นิยายสมัยใหม่ - นิยายหญิง

ฉินเฉี่ยนใช้ชีวิตอยู่ข้างกายลู่ซีซิงโดยไม่มีสถานะใดๆ มานานถึงห้าปี แต่สุดท้ายสิ่งที่เธอได้รับกลับมาคือข่าวการหมั้นหมายของเขากับคนอื่น เธอเลือกที่จะจากไปอย่างเงียบๆ แต่ไม่เคยคาดคิดเลยว่า ซีอีโอที่ดูเหมือนจะไม่เคยมีใจให้เรื่องรักใคร่ กลับตามหาเธออย่างบ้าคลั่งนานถึงเจ็ดวันเจ็ดคืน เมื่อได้พบกันอีกครั้ง เธอปรากฏตัวอย่างน่าทึ่ง และข้างกายมีใครบางคนเคียงข้างอยู่ ขณะที่ชายหนุ่มเสียใจจนแทบบ้า พยายามพร่ำบอกความรักที่มาช้าเกินไป “อาเฉี่ยน กลับมาหาฉันเถอะ ฉันยอมทำทุกอย่างเพื่อเธอ” เธอกลับตอบเขาด้วยรอยยิ้มดูแคลน “แต่ฉันไม่ต้องการหรอกนะ!” เธอตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาและแฝงด้วยความประชดประชัน ลำคอของชายหนุ่มกระตุกเล็กน้อย เขายกมือขึ้นปิดดวงตาเย็นชาของเธอไว้ “เด็กดี อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นเลย ฉันทนไม่ไหว...”

วันครบรอบแต่งงานสามปี พรกมลจัดขนมชั้นรอสามีอย่างอดทน แต่กลิ่นเหล้าและน้ำหอมผู้หญิงจากตัวอภิเดชทำให้เธอรู้สึกคลื่นไส้ทันที สายของศศิกานต์ดังขึ้น เขาผลักเธอทิ้งแล้ววิ่งออกไปทันที เธอได้ยินเสียงเขาบอกให้โยนของขวัญครบรอบทิ้ง และบอกว่าเขารักแค่ศศิกานต์คนเดียว ข่าวการตั้งครรภ์ทำให้อภิเดชโกรธจัด เขายื่นสัญญาหย่าแล้วสั่งให้เธอไปทำแท้ง เธอล้มลงเพราะถูกผลัก แต่เขากลับไม่ยื่นมือช่วย กลับเดินจากไปอย่างเย็นชา ที่บริษัท เพื่อนร่วมงานนินทาและศศิกานต์แกล้งให้เธออาเจียนต่อหน้าคนอื่น อภิเดชเชื่อคำโกหกของอีกฝ่ายเต็มที่ แม้เธอจะปฏิเสธก็ตาม พรกมลเซ็นสัญญาหย่า ลาออกจากงาน แล้วเดินออกจากชีวิตเก่าโดยไม่เหลียวหลัง เธอสาบานว่าจะเลี้ยงลูกคนเดียวให้ได้

เสิ่นเฉียวหลงรักลี่จิ่งฮั่นโดยไม่สนใจอะไรมานานสามปีแล้ว ภาพถ่ายสัตว์ป่าที่เธอเสี่ยงชีวิตแทบตายเพื่อถ่ายได้ กลับถูกนำไปให้คนรักใหม่ของเขาใช้ขึ้นสู่ยอดการแข่งขันถ่ายภาพ เสิ่นเฉียวตาสว่างแล้ว ในเมื่อเขาไม่รักเธอ เธอก็ไม่ต้องการอีกต่อไป เธอทิ้งสัญญาการหย่าไว้ เธอสาบานว่าจะพิสูจน์ตัวเอง แต่ไม่คาดคิดว่าคู่แข่งของอดีตสามีจะยื่นข้อเสนอเข้ามา “ผมชื่นชมคนที่มีความสามารถ และไม่ชอบวิธีการที่ต่ำทรามแบบนี้ เกียรติและเสียงปรบมือควรเป็นของคนที่สมควรได้รับมันจริงๆ” เสิ่นเฉียวพยายามหลบเลี่ยง แต่อีกฝ่ายกลับรุกเข้าใกล้ จนกระทั่งเธอไม่สามารถถอยได้อีก “คุณเสิ่น ผมไม่ได้ทำเพราะแค่ความสนใจชั่วคราว แต่เป็นการวางแผนมานานแล้ว”

