายเป็นแสงนำทางชีวิตฉัน ทุกการตัดสินใจของฉันล้วนชี้นำไปสู่เป้าหมายนั้น ฉันวางแผนวันเกิดครบรอบ 22 ปีของตัวเองอย่างพิถีพิถันราวกับว่ามันคือวันแห่งโชคชะตาของเรา แต่ในวันสำคัญวันนั้น ที่บาร์แห่งหนึ่งในย่านทองหล่อ ขณะที่ฉันกำของขวัญไว้ในมือ ความฝันของฉันก็พังทลายลง ฉันบังเอิญได้ยินน้ำเสียงเย็นชาของพี่เจต "ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ายัยแพรจะโผล่มาจริงว่ะ ยังยึดติดกับเรื่องงี่เง่าที่กูพูดไปอยู่อีก" แล้วแผนการสุดเลวร้ายก็ถูกเปิดโปง "เราจะบอกยัยแพรว่ากูหมั้นกับโคลอี้แล้ว อาจจะเปรยๆ ว่าชีท้องด้วยเลยก็ได้ นั่นน่าจะทำให้ยัยนั่นถอดใจไปเอง" ของขวัญในมือ... อนาคตที่ฉันวาดฝัน... หลุดลอยไปจากนิ้วที่ชาด้านของฉัน ฉันวิ่งหนีออกมาท่ามกลางสายฝนเย็นเยียบของกรุงเทพฯ หัวใจแหลกสลายเพราะการหักหลัง ต่อมา พี่เจตแนะนำโคลอี้ในฐานะ "คู่หมั้น" ของเขา ขณะที่เพื่อนร่วมวงของเขาพากันหัวเราะเยาะ "รักข้างเดียวที่น่าเอ็นดู" ของฉัน... แต่เขากลับไม่ทำอะไรเลย ตอนที่โครงเหล็กตกแต่งร้านพังถล่มลงมา เขาช่วยโคลอี้ ทิ้งให้ฉันบาดเจ็บสาหัส ที่โรงพยาบาล เขามาเพื่อ "ควบคุมความเสียหาย" แล้วก็ผลักฉันตกบ่อน้ำพุอย่างน่าตกใจ ทิ้งให้ฉันเลือดออก พร้อมกับตราหน้าฉันว่าเป็น "อีโรคจิตขี้อิจฉา" ผู้ชายที่ฉันเคยรัก คนที่เคยช่วยชีวิตฉัน กลายเป็นคนโหดร้ายและหยามเหยียดฉันต่อหน้าสาธารณชนได้อย่างไร? ทำไมความรักของฉันถึงถูกมองเป็นเรื่องน่ารำคาญที่ต้องกำจัดทิ้งอย่างโหดเหี้ยมด้วยคำโกหกและการทำร้ายร่างกาย? ฉันเป็นแค่ปัญหาที่ความภักดีของฉันถูกตอบแทนด้วยความเกลียดชังงั้นหรือ? ฉันจะไม่ยอมเป็นเหยื่อของเขา แม้จะบาดเจ็บและถูกหักหลัง ฉันได้ตั้งปณิธานอันแน่วแน่: ฉันพอแล้ว ฉันบล็อกเบอร์ของเขาและทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเขา ตัดขาดทุกความสัมพันธ์ นี่ไม่ใช่การหนี แต่นี่คือการเกิดใหม่ของฉัน ฟลอเรนซ์กำลังรออยู่ ชีวิตใหม่ในแบบของฉัน ที่ปราศจากภาระของคำสัญญาที่แตกสลาย

ในฐานะนักศึกษาศิลปะใสซื่อจากเชียงใหม่ ฉันตกหลุมรักอีธาน รัตนภาคิน มหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลแห่งกรุงเทพฯ อย่างหัวปักหัวปำ ความสัมพันธ์ลับๆ ของเราร้อนแรง และเขาบันทึกทุกช่วงเวลาส่วนตัวของเราไว้อย่างพิถีพิถัน พลางกระซิบว่า "สำหรับเราสองคนเท่านั้น" แต่แล้วความจริงก็พังทลายโลกของฉัน: