สายเกินไปที่จะเสียใจ: การกลับมาของภรรยารูปสลักน้ำแข็ง

ฉันยืนอยู่นอกห้องทำงานของสามี ในฐานะภรรยามาเฟียที่สมบูรณ์แบบ เพียงเพื่อจะได้ยินเขาเยาะเย้ยฉันว่าเป็น “รูปสลักน้ำแข็ง” ขณะที่เขากำลังหาความสำราญกับอาเรีย ชู้รักของเขา

แต่การทรยศนั้นลึกซึ้งยิ่งกว่าเรื่องการนอกใจ

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา อานม้าของฉันขาดกลางอากาศขณะกระโดด ทำให้ขาของฉันหักแหลกลาญ ขณะนอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาล ฉันบังเอิญได้ยินบทสนทนาที่ดับสิ้นความรักหยดสุดท้ายของฉัน

อเลสซานโดร สามีของฉัน รู้ว่าอาเรียเป็นคนก่อวินาศกรรมอุปกรณ์ของฉัน เขารู้ว่าเธออาจทำให้ฉันตายได้

ถึงกระนั้น เขากลับบอกให้ลูกน้องปล่อยเรื่องนี้ผ่านไป เขาเรียกประสบการณ์เฉียดตายของฉันว่าเป็น “บทเรียน” เพียงเพราะฉันไปกระทบอีโก้ของชู้รักของเขา

เขาทำให้ฉันอับอายต่อหน้าสาธารณชนด้วยการอายัดบัญชีของฉันเพื่อเอาไปซื้อมรดกตกทอดของตระกูลให้เธอ เขายืนดูเฉยๆ ขณะที่เธอขู่ว่าจะปล่อยคลิปส่วนตัวของเราให้สื่อ

เขาทำลายศักดิ์ศรีของฉันเพื่อสวมบทฮีโร่ให้กับผู้หญิงที่เขาคิดว่าเป็นเด็กกำพร้าไร้ที่พึ่ง

เขาไม่รู้เลยว่าเธอคือพวกสิบแปดมงกุฎ

เขาไม่รู้ว่าฉันแอบติดกล้องจิ๋วไว้ทั่วคฤหาสน์ ในขณะที่เขากำลังง่วนอยู่กับการเอาอกเอาใจเธอ

เขาไม่รู้ว่าฉันมีคลิปวิดีโอความยาวหลายชั่วโมงที่แสดงให้เห็นว่าอาเรียผู้ “ไร้เดียงสา” ของเขานอนกับบอดี้การ์ด คู่อริ และแม้กระทั่งคนงานของเขา พร้อมกับหัวเราะเยาะว่าเขาช่างชักจูงได้ง่ายดายเพียงใด

ในงานกาล่าการกุศลประจำปี ต่อหน้าคนทั้งตระกูลอาชญากรรม อเลสซานโดรเรียกร้องให้ฉันขอโทษเธอ

ฉันไม่ได้อ้อนวอน ฉันไม่ได้ร้องไห้

ฉันเพียงแค่เสียบแฟลชไดรฟ์เข้ากับโปรเจกเตอร์หลักแล้วกดเล่น

บทที่ 1

มุมมองของคาทารินา เดอ ลูกา

ฉันยืนอยู่นอกบานประตูไม้โอ๊กหนาหนักของห้องทำงานสามี กอดกองรายงานทางการเงินไว้แนบอก เมื่อเสียงหัวเราะของผู้หญิงคนหนึ่งทำให้เลือดในกายของฉันเย็นเฉียบจนแข็งทื่อ

ความตระหนักรู้ซัดเข้าใส่ฉันแรงราวกับการถูกทำร้ายร่างกาย หากฉันเปิดประตูบานนี้ ฉันคงต้องตายในฐานะภรรยา หรือไม่ก็มีชีวิตอยู่ต่อไปในฐานะแม่ม่าย

