สายเกินไปที่จะอ้อนวอน ฉันคือราชินีมาเฟีย

ฉันเคยเป็นเจ้าหญิงแห่งชิคาโก เอาต์ฟิต ส่วนลูกากับมัตเตโอก็คือผู้พิทักษ์ที่สาบานตนของฉัน พวกเราเคยกรีดเลือดร่วมสาบานกันตอนอายุสิบขวบ โดยสัญญาว่าจะไม่มีสิ่งใดแตะต้องฉันได้

แต่คำสาบานนั้นกลับกลายเป็นเถ้าถ่านในคืนที่โซเฟีย ริชชี เล็งพลุโรมันแคนเดิลใส่หน้าอกของฉัน

พลุพุ่งชนไหล่ของฉันอย่างแรงและจุดไฟลุกท่วมชุดเดรสผ้าไหมในทันที ขณะที่ฉันกลิ้งไปบนพื้นคอนกรีต กรีดร้องพลางมองดูเปลวเพลิงกัดกินผิวหนัง ฉันเฝ้ารอให้เด็กหนุ่มทั้งสองของฉันมาช่วย

แต่พวกเขาไม่ได้มา

ฉันกลับมองผ่านกลุ่มควันเห็นพวกเขารีบวิ่งตรงไปหาโซเฟีย พวกเขาเอาเสื้อแจ็กเก็ตของตัวเอง ซึ่งเป็นเสื้อที่ควรจะใช้ปกป้องฉัน ไปคลุมให้เด็กสาวที่เพิ่งจุดไฟเผาฉัน พร้อมกับปลอบโยนเธอเพราะแรงสะท้อนกลับของพลุทำให้เธอตกใจ

พวกเขายอมปล่อยให้ฉันถูกแผดเผา เพียงเพื่อให้เธออบอุ่น

เมื่อฉันตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาลพร้อมบาดแผลเป็นถาวร พวกเขาก็นำจดหมายขอโทษจากเธอมาให้และออกโรงปกป้อง “อุบัติเหตุ” ของเธอ พวกเขาถึงขนาดยอมกรีดฝ่ามือเพื่อชดใช้หนี้แทนเธอ โดยมองข้ามความจริงที่ว่าฉันคือคนที่นอนพันผ้าพันแผลอยู่

นั่นคือช่วงเวลาที่เอเลนา วีตีเอลโล ได้ตายจากไป

ฉันไม่กรีดร้อง ฉันไม่อ้อนวอน ฉันเพียงแค่เก็บกระเป๋าและแปรพักตร์ไปยังสถานที่แห่งเดียวที่พวกเขาไม่อาจตามมาได้ นั่นคือสู่อ้อมแขนของดันเต มอเรตตี คาโปผู้ไร้ความปรานีแห่งนิวยอร์ก

กว่าที่พวกเขาจะตระหนักถึงความผิดพลาดและคลานกลับมาอ้อนวอนกลางสายฝน ฉันก็สวมแหวนของชายคนอื่นไปเสียแล้ว

“อยากได้การให้อภัยเหรอ?” ฉันถามพลางก้มมองพวกเขา

“ก็มอดไหม้เพื่อแลกกับมันสิ”

ตอนที่ 1

ฉันกดเคอร์เซอร์ลงบนปุ่ม ‘ยืนยัน’ ในพอร์ทัลของมหาวิทยาลัย และเพียงแค่นั้น ชีวิตของฉันในชิคาโกก็จบลงก่อนที่หัวใจจะมีโอกาสเต้นผิดจังหวะเสียอีก

หน้าจอกะพริบแถบข้อความยืนยันสีเขียวที่ดูไร้ความรู้สึก: การลงทะเบียนเสร็จสมบูรณ์: มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย นิวยอร์ก

มือของฉันไม่ได้สั่นเทา

ทั้งที่มันควรจะสั่น

ฉันคือเอเลนา วีตีเอลโล ลูกสาวคนเดียวของอันเดอร์บอสแห่งชิคาโก เอาต์ฟิต ผู้ถูกเลี้ยงดูมาในกรงทองที่ความภักดีคือสกุลเงินเดียวที่มีค่า และการทรยศคือหนี้ที่ต้องชดใช้ด้วยเลือด

การย้ายไปนิวยอร์กไม่ใช่แค่การโอนย้ายสถานศึกษา

แต่มันคือการแปรพักตร์

นิวยอร์กเป็นของฟามิเกลีย

มันเป็นของดันเต มอเรตตี

แม้จะอยู่ที่นี่ ซึ่งห่างออกไปนับพันไมล์ ชื่อของมอเรตตีก็ยังให้รสชาติเหมือนดินปืนและสกอตช์บ่มชั้นดี

มีข่าวลือว่าเขาเป็นคาโปที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ของฟามิเกลีย ชายผู้เข้ายึดครองเส้นทางการค้าเฮโรอีนทั้งหมดแถบชายฝั่งตะวันออกได้ตั้งแต่อายุเพียงยี่สิบสองปี