ซ่งชิงอวี่รักลู่เหยี่ยนจือ รักจนใครๆ ก็รู้หมด รักอย่างไร้ค่าเหมือนธุลี แม้ว่าในใจของลู่เหยี่ยนจือมีแต่คนรักเก่าก็ตาม แม้ว่าเขาจะใช้เวลาส่วนใหญ่ในแต่ละปีไปกับคนรักเก่าที่ต่างประเทศ แม้ว่าคนรักเก่าจะตั้งครรภ์ลูกของลู่เหยี่ยนจือแล้ว ซ่งชิงอวี่ก็ยังคงขอแต่งงานกับลู่เหยี่ยนจือ แต่ในวันไปจดทะเบียนเพราะคนรักเก่ากลับมา ลู่เหยี่ยนจือก็ไม่ปรากฏตัวที่ที่ว่าการอำเภอ หลังจากรักลู่เหยี่ยนจือมาเจ็ดปี ซ่งชิงอวี่ก็หมดหวังสิ้นเชิง เธอได้บล็อกลู่เหยี่ยนจือแล้วหันหลังออกจากเมืองที่ลู่เหยี่ยนจืออยู่ ลู่เหยี่ยนจือไม่ได้ใส่ใจอะไร คิดว่าสักวันหนึ่งยังไงซ่งชิงอวี่ก็จะกลับมา จนกระทั่งเขาเห็นซ่งชิงอวี่จดทะเบียนสมรสกับชายอื่นที่หน้าที่ว่าการอำเภอ! คุณลู่ผู้ยิ่งใหญ่ถึงกับเสียสติไปเลย! ต่อมา ใครๆ ก็มักเห็นคุณลู่ผู้ยิ่งใหญ่ วิ่งตามหลังซ่งชิงอวี่อย่างไร้ศักดิ์ศรี “ชิงอวี่ ขอโทษนะ ผมผิดไปแล้ว ให้โอกาสผมอีกครั้งเถอะ!” และสิ่งที่ตอบกลับเขาคือ เสียงที่ไม่พอใจของผู้หญิงคนหนึ่ง “คุณจะหยุดก่อกวนได้ไหม ฉันมีครอบครัวแล้ว!”

"คุณต้องการเจ้าสาว ส่วนฉันก็ต้องการเจ้าบ่าว ทำไมเราไม่แต่งงานกันล่ะ?" ภายใต้เสียงเยาะเย้ยของทุกคน ถังเลี่ยน ซึ่งถูกคู่หมั้นของเธอทอดทิ้งในพิธีแต่งงาน กลับแต่งงานกับเจ้าบ่าวพิการข้างบ้านที่ถูกรังเกียจ ถังเลี่ยนคิดว่าอวิ๋นเซินเป็นชายหนุ่มที่น่าสงสาร และเธอสาบานว่าจะให้ความรักใคร่แก่เขาและตามใจเขาหลังแต่งงาน ใครจะรู้ว่าเขาแกล้งเป็นแบบนั้น... ก่อนแต่งงาน อวิ๋นเซินว่า "เธอต้องสนใจเงินของผมถึงยอมแต่งงานกับผม ผมจะหย่ากับเธอหลังจากที่ผมใช้ประโยชน์เธอเสร็จ" หลังแต่งงาน อวิ๋นเซินว่า "ภรรยาของผมต้องการหย่าทุกวัน แต่ผมไม่อยากหย่า ทำอย่างไรดีล่ะ"

กฤศมนถูกอัครพล สามีที่เธอรักและทุ่มเทให้หมดหัวใจ ผลักตกลงมาจากดาดฟ้าของโรงพยาบาลจิตเวช ก่อนหน้านั้น เขาปั่นหัวเธออย่างเลือดเย็น กักขังและทรมานสารพัดจนทุกคนในครอบครัวเชื่อสนิทใจว่าเธอเป็นบ้า เขาค่อย ๆ ช่วงชิงทุกอย่างไปจากเธออย่างแนบเนียน ทั้งบริษัทเทคโนโลยีที่เธอสร้างมากับมือ ครอบครัวที่หลงเชื่อคำโกหกของเขา และสุดท้ายเขาก็พรากชีวิตของเธอไป ร่างของเธอแหลกเหลวอยู่บนพื้นคอนกรีตเย็นเยียบ ขณะที่เขายืนมองลงมาด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะ จนถึงวินาทีที่ความตายมาเยือน เธอถึงเพิ่งตาสว่างว่าความรักที่ผ่านมาคือแผนการลวงโลก ความเกลียดชังและเคียดแค้นสลักลึกลงไปในวิญญาณ ทำไมเธอถึงโง่เขลาปล่อยให้ผู้ชายสารเลวคนนี้ทำลายชีวิตจนย่อยยับได้ถึงเพียงนี้! แต่เมื่อสติกลับคืนมา กฤศมนกลับลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องนอนที่คุ้นเคย เธอได้กลับมาเกิดใหม่ในวัยยี่สิบสองปี... วันที่ครอบครัวกำลังจะตัดสินใจเลือกคู่ครอง "ณัชเลือกคุณอัครพลค่ะ" เสียงของน้องสาวต่างแม่ดังขึ้น พร้อมแววตาเยาะหยันที่ทำให้กฤศมนตระหนักได้ทันทีว่าน้องสาวก็ย้อนเวลากลับมาเช่นกัน และกำลังชิงตัดหน้าเลือกอดีตสามีสารเลวเพราะคิดว่านั่นคือทางลัดสู่ความยิ่งใหญ่ กฤศมนเหยียดยิ้มเย็นชา ในเมื่ออยากได้ขยะชิ้นนี้เธอก็จะสงเคราะห์ยกให้ ส่วนเธอจะขอเลือก 'รัฐศาสตร์' ทายาทตัวจริงที่ใคร ๆ ก็มองว่าไร้อำนาจ เพื่อก้าวขึ้นเป็นนายหญิง และเตรียมบดขยี้พวกมันทุกคนให้แหลกคามือ!