เสียงหัวเราะนั้นไม่แผ่วเบา และไม่สุภาพอย่างแน่นอน มันคือเสียงของผู้หญิงที่รู้ว่าตนเองชนะแล้ว–เสียงที่ข่มขู่ว่าจะพรากตำแหน่งภรรยาของอันเดอร์บอส เกียรติยศที่ฉันสวมใส่เป็นเสมือนเกราะกำบังมาตลอดสามปี

ฉันกำแฟ้มหนังแน่นจนข้อนิ้วกลายเป็นสีขาวซีด

เพียงไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ ฉันเพิ่งตื่นขึ้นในห้องชุดใหญ่ที่กว้างขวางของคฤหาสน์ตระกูลเดอ ลูกา ผ้าปูที่นอนผ้าไหมอีกฝั่งของเตียงเย็นชืด แต่นั่นก็เป็นเรื่องปกติ

อเลสซานโดรเป็นนักธุรกิจ เป็นบุรุษแห่งความรุนแรง และฉันก็คือรูปปั้นที่เขาวางไว้ในบ้านเพื่อเป็นตัวแทนของความมั่นคง

ฉันเคยนั่งอยู่ที่โต๊ะเครื่องแป้ง แปรงผมจนเป็นประกายเงางามดั่งทองคำเส้น ฉันแต่งหน้าด้วยความประณีตแม่นยำราวกับทหารที่กำลังทาสีพรางหน้าสำหรับทำศึก

ฉันคือคาทารินา เดอ ลูกา ฉันเป็นที่อิจฉาของภรรยาของคาโปทุกคน พวกหล่อนก้มศีรษะให้เมื่อฉันเดินผ่าน แต่ฉันสัมผัสได้ถึงสายตาของพวกหล่อนที่คืบคลานไปตามผิวหนังของฉัน เพื่อมองหารอยร้าว

พวกหล่อนกำลังรอให้ฉันแตกสลาย

ฉันเคยมองภาพสะท้อนในกระจก ผิวพรรณสมบูรณ์แบบ เส้นผมสมบูรณ์แบบ ดวงตาไร้ชีวิตชีวา

ใจฉันล่องลอยไปยังวันที่อเลสซานโดรสวมแหวนลงบนนิ้วของฉัน เขามองฉันด้วยสายตาที่คล้ายกับความเคารพ ฉันคิดว่าแค่นั้นก็เพียงพอแล้ว ฉันคิดว่าหากฉันหล่อหลอมตัวเองให้กลายเป็นภรรยามาเฟียที่สมบูรณ์แบบ–เงียบขรึม งดงาม และไม่ยอมก้มหัวให้ใคร–ในที่สุดเขาก็จะมองฉันด้วยความอบอุ่น

ฉันมันโง่เง่าเอง

สำหรับเขาแล้ว ฉันเป็นเพียงแค่การครอบครองอีกชิ้นหนึ่ง ถ้วยรางวัลที่เอาไว้ขัดเงาและวางโชว์ไว้บนหิ้ง

สายตาของฉันเลื่อนลงไปที่มุมโต๊ะเครื่องแป้ง ตรงนั้น มีลิปสติกแท่งหนึ่งวางอยู่อย่างบริสุทธิ์ใจข้างน้ำหอมนำเข้าของฉัน มันเป็นยี่ห้อราคาถูกจากร้านขายยาทั่วไป ปลอกพลาสติกมีรอยขีดข่วน เฉดสีเป็นสีชมพูฉูดฉาดไร้รสนิยมที่ฉันไม่มีวันทาเด็ดขาด

ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปตามแนวกระดูกสันหลังของฉัน

ฉันเคยปัดความคิดนั้นทิ้งไป คนรับใช้คงลืมทิ้งไว้ หรือไม่ก็แขกสักคน

ตอนนี้ เมื่อมายืนอยู่ตรงโถงทางเดิน ลิปสติกแท่งนั้นกลับให้ความรู้สึกเหมือนลางบอกเหตุ

เสียงหัวเราะภายในห้องทำงานเงียบลง แทนที่ด้วยเสียงครางต่ำในลำคอ นั่นคืออเลสซานโดร มันเป็นเสียงที่ฉันไม่เคยได้ยินเขาเปล่งออกมาเลย ไม่เคยเลยยามอยู่กับฉัน