ฉันบังเอิญได้ยินอีธานสารภาพว่าความสัมพันธ์ทั้งหมดของเราเป็นเรื่องโกหกที่วางแผนมาอย่างดี เพื่อใช้ฉัน—และภาพถ่ายเหล่านั้น—เป็น "คอนเทนต์" เพื่อทำลายอาณาจักรเทคโนโลยีที่กำลังเติบโตของพี่ชายบุญธรรมของฉัน เขายังจัดฉากปล้นเพื่อเอาความไว้ใจจากฉัน ทุกการกระทำที่อ่อนโยน ทุกการปกป้อง เป็นเพียงการแสดงที่โหดร้าย เพนต์เฮาส์สีทองของเขากลายเป็นกรงทอง และแผนการของเขาก็รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แม้กระทั่งการทำร้ายร่างกาย เพียงเพื่อควบคุมฉัน ฉันเป็นแค่เบี้ยในเกมที่ฉันไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่ากำลังเล่นอยู่ ฉันตาบอดไปได้อย่างไร? ความอัปยศอดสูแผดเผา แต่กลับจุดประกายความโกรธแค้นอันเยียบเย็น กลืนกินฉันในขณะที่อสูรร้ายตนนี้กัดกินความไว้ใจของฉัน เปลี่ยนความรักของฉันให้เป็นอาวุธทำร้ายครอบครัวเพียงหนึ่งเดียวที่ฉันมี แต่อีธานประเมินฉันต่ำไป ฉันไม่ใช่เหยื่ออีกต่อไป ฉันคือไฟป่า ฉันลบความลับที่ใช้แบล็กเมล์ได้ทุกอย่างอย่างเป็นระบบ จากนั้นก็วางแผนการหลบหนีของตัวเอง เขาไล่ตามฉันไปทั่วประเทศ เป็นชายที่แหลกสลายอ้อนวอนขอความเมตตา แต่กลับพบว่าฉันกำลังเดินเข้าสู่พิธีวิวาห์กับชายที่รักฉันอย่างแท้จริง การได้เฝ้ามองโลกของเขาพังทลายลง โดยรู้ว่าฉันคือผู้วางแผนการล่มสลายของเขา มันคือการแก้แค้นที่หอมหวานที่สุด

เซี่ยชูเสี่ยวที่อายุสิบแปดปีคิดว่าจะสามารถแต่งงานกับชายหนุ่มที่ชอบได้สมปรารถนา แต่เธอที่อายุยี่สิบห้า กลับได้ยินชายหนุ่มพูดอย่างรังเกียจว่า “เธอนะเหรอ แค่แม่ค้าขายปลา กลางคืนก็ไม่อยากจะแตะต้องเลย มีแต่กลิ่นคาวปลา” เซี่ยชูเสี่ยวคิดอย่างไร้เดียงสาว่าความรักครั้งนี้เขาแค่เบื่อแล้วเท่านั้น จนกระทั่งผู้ชายคนนั้นเพื่อต้องการคบกับผู้หญิงคนใหม่เจาะเอาเลือดของคุณยาย เอาเถ้ากระดูกของคุณยายไปโปรยทิ้ง เธอจึงเห็นความจริงอย่างชัดเจน บางทีความรักของมู่ชิงเหย่อาจจะจบสิ้นลงไปตั้งแต่ฤดูร้อนเมื่อหลายปีก่อนแล้ว เซี่ยชูเสี่ยวอายุยี่สิบแปดร่วมเตียงเดียวกับศัตรูตัวฉกาจของมู่ชิงเหย่ ยังไงก็ไม่คาดคิดว่า ร่วมเตียงครั้งนี้จะกลายเป็นตลอดชีวิต