วันครบรอบแต่งงาน ฉันเกิดไอเดียอยากทำวิดีโอความทรงจำโดยใช้โทรศัพท์เก่าของสามีที่ใช้งานไม่ได้แล้ว หลังจากเปิดเครื่องขึ้นมา แอปพลิเคชันบันทึกของโทรศัพท์ก็เด้งขึ้นมาอัตโนมัติ หัวข้อที่ใหม่ที่สุดคือ "บันทึกของลูกน้อยของเรา" "วันนี้เป็นวันที่ลูกน้อยของเราอายุครบหนึ่งเดือน อาการแพ้ท้องของแม่ดูเหมือนจะหนักขึ้น รู้สึกเห็นใจแม่มาก พ่อซื้อกระโปรงสวยๆ ให้ลูกเยอะเลยนะ รอให้ลูกออกมาใส่เถอะ" ผู้ลงชื่อคือสามีของฉัน โจว หาน แต่ฉันไม่ได้ตั้งครรภ์เลย ฉันโทรหาสามีที่กำลังทำงานอยู่ : "ทำไมบันทึกในโทรศัพท์เก่าของคุณถึงเป็นแบบนี้?" ปลายสาย เขาหายใจสะดุด แล้วก็ยิ้มแห้งๆ กล่าวว่า: "อ๋อ นั่นของเพื่อนฉันเอง ภรรยาเขาท้อง เขาไม่มีที่จด เลยยืมโทรศัพท์ฉันเขียนไว้" ฉันหัวเราะตอบตกลง หลังจากวางสาย ฉันก็เปิดอัลบั้มรูปในโทรศัพท์ในส่วน "ลบล่าสุด" และกู้คืนภาพอัลตราซาวด์ที่ถูกลบไป ในมือฉันมีภาพอัลตราซาวด์ที่มีชื่อของ "คุณเอ" ฉันยิ้มแล้วโทรหาคุณแม่สามีทันที