เวลาอยู่กับฉัน เขาเปี่ยมประสิทธิภาพ เงียบเชียบ เย็นชา

ฉันไม่ได้เคาะประตู

ฉันผลักประตูเปิดออกเพียงแค่นิ้วเดียว

ภาพตรงหน้าซัดเข้าใส่ฉันรุนแรงยิ่งกว่ากระสุนปืน

อเลสซานโดรกำลังพิงโต๊ะไม้มะฮอกกานี เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาปลดกระดุมออกไปครึ่งตัว และตรงนั้น แนบชิดอยู่ระหว่างขาของเขา คืออาเรีย

เธอไม่ใช่พี่สาวน้องสาวของเขา เธอไม่ใช่ลูกพี่ลูกน้องของเขา เธอคือ “เพื่อนของครอบครัว” ที่เขาพาเข้ามาในคฤหาสน์เมื่อหกเดือนก่อน เด็กสาวผู้น่าสงสารที่ท่วมท้นไปด้วยหนี้สินพร้อมดวงตาเศร้าสร้อยที่ใครๆ ต่างพากันเวทนา

ศีรษะของเธอแหงนไปข้างหลัง เผยให้เห็นลำคอ มือของเธอสอดประสานอยู่ในเส้นผมสีเข้มของอเลสซานโดร

อเลสซานโดรมองเธอด้วยความกระหายที่ทำให้ฉันหวาดกลัว เขาดู... มีชีวิตชีวา

อาเรียเอียงศีรษะเล็กน้อย เธอเห็นฉัน

เธอไม่ผละหนี เธอไม่อุทานด้วยความตกใจ

เธอยิ้ม

มันเป็นการยกยิ้มที่เชื่องช้าและอาบยาพิษ เธอจงใจเลื่อนมือ ขูดเล็บลงบนแผงอกของอเลสซานโดร ทิ้งรอยแดงเป็นทาง เธอต้องการให้ฉันเห็น เธอต้องการให้ฉันรู้ว่ารอยลิปสติกบนปกเสื้อของเขาเป็นของเธอ

“เธอช่างมีตัวตนจริงๆ อาเรีย” อเลสซานโดรพึมพำ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าด้วยแรงปรารถนา “อบอุ่นเหลือเกิน”

เขาลูบมือลงไปตามแผ่นหลังของเธอ “ไม่เหมือนหล่อน ไม่เหมือนรูปสลักน้ำแข็งที่ฉันต้องกลับบ้านไปหา”

ลมหายใจเหือดหายไปจากปอดของฉัน

รูปสลักน้ำแข็ง

นั่นคือสิ่งที่ฉันเป็นสำหรับเขา ในขณะที่ฉันใช้ทุกลมหายใจพยายามที่จะสมบูรณ์แบบเพื่อเขา พยายามที่จะเป็นผู้หญิงที่คู่ควรกับนามสกุลเดอ ลูกา เขากลับมาอยู่ที่นี่ กับนังผู้หญิงจอมปลอมคนนี้ และเยาะเย้ยการมีอยู่ของฉัน

คลื่นแห่งความคลื่นไส้ซัดสาดเข้าใส่ฉัน ฉันรู้สึกถึงน้ำดีที่ตีตื้นขึ้นมาในลำคอ

นิ้วมือของฉันชาด้าน แฟ้มเอกสารเลื่อนหลุดเล็กน้อย เกิดเสียงกรอบแกรบดังลั่นในความเงียบของโถงทางเดิน

ฉันก้าวถอยหลังก่อนที่อเลสซานโดรจะทันหันหน้ามา

ฉันหันหลังแล้วเดินจากไป ส้นสูงของฉันกระทบกับพื้นหินอ่อนเป็นเสียงดังกังวาน เป็นดั่งจังหวะนับถอยหลังสู่การระเบิดทำลายล้างชีวิตของฉัน

ฉันเดินผ่านกลุ่มสาวใช้ที่กำลังปัดฝุ่นอยู่ตรงโถงทางเดิน พวกหล่อนหยุดคุยเมื่อฉันเดินเข้าไปใกล้ แต่ทันทีที่ฉันเดินผ่านไป เสียงกระซิบกระซาบก็เริ่มขึ้น พวกหล่อนรู้ ภรรยาของพวกคาโปก็รู้ ทุกคนต่างรู้

มีเพียงฉันคนเดียวที่ตาบอด

ฉันเดินมาถึงห้องของตัวเองแล้วลงกลอนประตู

ฉันพิงหลังกับบานไม้ หอบหายใจอย่างหนัก ฉันเดินไปที่หน้ากระจก ผู้หญิงที่จ้องมองกลับมาดูซีดเซียว บอบบาง แตกสลาย

ไม่

ฉันยืดแผ่นหลังตรง ฉันปาดหยดน้ำตาหยดเดียวที่เล็ดลอดออกมาทิ้งไป

มีสุภาษิตซิซิเลียนโบราณที่พ่อของฉันเคยกล่าวไว้ว่า มีดที่คมที่สุดมักซ่อนอยู่ใต้สายน้ำที่สงบนิ่งที่สุด

ฉันเดินไปที่โต๊ะทำงานแล้วดึงแฟ้มเอกสารที่ฉันเริ่มรวบรวมเกี่ยวกับอาเรียเมื่อหลายสัปดาห์ก่อนออกมา ตอนนั้นฉันปัดความสงสัยทิ้งไปเพราะคิดว่าตัวเองหวาดระแวงเกินเหตุ ตอนนี้ ฉันมองดูเอกสารเหล่านั้นด้วยสายตาคู่ใหม่

หนี้การพนัน หนี้ก้อนมหาศาล ประวัติการฉ้อโกง ความเชื่อมโยงกับตระกูลคู่อริที่ประจวบเหมาะเกินกว่าจะเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ

เธอไม่ได้เป็นแค่ชู้รัก เธอเป็นปรสิต และอเลสซานโดรก็เป็นคนเชื้อเชิญเธอเข้ามาเอง

เขาเคยสัญญาว่าจะให้วิลล่าในโคโมแก่ฉันสำหรับวันครบรอบปีที่ห้า สัปดาห์ก่อน ฉันได้ยินอาเรียบอกคนสวนเกี่ยวกับดอกไม้ที่เธอต้องการจะปลูกที่นั่น

เขากำลังหาคนมาแทนที่ฉัน

เขาไม่ได้รักฉัน เขาไม่เคยรักเลย ฉันเป็นเพียงสิ่งของที่มีประโยชน์ เป็นตัวคั่นเวลาจนกว่าเขาจะสถาปนาความหลงใหลที่แท้จริงของเขาขึ้นมาได้

ฉันรู้สึกถึงบางสิ่งภายในใจที่ขาดผึง มันคือสายใยแห่งความภักดีที่ฉันยึดเหนี่ยวไว้มาเนิ่นนาน ในที่สุดก็ขาดสะบั้นลงภายใต้แรงกดดัน

ฉันเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ ตอนนี้มือของฉันมั่นคงแล้ว

ฉันกดเบอร์โทรศัพท์ที่ไม่ได้ใช้มานานหลายปี

“จูเซปเป” ฉันพูดเมื่อชายชรารับสาย “ฉันต้องการให้คุณทำอะไรบางอย่างให้ฉัน”

ฉันวางสายแล้วเดินไปที่กล่องเครื่องประดับ ฉันหยิบสร้อยคอที่อเลสซานโดรเคยมอบให้ในวันแต่งงานของเราออกมา มันสลักตราประจำตระกูลเดอ ลูกา หนักอึ้ง ทำด้วยทองคำ น่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

ฉันปลดตะขอแล้วทิ้งมันลงในลิ้นชักชั้นลึกที่สุดของโต๊ะเครื่องแป้ง

รูปปั้นอันสมบูรณ์แบบได้แตกสลายลงแล้ว

สงครามเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น