วันนี้เป็นวันที่ฉันนัดตรวจสุขภาพกับสามี แต่เขากลับปล่อยให้ฉันรอเก้อเป็นชั่วโมง เขาโทรมาอ้างว่าติดประชุมด่วนที่โรงแรมหรูข้างโรงพยาบาล ฉันตั้งใจจะไปเซอร์ไพรส์ แต่พอไปถึงหน้าห้องสวีทที่เขาเหมาจ่ายไว้รายปี กลับได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักของผู้หญิงและเสียงน้ำสาดกระเซ็น "เมื่อไหร่คุณจะหย่ากับผู้หญิงไร้ประโยชน์คนนั้นสักทีคะ" "เร็ว ๆ นี้แหละที่รัก อดทนอีกนิดนะ" เสียงทุ้มต่ำของสามีที่ฉันรักมาห้าปีตอบกลับอย่างอ่อนโยน หลังจากวันนั้น เขายังคงทำตัวเป็นสามีที่แสนดี ซื้อสร้อยคอราคาแพงมาง้อฉัน แต่ฉันกลับเห็นสร้อยแบบเดียวกันเป๊ะอยู่บนคอของเมียน้อยที่เขาพามาหยามศักดิ์ศรีถึงในบ้าน ซ้ำเขายังกักขังหน่วงเหนี่ยวฉันไว้ไม่ให้ไปไหน ห้าปีของการแต่งงานที่ฉันยอมทิ้งบริษัทเทคโนโลยีของตัวเองเพื่อมาเป็นภรรยาที่คอยอยู่เบื้องหลังเขา กลับกลายเป็นเพียงเรื่องตลกชิ้นหนึ่ง ในสายตาพวกเขา ฉันคงเป็นแค่ของตายที่ไม่มีวันยืนด้วยลำแข้งตัวเองได้ แต่พวกเขาคิดผิด ฉันแอบหนีออกจากบ้าน โทรหาทนายเพื่อร่างสัญญาหย่า บีบแม่สามีให้โอนอสังหาริมทรัพย์มาเป็นชื่อฉันเพื่อแลกกับการปิดปากเรื่องลูกชายนอกใจ แล้วจัดการขายทอดตลาดกวาดเงินสด 500 ล้านบาทเข้าบัญชีทันที ฉันถอดแหวนแต่งงานทิ้งลงสระน้ำอย่างไร้เยื่อใย นำเงินทุนก้อนใหญ่กลับไปฟื้นฟูบริษัทเก่าของตัวเอง และเตรียมเจรจาธุรกิจกับซีอีโอหนุ่มที่ทรงอิทธิพลที่สุดในวงการ จากนี้ไป ฉันจะทำให้พวกเขาได้เห็นกับตา ว่าใครกันแน่ที่จะไม่เหลืออะไรเลย

เจ้าของร่างเดิมถูกท่านย่าตัวเอง ขายให้ชายพิการด้วยเงินเพียงห้าตำลึง จึงคิดสั้นไปกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย ทำให้วิญญาณของเซี่ยซือซือทะลุมิติมาเข้าร่างแทน ชีวิตในโลกนี้บิดามารดาล้วนตายไปแล้ว เหลือเพียงน้องสาวกับน้องชายร่างกายผอมแห้งหิวโซสองคน เธอต้องช่วยพวกเขาให้รอด ก่อนจะถูกคนชั่วพวกนี้ขายทิ้งไปแบบเธอ 1 : ทะลุมิติ แคว้นจ้าว หมู่บ้านตระกูลแซ่อวี่ ภายในบ้านสกุลเซี่ย “ท่านพี่รีบกินเร็วเข้า” เสียงเด็กเล็กดังก้องอยู่ข้างหูอย่างน่ารำคาญ ว่าแต่ฉันมีน้องชายตั้งแต่เมื่อไหร่กัน รู้สึกได้ถึงอะไรแข็ง ๆ มาแตะที่ริมฝีปาก ทว่ายังลืมตาไม่ขึ้น “ท่านพี่กินสิ ๆ” เซี่ยซือซือรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งศีรษะ พยายามที่จะเปิดดวงตาขึ้นมอง เจ้าของเสียงเล็ก ๆ ด้านข้าง “ท่านพี่ ๆ ท่านพี่อย่าตายนะ ลืมตาสิท่านพี่” “นังตัวดีออกมาเดี๋ยวนี้นะ !” เสียงเอะอะโวยวายดังหนวกหูเซี่ยซือซือเป็นอย่างมาก ปัง ๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นเรื่อย ๆ เซี่ยซือซือลืมตาขึ้นจนได้ พลันสมองกลับมีเรื่องราวพรั่งพรูเข้ามาไม่ขาดสาย จนต้องกรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวด อ๊าก ! “พี่รอง !” เด็กน้อยเซี่ยซือหยางในวัยสามหนาวเรียกพี่สาวพร้อมเบะปากอยากร้องไห้ “ท่านพี่ !” เซี่ยซานซานทิ้งบานประตูที่ตัวเองดันไว้ หันกลับมาดูพี่สาวด้วยความตกใจ “ท่านพี่ ๆ ท่านเป็นอะไร อย่าทำให้พวกข้าตกใจสิท่านพี่ !” ผลัวะ ! มีคนถีบประตูบานเก่าผุพังเข้ามาภายในห้อง เด็กทั้งสองรีบเข้าไปขวางผู้บุกรุกไม่ให้ทำร้ายพี่สาว แม่เฒ่าเซี่ย เซี่ยจิ่วเม่ย หน้าตาแลดูดุร้าย ไม่ใช่หญิงชราใจดีแต่อย่างใด ด้านหลังของแม่เฒ่าเซี่ยยังมีลูกสะใภ้บ้านใหญ่ กับบ้านรองเดินตามมา ท่าทางดุดันเอาเรื่อง “ไอ้พวกบ้านสามตัวดี กล้าลักขโมยอาหารเอาไว้กินเอง ยังเห็นแม่เฒ่าอย่างข้าอยู่ในสายตาหรือไม่ ไอ้พวกหมาป่าตาขาว ดูซิวันนี้ข้าจะจัดการพวกเจ้าอย่างไร” “ท่านย่าพวกข้าไม่ได้ขโมยนะ นี่เป็นหมั่นโถวของท่านพี่ ท่านพี่ไม่สบายข้าแค่เก็บไว้ให้ท่านพี่เท่านั้นเอง” เซี่ยซานซานยังเป็นเด็กหญิงวัยสิบหนาว แต่นางข่มความกลัวตอบโต้ผู้ใหญ่ในบ้านออกไป “หึ กฎบ้านก็มีบอกอยู่แล้วถ้าพลาดมื้ออาหารไปก็คืออด แต่พวกเจ้ากลับแหกกฎ แอบยักยอกอาหารเก็บไว้กินเอง ยังมีหน้ามาเถียงท่านแม่อีก ท่านแม่ท่านต้องลงโทษคนบ้านสามนะเจ้าคะ ไม่เช่นนั้นข้าไม่ยอมจริง ๆ ด้วย ตอนนั้นยวี่เฟยของข้านางได้พลาดมื้อเย็นไป ท่านก็ไม่ให้นางกินนะเจ้าคะ” สะใภ้บ้านรองนามว่าจงอี้ซิน ย้อนรำลึกถึงเรื่องลูกสาววัยแปดปีของตัวเองขึ้นมา “ดูเจ้าเด็กพวกนี้สิท่านแม่ กางแขนปกป้องพี่สาวตัวเอง ช่างน่าสมเพชไม่รู้จักสำเหนียกกำลังตัวเอง ถุย !” หลินพ่านเอ๋อสะใภ้บ้านใหญ่มองดูเด็กทั้งสองพร้อมถ่มน้ำลายใส่ตรงหน้า แม่เฒ่าเซี่ยมองลูกสะใภ้ทั้งสองสลับกันไปมา เดินตรงไปกระชากหมั่นโถวเย็นชืดแถมแข็งปานหิน ออกจากมือของเซี่ยซือหยาง “แง ๆ ๆ” เด็กน้อยถูกแย่งของกินของพี่สาวไป ถึงกับแผดเสียงร้องลั่น “เจ้าคนชั่ว ! เอามานะ ของท่านพี่ข้า” กำปั้นน้อย ๆ ทุบไปยังต้นขาของแม่เฒ่เซี่ย “เจ้าเด็กเนรคุณกล้าตีข้ารึ นี่นะ !” แม่เฒ่าเซี่ยเตะทีเดียวเซี่ยซือหยางก็กระเด็นไปติดกับผนังห้อง “น้องเล็ก !” เซี่ยซานซานรีบวิ่งไปอุ้มน้องชายขึ้นมากอดไว้ด้วยความตกใจ “ท่านย่า น้องเล็กยังเด็กไม่รู้ความ เหตุใดท่านถึงได้ใจร้ายเช่นนี้” “แง ๆ ๆ” เสียงร้องไห้ของเด็กน้อยฟังแล้วน่าสงสารจับใจ ดวงตาที่ปิดไว้ก่อนหน้าของเซี่ยซือซือ ลืมขึ้นหลังจากค้นพบว่า ตัวเองได้ทะลุมิติมายังอดีตอันไกลโพ้นแล้วจริง ๆ หลังจากหลับตาลืมตาอยู่หลายหน เรียบเรียงความคิดที่ไหลเข้ามาไม่ยอมหยุด เมื่อค่อย ๆ จัดการกับมันได้ ความเจ็บปวดที่ศีรษะก่อนหน้าจึงบางเบาลง และมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างเฉยชา ครบสูตรของการทะลุมิติจริง ๆ มีท่านย่าผู้ชั่วร้าย ขนาบข้างด้วยป้าสะใภ้เลวทั้งสอง ครั้นหันไปมองน้องสาวในวัยสิบขวบของตัวเองกับน้องชายตัวน้อย ทั้งตัวดำเมี่ยมเหมือนไม่ได้อาบน้ำมาเป็นเดือน ร่างกายผอมแห้งเหลือแต่กระดูก เสื้อผ้าเก่าขาดมีรอยปะชุนเต็มไปหมด เส้นผมแห้งกรังเหมือนไม่ผ่านน้ำมานาน ยกมือของตัวเองขึ้นมาดู ไม่ได้มีสภาพต่างกันแม้แต่น้อย ครั้นเงยหน้ามองป้าสะใภ้ใหญ่ร่างกายอวบอ้วนเต็มไปด้วยก้อนไขมัน ป้าสะใภ้รองแม้ไม่ได้อ้วนแต่ก็ไม่ได้ผอม ยิ่งแม่เฒ่าเซี่ยด้วยแล้ว ร่างกายบึกบึนเหมือนคนกินดูอยู่ดีมาตลอด “ท่านแม่ดูอาซือมองท่านสิเจ้าคะ” สะใภ้ใหญ่เห็นสายตาเย็นเยียบของคนที่นอนอยู่บนเตียงก็อดแปลกใจไม่ได้ ดูเยือกเย็นจนไม่น่าไว้ใจ “เจ้าอย่าคิดว่ากระโดดน้ำตายแล้วทุกอย่างจะจบนะอาซือ ข้ารับเงินคนบ้านถานมาแล้ว ถ้าเจ้าตายข้าจะให้อาซานไปแทนเจ้า” คำพูดของแม่เฒ่าเซี่ยทำให้ดวงตาของเซี่ยซือซือเบิกกว้าง ท่านย่าของนางขายนางให้คนบ้านถานในราคาแค่ห้าตำลึง เจ้าของร่างเดิมไม่อยากไปเป็นเมียคนพิการ เลยไปกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย ทว่าเธอที่มาจากยุคปัจจุบันกลับเข้ามาแทนที่เจ้าของร่างนี้ เจ้าของร่างเดิมว่ายน้ำไม่เป็น จึงได้ขาดอากาศตายใต้น้ำ แต่เธอที่เข้ามาสวมร่างกลับพาร่างนี้ขึ้นมาจากน้ำได้ โชคชะตาคงเล่นตลกให้เธอกับเจ้าของร่างเดิมมีชื่อเดียวกัน “ท่านย่าอาซานยังเด็กนัก ท่านอย่าได้ทำเช่นนั้นเลย” นานมากกว่าที่นางจะเอ่ยออกมา “มันอยู่ที่เจ้าอาซือ ข้าขอเตือนเอาไว้ อีกสองวันคนบ้านถานจะมารับตัวเจ้าแล้ว อย่าให้เกิดเรื่องขึ้น ไม่อย่างนั้นข้าจะส่งอาซานไปแทนเจ้า แล้วขายซือหยางทิ้งเสีย” แม่เฒ่าเซี่ยจ้องหน้าเซี่ยซือซือแบบอาฆาต เด็กนี่ก่อนหน้าดูอ่อนแอไร้ทางสู้ ทำไมวันนี้ถึงได้ดูแปลกตาไปนัก “ท่านแม่เจ้าคะ ท่านจะลงโทษคนบ้านสามเรื่องหมั่นโถวนี่อย่างไรเจ้าคะ” สะใภ้ใหญ่ยังไม่ยอมปล่อยสามพี่น้องไปง่าย ๆ “พรุ่งนี้งดอาหารบ้านสาม” แม่เฒ่าเซี่ยเอ่ยแล้วหันหลังเดินออกจากห้องของเด็กน้อยทั้งสามไป โดยมีสะใภ้ใหญ่เดินตามไปด้วย “พวกเจ้าได้ยินแล้วใช่ไหม จำใส่หัวเอาไว้ดี ๆ ด้วยล่ะ” สะใภ้รองหมุนตัวตามหลังไปติด ๆ “ท่านพี่ต่อไปท่านอย่าทำเช่นนี้อีกนะเจ้าคะ ข้ากับน้องเล็กจะทำอย่างไร ถ้าท่านไม่อยู่” เซี่ยซานซานปล่อยเสียงร้องไห้ในทันที