เพียงข้ามคืนที่หล่อนต้องสูญเสียพรหมจรรย์เพราะเขาเดินเข้าผิดห้อง จากนั้นแล้วชีวิตหล่อนกับเขาก็ผูกพันกันยุ่งเหยิงอิรุงตุงนัง _________________________________________________________ “ไม่มีใครทำให้ผมกังวลที่สุดเท่าไอ้พีท สายตาที่คุณมองมันวันนั้น แล้วการที่มันโทรหาคุณค่ำๆ มืดๆ มันทำให้ผม...” เฟื่องฟ้าไม่อยากฟังคำตัดพ้อที่เด่นชัดทั้งปากทั้งตานั่นอีก เขายังพูดไม่ทันจบเพราะหล่อนขยับเข้าหาและกดริมฝีปากไว้กับปากของเขา... “ถ้าคุณจะให้ความมั่นใจผม คุณก็ไม่ควรหยุดแค่จูบ การปิดปากผมไห้หยุดพูดไม่ได้ทำให้ผมหายกังวลใจหรอกนะ” “ฉันทำอะไรมากกว่านี้ไม่เป็น คุณก็รู้ นี่ครั้งแรก ฉันจะทำแบบนั้นได้ยังไงกัน” “ผมจะสอนเอง ผมอยากให้ผมเป็นผู้รับ ผมจะได้รู้ว่าผมไม่ได้ต้องการอยู่ฝ่ายเดียว ถ้าผมทำ มันจะทำให้ผมรู้สึกว่าผมฝืนใจคุณ คุณไม่รู้หรือไงว่าเรื่องนี้มันกระทบจิตใจผมแค่ไหน” “แต่...” “ผมเสียขวัญมากเลยนะ คุณจะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้หรือไง” หล่อนชักเริ่มจะไม่คิดว่าเขากำลังกังวลใจเรื่องหล่อนกับหมอพีท แต่กำลังเจ้าเล่ห์ให้หล่อนทำอะไรที่หล่อนทำไม่เป็นแถมน่าอายสุดๆ อีกด้วย... อยากปฏิเสธแต่แล้วทำไมเขาต้องทำหน้าจริงจังปนเศร้าแบบนั้นด้วย... เฟื่องฟ้ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความรู้สึกซ่านซ่าแปลกๆ กับบางสิ่งที่ดุนดันหน้าท้อง คล้ายมันสั่นระริกเพียงแค่คิดถึงหล่อนก็แก้มแดงเห่อ... “ฉันต้องทำอะไรบ้าง” เสียงพูดและคำถามที่ไม่อยากจะเชื่อว่านั่นคือเสียงหล่อน อาชว์ดูเหมือนอารมณ์ดีขึ้นหากแต่ไม่ยอมยิ้ม เขาตอบหล่อนด้วยสีหน้าจริงจัง “เริ่มจากถอดเสื้อก่อนเป็นไง...” ครางอิดออดนิดเดียวหล่อนก็ยอมทำตามที่เขาบอก มือสั่นเทานิดๆ เมื่อแกะกระดุมเสื้อนอนปาจามาของเขาออกและแก้มเห่อร้อนยามเมื่อแหวกสาบเสื้อออก “ผมหมายถึงถอดเสื้อคุณ” “เอ๊ะ” หญิงสาวทำท่าจะถลึงตาใส่เขา แต่เขาก็ทำหน้านิ่งๆ แล้วก็ต้องถอนหายใจ ไม่รู้ว่าโกรธจริงหรือโกรธเล่นกันแน่ เห็นเขานอนมองหน้าเหมือนรอว่าหล่อนจะทำอะไรหล่อนก็จำต้องถอดผ้าตัวเองมือไม้สั่นไปหมด แกะกระดุมไปพลางเอ็ดตัวเองไปว่าทำไมต้องยอมเขาขนาดนั้นทั้งที่ไม่จำเป็นเลย เพียงแค่เห็นว่าเขาโกรธและเต็มไปด้วยความกังวลใจหล่อนก็ต้องรีบทำให้เขาสบายใจ เขาสำคัญขนาดนั้นกับหล่อนมากหรือไงกัน ถามไปก็ได้คำตอบอยู่ตรงหน้า... เสื้อนอนหล่อนถูกถอดออกด้วยฝีมือตัวเองเพียงเพราะไม่อยากเห็นเขามึนตึงใส่

ชูเหอถูกบังคับให้แต่งงานกับนักเลงชื่อดัง น้องสาวของเธอจับมือแฟนเก่าของชูเหอแล้วพูดอย่างเย่อหยิ่ง "เธอเป็นแค่ลูกสาวบุญธรรม สามารถแต่งงานแทนฉันถือว่าเป็นบุญของเธอ!" ทุกคนต่างรอดูชูเหอจะใช้ชีวิตอย่างน่าสงสาร อย่างไรก็ตาม ชีวิตของชูเหอมีความเจริญรุ่งเรืองหลังจากการแต่งงาน ทุกคนที่รังแกเธอได้รับผลกรรม แม้แต่จับสลากยังได้รางวัลเป็นบ้านหลังใหญ่อีกด้วย! ชูเหอโยนตัวเองเข้าไปในอ้อมแขนของสามีแล้วเอาแต่อุทานว่าเป็นสามีทำนำโชคให้ภรรยาจริงๆ กู้เฉินยิ้มอย่างอ่อนโยน "คุณเองที่โชคดีไป" จนกระทั่งวันหนึ่ง คนรักในวัยเด็กของกู้เฉินมาหา "เธอไม่คู่ควรกับเขา ฉันจะให้คุณเงินก้อนใหญ่แล้วออกไปขากเขาซะ " จากนั้นชูเหอถึงรู้ว่านี่นักเลงที่ไหนกัน เขาเป็นมหาเศรษฐีชัดๆ! คืนนั้น เธอมองไปที่มหาเศรษฐีและเสนอหย่าอย่างตัวสั่นเท้า ทว่าชายคนนั้นกอดเธอไว้ในอ้อมแขนของเขาอย่างครอบงำ "ผมจะให้ทรัพย์สินทั้งหมดของผมแก่คุณ ห้ามหย่าร้าง!"

หลังจากเจ็ดปีผ่านไป จ้าวอันหรานลดน้ำหนักจาก 75 กิโลกรัมเหลือเพียง 40 กิโลกรัม เปลี่ยนชื่อใหม่ อดีตสามีของเธอจำเธอไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว เขากำลังป่วยหนักและต้องการเลือดของเธอเพื่อช่วยชีวิต จ้าวอันหรานปฏิเสธเงินจำนวนมาก และขอเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น : ให้เขาเป็นพ่อของลูกสาวเธอหนึ่งเดือน โจวเทียนหยูตอบตกลงทันทีโดยไม่คิด แต่เมื่อหันหลังกลับ เขากลับไม่ไปตามนัดที่สวนสนุกเพราะมัวหลงไหลกับคนรักในอดีตที่ยังมีคุณค่าในใจ และพลาดงานกีฬาครอบครัว ทำให้ลูกสาวต้องถูกเพื่อนร่วมชั้นล้อว่าเธอไม่มีพ่อ จ้าวอันหรานถามเขา แต่เขากลับโยนเช็คใส่เธออย่างดูถูก “เนี่ยเนี่ยไม่ใช่ลูกของฉัน เราแค่ความสัมพันธ์ชั่วคราว อย่าทำตัวเหมือนกำลังเล่นเกมการเมือง” โจวเทียนหยูไม่รู้ว่า เนี่ยเนี่ยคือลูกสาวแท้ๆ ของเขา ก็ดี ก็ดี หลังจากผ่าตัดเสร็จ จ้าวอันหรานจะพาลูกสาวจากไป และจะหายไปจากชีวิตของเขาตลอดไป

เมื่อตอนเด็ก หลินอวี่เคยช่วยชีวิตเหยาซีเยว่ที่กำลังจะตาย ต่อมา หลินอวี่กลายเป็นพืชหลังจากประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เธอแต่งงานเข้าตระกูลหลินโดยไม่ลังเลใจและใช้ทักษะทางการแพทย์ของเธอเพื่อรักษาหลินอวี่ สองปีของการแต่งงานและการดูแลอย่างสุดหัวใจของเธอเพียงเพื่อตอบแทนบุญคุณ และเพื่อที่เขาจะให้ความสำคัญกับตัวเองบ้าง แต่ความพยายามทั้งหมดของเธอกลับไร้ประโยชน์เมื่อคนในใจของหลินอวี่กลับมาประเทศ เมื่อหลินอวี่โยนข้อตกลงการหย่ามาใส่เธออย่างไร้ความปราณี เธอก็รีบเซ็นชื่อทันที ทุกคนหัวเราะเยาะเธอที่เป็นผู้หญิงที่ถูกครอบครัวใหญ่ทอดทิ้ง แต่ใครจะไปรู้ว่า เธอคือ Moon นักแข่งรถที่ไม่มีใครเทียบได้บนสนามแข่งรถ เป็นนักออกแบบแฟชั่นที่มีชื่อเสียงระดับนานาชาติ เป็นอัจฉริยะของแฮ็กเกอร์ และเธอยังเป็นหมอมหัศจรรย์ระดับโลก... อดีตสามีของเธอเสียใจมากจนคุกเข่าลงกับพื้นขอร้องให้เธอกลับมา ผู้เผด็จการคนหนึ่งอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขนของเขาแล้วพูดว่า "ออกไป! นี่คือภรรยาของฉัน!" เหยาซีเยว่ "?"