ตลอดสามปี งามจิตเป็นทั้งเลขาที่ไร้ที่ติและคู่นอนลับๆ ของธราธิป ท่านประธานผู้ทรงอำนาจ แต่เขากำลังจะเข้าพิธีวิวาห์กับไฮโซสาวที่คู่ควร เมื่อเธอตัดสินใจขอลาออกและไปดูตัวเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ เขากลับฉีกจดหมายทิ้งและใช้อำนาจข่มขู่ไม่ให้เธอหนีไปไหนได้ เขาบีบบังคับให้เธอใช้มือของตัวเองไปซื้อแหวนหมั้นวงโตมาให้ว่าที่เจ้าสาวของเขา และเมื่อเธอพยายามดิ้นรนโดยอ้างว่ามีคู่หมั้นแล้ว ธราธิปก็โกรธจนขาดสติ เขาล็อกประตูห้องทำงานและย่ำยีเธออย่างป่าเถื่อนเพื่อสั่งสอนให้รู้สถานะ แต่ในวินาทีที่เธอถูกกระทำจนไร้ศักดิ์ศรี ประตูห้องกลับถูกเปิดออกด้วยกุญแจสำรอง เพื่อนร่วมงานที่เกลียดชังเธอจงใจพา 'โชติกา' ว่าที่เจ้าสาวของเขาเข้ามาเห็นสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยและรอยแดงทั่วลำคอของเธอพอดี! "ท่านประธานครับ ถึงแม้งามจิตจะทำสัญญาเสียหายหลายล้าน แต่ท่านก็ไม่ควรลงโทษเธอรุนแรงแบบนี้นะครับ" เพื่อนร่วมงานจงใจใส่ร้ายเพื่อสาดโคลนใส่เธอ และช่วยหาทางลงให้เจ้านายอย่างแนบเนียน งามจิตเงยหน้ามองผู้ชายที่เธอแอบรักมาตลอดด้วยความหวังสุดท้าย แต่เขากลับเลือกที่จะนิ่งเงียบ ยอมรับข้อกล่าวหานั้นโดยปริยายเพื่อปกป้องชื่อเสียงตัวเองและปลอบประโลมคู่หมั้น เธอถูกจับได้คาหนังคาเขา ถูกใส่ร้ายว่าทำงานพลาด และถูกคนที่รักที่สุดโยนทิ้งให้เป็นแพะรับบาปอย่างเลือดเย็น เมื่อตกลงสู่เหวลึกที่หนาวเหน็บที่สุด ความรักอันน่าสมเพชก็ถูกบดขยี้จนแหลกละเอียด งามจิตปาดน้ำตาแห่งความอัปยศ ทิ้งความอ่อนแอไว้เบื้องหลัง และตัดสินใจว่าเธอจะไม่มีวันยอมตายทั้งเป็นในขุมนรกนี้เพียงลำพัง

ความสวยสะดุดตา ความสดใสสะดุดใจ ปากที่บอกว่ายังไม่อยากมีใคร แต่ในใจกลับอยากได้เธอมาครอบครอง