“คุณจะแต่งงานกับเพื่อนของฉันจริงหรือเปล่าคะ” “ไปเอามาจากไหนล่ะ” “มีข่าวเกี่ยวดองของสองตระกูล เท่าที่รู้ทายาทของสองตระกูลนี้ก็คือคุณกับเกตุแก้ว” “งั้นเหรอ... เป็นเพื่อนคุณก็ดีนี่ เกตุแก้วเป็นเด็กดี สวยและว่าง่ายอีกด้วย หรือคุณว่าไง” เลิกคิ้วเหมือนจะถามว่ามีอะไรไหม... “เพื่อนของฉันเป็นคนดีเกินกว่าจะต้องมาใช้ชีวิตกับคุณ” “เพราะเขาเป็นคนดีไงถึงต้องใช้ชีวิตกับผม ตอนนี้ผมยังไม่ได้แต่งก็ใช้ชีวิตให้คุ้ม อาจจะมีนอนกับผู้หญิงเบี้ยบ้ายรายทางบ้างก่อนแต่งแต่หลังแต่งนี่คุณไม่ต้องห่วงแทนเพื่อนคุณหรอกนะเพราะว่าผมจะเป็นสามีที่ดีและหยุดทุกอย่างมาสร้างครอบครัวกับเขา คุณควรดีใจแทนเพื่อนด้วยซ้ำไปนะ” คำพูดเจือรอยยิ้มเยาะหยัน และดวงตาคมปลาบที่ทอดมองมายังหนึ่งในผู้หญิงเบี้ยบ้ายรายทางของเขากัดริมฝีปากที่สั่นระริกไว้แน่น... ก้อนแข็งๆ ที่ไม่รู้ที่มาจุกในลำคอจนแน่นไปหมด “ถ้าคุณทำอย่างนั้นได้จริงก็ต้องทำตั้งแต่วันนี้ เราต้องจบกัน ฉันจะไม่ขัดขวางถ้าคุณสัญญาว่าหลังจากแต่งงานแล้วจะทำตามอย่างที่พูด” “ถ้าคุณยังหาเงินมาคืนไม่ได้ ผมก็จะนอนกับคุณไปทุกวันจนกว่าจะแต่งงาน...” ตรัยบอกชัดถ้อยชัดคำ ยิ่งเห็นหล่อนมองเขาอย่างกับมองปิศาจร้าย เขากลับยิ้มได้มากกว่าที่เคย... “คุณ... ทำไมร้ายอาจอย่างนี้ คุณก็รู้ว่าพวกฉันเป็นเพื่อนกัน ทำไมต้องทำอย่างนี้ด้วย คุณตั้งใจจะแต่งงานและให้เกียรติเพื่อนฉันก็ควรเลิกยุ่งกับฉัน” “อยากรู้งั้นเหรอว่าทำไมถึงไม่ปล่อยคุณไป ที่ทำไปทั้งหมดก็เพราะผมอยากให้คุณเจ็บ เจ็บไปถึงไอ้พี่ชายจอมร้ายกาจของคุณด้วยยังไงล่ะ”

หลังจากที่ตาฉันมองเห็นได้อีกครั้ง ฉันพบว่าคนที่แต่งงานกับฉันคือ เสินหวย น้องชายของแฟนฉันเอง ส่วนเสินซุ่ยที่บอกว่าจะตัดขาดกับคนที่เป็นรักแรกของเขา จริงๆ แล้วกลับอยู่ข้างห้องกับหลินจื่อเว่ย คืนวันนั้นฉันได้ยินบทสนทนาของพวกเขา เสินหวยขมวดคิ้วพูดว่า “พี่ ชมี่ยวชมี่ยวสูญเสียการมองเห็นเพราะพี่ พี่คิดว่าทำถูกแล้วหรือยัง?” เสินซุ่ยตอบอย่างรำคาญ “รออีกหนึ่งเดือน ดูแลจื่อเว่ยให้ดีก่อนแล้วฉันจะกลับมา” “สิบปีแล้ว พี่ไม่กลัวจริงๆ เหรอว่าฉันจะรักชมี่ยวชมี่ยวจริงๆ ?” “พวกนายแค่แต่งงานกันเพราะเหตุผลอื่น เก็บความคิดที่ไม่ควรมีนั้นให้ดี!” ฉันนอนกลับไปบนเตียงเงียบๆ โดยไม่บอกใครว่าฉันมองเห็นได้แล้ว วันที่ยี่สิบเก้า ฉันลากเสินหวยไปจดทะเบียน จริงๆ แล้ว ฉันยังรู้สึกว่าไม่ได้ทำหน้าที่พี่สะใภ้อย่างเต็มที่

เพราะรักรามิลมากมาย วชิตารีย์จึงทำทุกทางแม้กระทั่งบังคับเขา เพื่อให้ได้แต่งงานกัน... แต่คำว่าฝืนก็คือฝืน... เพราะเขาไม่ได้รัก จึงไม่เคยมีท่าทีใดๆ ตอบกลับมานอกจากความชาเฉย หล่อนพยายามเอาชนะทุกวิถีทาง ด้วยเล่ห์กล ลูกล่อลูกชนมากมาย ถอนใจก็หลายครั้งเมื่อไม่เคยได้อะไรกลับมา... แต่พอจะถอยห่างออกไปจากชีวิตของเขาหล่อนก็ทำใจไม่ได้ แล้วจะต้องทำอย่างไรถึงจะได้ใจของเขามาครอบครอง... หรือว่าครานี้จะต้องใช้ทั้งเวทย์มนต์ กลคาถา และพละกำลังเข้าช่วย ถึงจะทำให้คนชาเฉยได้บอกสิ่งที่อยู่ในใจให้ได้ยินบ้าง

ถูกครอบครัวบังคับให้แต่งงานกับคนแก่ หนิงลั่วซีเลยหาเด็กดริ้งให้เป็นสามีของตนเอง แต่ใครจะไปรู้ว่าเด็กดริ้งคนนี้กลายเป็นผู้นำของตระกูลร่ำรวยระดับโลก และเอาใจใส่กับเธอมาก

ชีวิตที่เคยสงบราบเรียบของ เสือ อัครินทร์ มาร์คัส พงษ์ภวเมธากุลต้องปั่นป่วนราวพายุดีเปรสชันพัดผ่าน เพราะรุ่งอรุณ แม่พี่สาวของแฟนเก่าเขา กระทำการอันน่าแปลกใจด้วยการถ่อสังขารเรียบๆ กับปากร้ายๆ ของหล่อนมาอ่อยเขาถึงเกาะรังนก ผู้หญิงอะไรหน้าด้านไร้ยางอายไร้ซึ่งความเป็นกุลสตรีจนทนทำดีด้วยไม่ได้ ไล่เท่าไหร่ก็ไม่ยอมไป ซ้ำยังตั้งท่าจะปักหลักจะอยู่เอาเรื่องเขาไม่ไปไหน... สุดท้ายเขาก็ไม่อาจทนถูกกล่าวหาหรือว่าโดนกระทำฝ่ายเดียวอีกต่อไป... เขาจะสำแดงฤทธิ์เจ้าพ่อเสือดุให้หล่อนได้เห็น ในเมื่อให้โอกาสไปแล้วไม่ไป เขาจะจะไม่ปล่อยหล่อนไปไหนอีกตลอดชีวิต คราวนี้ถ้าเกิดอยากเปลี่ยนใจออกไปจากเกาะนี้ล่ะก็ เขาจะหักคอหล่อนจิ้มน้ำพริกแน่

เซิ่งหนานหยินเกิดใหม่แล้ว ชาติที่แล้ว เธอถูกชายชั่วหักหลัง ถูกชายเสแสร้งใส่ร้าย โดนครอบครัวสามีเล่นงาน จนทำให้เธอล้มละลายและเป็นบ้าไป ในท้ายที่สุด เธอเสียชีวิตอย่างน่าสลดใจด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อเธอตั้งครรภ์ได้ 9 เดือน แต่คนร้ายกลับทำเงินได้มากมาย และใช้ชีวิตทั้งครอบครัวอย่างมีความสุข เกิดใหม่ครั้งนี้ เซิ่งหนานหยินคิดตกอล้ว อะไรที่ว่าพระคุณช่วยชีวิต คนรักในใจอะไรกัน ล้วนไม่ต้องไปสน เธอจะจัดการชายชั่วหญิงร้าย สร้างชื่อเสียงให้กับตระกูลเก่าของตนเองขึ้นมาใหม่อีกครั้งและนำตระกูลเซิ่งไปสู่จุดสูงสุดของชีวิต สิ่งที่แตกต่างออกไปก็คือ คนที่หยิ่งมาตลอดในชาติที่แล้ว กลับเป็นฝ่ายริเริ่มมาหาเธอ "เซิ่งหนานหยิน การแต่งงานครั้งแรกผมไม่ทัน การแต่งงานครั้งที่สองก็ต้องถึงคิวผมแล้วสินะ"

ถ้าเพียงแต่พี่ชายของจันทร์เจ้าขาไม่ได้ตกหลุมรักน้องสาวของคมเพชรและหนีไปด้วยกัน ชีวิตของจันทร์เจ้าขาคงไม่ได้ไปเกี่ยวพันกับคนรักที่เลิกรากันแบบจบไม่สวยอีก เพราะว่าหล่อนเป็นฝ่ายบอกเลิกเขาก่อน รวมทั้งสนับสนุนให้น้องสาวเขาหนีการแต่งงาน ทำให้เขาหวนกลับมาแก้แค้นหล่อนในคราเดียวให้สาสม.. . เมื่อคนยังรักกันสองคนมีหัวใจเต็มไปด้วยความเจ็บปวด หากแต่เส้นทางที่ขนานกันไม่อาจทำให้เขากับหล่อนหวนมาดีต่อกันได้ ความโกรธแค้นที่ต่างฝ่ายต่างมีล้วนทำให้เขากับหล่อนฟาดฟันกันจนกว่าจะมีใครตายไปข้าง... ################ “นี่คุณจะเอาตัวเข้าแลกเพื่อพี่ชายอย่างนั้นเหรอ คุณคิดว่าตัวคุณมีค่าพอขนาดนั้นหรือไง... ผมไม่ได้ใจดีขนาดอยากมีอะไรกับคุณแทนการฆ่าคนหรอกนะ” “...” คนที่เสนอทุกอย่างให้เขาไปเงียบนิ่ง... ก้อนขมปร่าก่อตัวขึ้นในอก ในใจอัดแน่นด้วยความเสียใจ... น้ำตาที่กลั้นได้ดีเสมอเจียนไหลอยู่รอมร่อ... แต่คมเพชรไม่สงสารหล่อน ไม่เลยสักนิด... ชายหนุ่มรู้ว่าหล่อนเจ็บปวดกับการกระทำและคำพูดเขา แต่ก็ดี หล่อนจะได้รู้ว่าตอนที่หล่อนเคยทำเขา เขาเจ็บแค่ไหน