"นางเป็นบุตรีผู้สูงศักดิ์ของฮูหยินเอกของจวนเสนาบดี นางมีหน้าตาโดดเด่น ทั้งอ่อนโอนและมีน้ำใจไมตรีต่อผู้อื่น แต่... นางทำดีต่อป้าของนาง นางกลับฆ่าแม่ของนางตาย นางรักเอ็นดูน้องสาวของนาง แต่น้องสาวกลับแย่งสามีของนางไป นางคอยสนับสนุนและดูแลสามีของนางอย่างสุดหัวใจ แต่สามีกลับทำให้นางตายทั้งกลม...ตระกูลฝ่ายมารดาของนางก็ถูกประหารชีวิตทั้งตระกูลด้วย นางตายตาไม่หลับและสาบานว่าหากมีชาติหน้า นางจะไม่เมตาตาต่อใครอีก ใครก็ตาม กล้ามาทำร้ายข้า ข้าจะล้างแค้นด้วยชีวิตทั้งตระกูลของพวกเจ้า เมื่อเกิดใหม่อีกครั้ง นางอายุได้สิบสี่ปี นางสาบานว่าจะต้องเปลี่ยนชะตากรรมและแก้แค้นชาติก่อน ป้านางใจ้ร้าย นางจะใจร้ายกลับยิ่งกว่านาง นางคิดจะได้ครองตำแหน่งฮูหยินงั้นเหรอ บอกเลยไม่มีทาง！ ส่วนน้องสาวชอบผู้ชายชั่ว ๆ นักไม่ใช่หรือ ได้！ข้าจะยกให้เลย ส่วนชายชั่วนั่น ข้าจะทำให้เจ้าไม่สามารถมีทายาทได้อีกตลอดทั้งชาติ！แต่ข้าจะแก้แค้น เหตุใดเจ้าต้องมาช่วยข้าด้วย？"

เมื่อความเสียใจมันทำให้เธออยากลอง!!! "เรามาลอง...กันไหมค่ะ" ประโยคบ้าระห่ำที่ฉันพูดกับคนแปลกหน้าในคืนนั้น ฉันไม่นึกว่ามันจะนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของชีวิต... เส้นทางชะตาชีวิตที่เล่นตลก เพราะคำพูดเพียงประโยคเดียว... การโดนทรยศ และ การเจอกันโดยบัญเอิญ จนทำให้เกิดการเดิมพันท้าทายเล่นเกมบ้าๆ กันขึ้นมา โดยที่สาวเจ้าไม่รู้ตัวเลยว่า...มันจะนำพาให้ชีวิตเธอเปลี่ยนแปลงไปตลอดกาล!!! ------------------------------------------------------------------------------------------------ ...เธอจำต้องอยู่ต่อไป หรือ ตายเพื่อชดใช้เวรกรรม...ที่ตัวเองเป็นคนสร้างขึ้น ------------------------------------------------------------------------------------------------ เรื่องย่อ: เอลิซ : หญิงสาวแสนสวยที่แสนซื่อจนถูกคนที่รัก "หักหลัง" จนทำให้ชีวิตของเธอปัดเป๋ และเพียงเพราะเธอแค่ต้องการที่จะประชดชีวิตเท่านั้น แต่การกระทำนั้นก็ดันพาเธอหลงเข้าไปยังเกมสวาทที่เธอเป็นผู้เดิมพัน เซฟ : ชายหนุ่มผู้มั่งคั่งร่ำรวยติดอันดับต้นๆ ของประเทศ เจ้าของธุรกิจทั้งขาวและเทา เบื้องหลังเขาคือมาเฟียอันดับหนึ่ง เขาที่โชคชะตานำพามาให้เจอกับหญิงสาวคนนั้นแถมยังถูกท้าทายจากเกมเดิมพันอันล่อแหลม และมีหรือที่ผู้ชายอย่างเขาจะยอมปฏิเสธ ฝากกดติดตามและเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ ⚠️คำเตือน⚠️ เนื้อเรื่องนี้เหมาะสำหรับคนที่อายุ 18 ปีขึ้นไป มีฉากติดเรท เนื้อหาไม่เหมาะสม ความรุนแรงเพศ และการใช้ภาษา ซึ่งต้องใช้วิจารณญาณในการอ่าน ที่สำคัญเรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่งเท่านั้น!!!