สามีของฉัน อาทิตย์ เขามีรูปแบบของเขา เขานอกใจ ฉันจับได้ แล้วหนังสือหายากเล่มหนึ่งก็จะมาปรากฏบนชั้นวางของฉัน สี่สิบเก้าครั้งที่ทรยศ สี่สิบเก้าคำขอโทษราคาแพง มันคือการแลกเปลี่ยน ความเงียบของฉันเพื่อวัตถุสวยงามชิ้นหนึ่ง แต่ครั้งที่สี่สิบเก้านี่มันฟางเส้นสุดท้าย เขาเบี้ยวงานรับรางวัลของพ่อฉันที่กำลังจะตาย ทั้งที่สัญญตอนจับมือท่านไว้ เพื่อไปซื้อคอนโดให้จุลิตา รักแรกสมัยมัธยมของเขา คำโกหกที่หลุดออกมาง่ายๆ นั่นแหละที่ทำฉันแหลกสลายยิ่งกว่าเรื่องชู้สาว แล้วเขาก็พาหล่อนไปที่สวนอนุสรณ์ของแม่ฉัน เขายืนมองเฉยๆ ตอนที่หล่อนพยายามจะตั้งป้ายหินอ่อนให้แมวที่ตายไปแล้วของตัวเองข้างๆ ม้านั่งของแม่ฉัน พอฉันไปเผชิญหน้า เขายังหน้าด้านมาขอให้ฉันเมตตา “เรามาเมตตากันหน่อยเถอะ” เขาพูด เมตตาผู้หญิงที่กำลังย่ำยีความทรงจำเกี่ยวกับแม่ของฉัน เมตตาผู้หญิงที่เขาเอาเรื่องที่ฉันแท้งลูกไปเล่าให้ฟัง ความโศกเศร้าอันเป็นส่วนตัวที่เขาเอาไปปูดเหมือนเป็นความลับสกปรก ตอนนั้นฉันถึงได้ตระหนักว่านี่ไม่ใช่แค่เรื่องอกหัก แต่มันคือการรื้อถอนคำโกหกที่ฉันช่วยเขาสร้างมันขึ้นมา คืนนั้น ขณะที่เขาหลับ ฉันติดตั้งแอปดักฟังในมือถือของเขา ฉันเป็นนักวางกลยุทธ์ทางการเมือง ฉันเคยทำลายชีวิตคนอื่นมาแล้วด้วยข้อมูลที่น้อยกว่านี้เยอะ หนังสือเล่มที่ห้าสิบจะไม่ใช่คำขอโทษของเขาอีกต่อไป แต่มันจะเป็นคำประกาศปิดฉากของฉันเอง

เป็นเวลาเจ็ดปี จิลเลียนตามไบรอันด้วยความหลงใหลที่ไม่ยอม แต่เขายังคงอยู่ห่างไกล อารมณ์ของเขาถูกปิดผนึกอย่างแน่นอน เธอหมดใจ เธอไปต่างประเทศหลังจากจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัย สามปีต่อมา จิลเลียน ตอนนี้เป็นทนายที่ประสบความสำเร็จ นั่งอย่างกระตุ้นในกอดของคู่แข่งของไบรอัน เธอแสดงให้ไบรอันยิ้มที่เล่นและเล่น "มีอะไรผิดปกติไบรอัน คุณไม่มีอํานาจหรือไม่?" การยึดหยุดของไบรอันแตกในทันที ในการเคลื่อนไหวที่รวดเร็ว เขาจับเธอขึ้นและโยนเธอไปบนเตียง เช้าวันถัดไป ขณะที่ไบรอันตื่น จิลเลียนยิ้มที่ไม่ดี "ให้สิ่งที่เกิดขึ้นสบายๆ, โอเค?"