ห้าปีก่อน เพื่อช่วยเผยจี๋ ท้องของซางหว่านถูกแทงจนบาดเจ็บ ชาตินี้ไม่สามารถมีลูกได้อีก เผยจี๋ที่เคยบอกว่าทั้งชาตินี้ไม่อยากมีลูก สุดท้ายก็ยังมีความคิด “อาศัยท้องคนอื่นอุ้มบุญ” และคนที่เขาเลือกคือ ซูเซวี่ย นักศึกษามหาวิทยาลัยที่หน้าตาคล้ายกับซางหว่าน เผยจี๋ไม่รู้เลยว่า ในวันที่เขาเสนอความต้องการนี้ออกมา ซางหว่านก็ได้ตัดสินใจจะจากเขาไปแล้ว

นางเอกสาวพราวเสน่ห์ของโลกมนุษย์ VS พระเอกอ่อนโยนแสนร้ายกาจ สามปีต่อมา เธอกลับมาที่เมืองจินเฉิงอีกครั้ง ก็มีชาติตระกูลโด่งดัง มีคนรักที่รักใคร่กลมเกลียวกับลูกแฝดน่ารักคู่หนึ่ง เดินถือแก้วไวน์ไปในงานเลี้ยง เธอยิ้มสดใสเหมือนดอกไม้แรกแย้ม แต่เมื่อหันหลังกลับ กลับถูกเขาจับตัวกดไว้กับด้านหลังเสาที่ไม่มีคน เขาคือดวงดาวริบหรี่บนท้องฟ้ายามราตรี เป็นความฝันที่เคยไกลเกินเอื้อมของเธอในอดีต แต่ตอนนี้กลับพูดเสียงเข้มข้นข้างหูว่า “ในที่สุดเธอก็กลับมาแล้ว！ ” ริมฝีปากของเธอถูกกัดจนเป็นแผล แววตาเต็มไปด้วยความดื้อรั้นไม่ยอมแพ้ “คุณเว่ย ต้องให้ฉันเตือนคุณไหม？ เราหย่ากันไปนานแล้วนะคะ”

“อู้ว… ยังเป็นสีชมพูจริงๆ… ” เสี่ยรุตน์หมายถึงหัวนมที่ยังไม่เคยต้องมือและปากลิ้นของชายใดมาก่อน รีบกดริมฝีปากครอบดูดลนลานราวกับไม่เคยเจอมาก่อน “อื๊อออ… ” น้ำหวานพยายามข่มกลั้นเสียงร้อง ทว่ามันยิ่งทำให้เสี่ยรุตน์ชอบใจ กดใบหน้าซุกไซ้เต้าเนื้อพร้อมกับวนลิ้นรัดเลียรอบเม็ดทับทิมสีชมพู ชูชันขึ้นมาด้วยความสยิว กะซวกดูดลงมาถึงวงป้านลานหัวนมสีเนื้อ จ๊วบ… จ๊วบ… จ๊วบ… จ๊วบ… เสียงดูดเลียลนลาน ทำเอาเจ้าของเต้าเนื้อรู้สึกเสียวซ่าน สองขาสั่นเกร็งแทบยืนไม่ไม่อยู่

หวังฉิงชวน สาวสวยจากศตวรรษที่ 21 นักศึกษาคณะศิลปะการแสดงและการละคร ซึ่งจะต้องเขียนบทละครแนวพีเรียดย้อนยุคเพื่อผลิตซีรีย์เรื่องยาว 40 ตอนจบ และยังเป็นผลงานภาคบังคับที่นักศึกษาทุกคนจะต้องทำบทละครเพื่อขออนุมัติจบการศึกษา หญิงสาวจึงนำเกร็ดประวัติของท่านหญิงธิดาลูกเจ้าเมือง จากยุคจ้านกว๋อ มาเขียนบทละคร ทว่าประวัติของท่านหญิงผู้นั้นเป็นของปลอมที่ถูกทำขึ้นในยุคนั้น เป็นเหตุให้หวังฉิงชวนเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นกับชีวิต เมื่อเธอเกิดหัวใจวายกะทันหัน ครั้นฟื้นขึ้นมาอีกครั้งดวงวิญญาณของเธอกลับอยู่ในร่างของท่านหญิงหยางเฉียนเฉียน ธิดาเจ้าเมืองอูเจี๋ยนผู้วายชนม์ เธอถูกกลับมาในเหตุการณ์ของท่านหญิงที่นำประวัติของนางมาทำเป็นบทละคร เพื่อล่วงรู้เหตุการณ์จริงในอดีตที่เกิดขึ้น และเธอกลับมาเพื่อผูกวาสนากับจอมโจรเยี่ยคัง ซึ่งมีอดีตเป็นถึงองค์ชายเฉินคัง องค์ชายห้าแคว้นหมิ่นเย่ว วาสนาผูกพันลึกซึ้งเกิดขึ้นกับคนทั้งสอง และสัญญารักมั่นจากหัวใจที่พี่คังมีต่อเฉียนเฉียน นำหวังฉิงชวนให้หวนกลับคืนสู่อ้อมกอด องค์ชายเฉินคังแห่งแคว้นหมิ่นเย่วอีกครั้งเพื่อครองคู่ไปชั่วนิจนิรันดร์