เขาอันตราย เด็ดขาด และหากเรื่องเล่านั้นเป็นจริง เขาก็ไม่เคยเสียเวลาเล่นกับเหยื่อก่อนจะลงมือฆ่า

และฉันก็กำลังก้าวเท้าเข้าไปในถ้ำสิงโตของเขาด้วยความเต็มใจ เพราะพวกหมาป่าในบ้านของฉันเองเริ่มกัดกินฉันทั้งเป็นไปแล้ว

ฉันก้มมองโทรศัพท์ขณะที่มันสั่นครืดอยู่บนโต๊ะไม้มะฮอกกานี

การแจ้งเตือนใหม่จากอินสตาแกรมเด้งขึ้นมา

เป็นโซเฟีย

แคปชันเขียนไว้ว่า: การดูแลระดับวีไอพีที่งานกาล่า ขอบคุณหนุ่มๆ ของฉันมากนะ

ฉันแตะเปิดรูปภาพ

เธอยืนอยู่ตรงนั้น ระหว่างลูกา รอสซี กับมัตเตโอ เบียนคี

ลูกาของฉัน

มัตเตโอของฉัน

พวกเขาคือผู้พิทักษ์ที่สาบานตนของฉัน เหล่านักรบที่เคยกรีดฝ่ามือและหลอมรวมเลือดของพวกเขากับฉันตอนอายุสิบขวบ พร้อมกับสัญญาว่าจะไม่มีสิ่งใดแตะต้องฉันได้

ในรูปนั้น โซเฟียสวมชุดราตรีผ้าไหมสีขาว

ชุดสั่งตัดพิเศษของฉัน

รอบคอของเธอประดับด้วยสร้อยไข่มุกสีชมพูหายาก

ไข่มุกของแม่ฉัน

เส้นที่ถูกเก็บไว้ในห้องนิรภัยระบบไบโอเมตริกในปีกคฤหาสน์ส่วนของฉัน

ห้องนิรภัยที่มีเพียงสามคนเท่านั้นที่เข้าถึงได้ นั่นคือ ฉัน ลูกา และมัตเตโอ

ฉันรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านไปทั่วอก ราวกับมีใครเอานิโตรเจนเหลวมาแทนที่เลือดของฉัน

นี่ไม่ใช่แค่การขโมย

แต่มันคือการแย่งชิงสิทธิ์

พวกเขามอบกุญแจสู่อาณาจักรของฉันให้คนนอก ซึ่งเป็นแค่ลูกสาวของสมาชิกระดับล่าง

โทรศัพท์ของฉันสั่นอีกครั้ง

กลุ่มแชตชื่อ เดอะทริโอ

โซเฟีย: ทุกคน ดูสิ!แสงที่นี่สวยสุดๆ ไปเลย แล้วก็ขอบคุณสำหรับแมคบุ๊กเครื่องใหม่กับไอโฟน 15 โปร ด้วยนะ!ความจริงไม่ต้องลำบากขนาดนี้แท้ๆ

เธอแท็กพวกเขาทั้งสองคน

ลูกา: เพื่อสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเธออยู่แล้ว ซอฟ เธอต้องใช้มันเรียนนี่

มัตเตโอ: คืนนี้เธอดูเหมือนราชินีเลย

ราชินี

ฉันจ้องมองคำเหล่านั้นจนภาพเริ่มพร่ามัว

ฉันคือเจ้าหญิงวีตีเอลโล

แต่พวกเขากลับสวมมงกุฎให้นางหนูท่อตัวหนึ่ง

ฉันพิมพ์ข้อความลงไป นิ้วมือขยับด้วยความแม่นยำดั่งเครื่องจักร

ใครเปิดห้องนิรภัยให้เธอ?

ฟองข้อความแสดงการพิมพ์ปรากฏขึ้นทันที

แล้วก็หยุดไป

จากนั้นก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

โซเฟีย: โอ๊ะ เอเลนา!ฉันไม่รู้เลยว่าเธอตื่นอยู่ พวกหนุ่มๆ แค่ให้ฉันยืมของนิดหน่อยน่ะ ฉันอยากดูกลมกลืนกับคนอื่น เธอมีตั้งเยอะแยะ ฉันเลยไม่คิดว่าเธอจะว่าอะไรถ้าแบ่งกันใช้

ลูกา: อย่าเริ่มเลย เอเลนา เธอจำเป็นต้องใช้ชุด แล้วเธอก็ไม่ได้ใส่อยู่แล้ว

มัตเตโอ: เดี๋ยวพวกเราซื้อตัวใหม่ให้ เลิกทำตัวเป็นเด็กเอาแต่ใจได้แล้ว

เด็กเอาแต่ใจ

ฉันหลับตาลงแล้วผ่อนลมหายใจที่สั่นสะท้านอยู่ในปอดออกมา

มิตรภาพสิบปี

ความลับสิบปี

สิบปีที่ฉันคอยทำแผลให้พวกเขาหลังการฝึกซ้อม สิบปีที่พวกเขาคอยไล่พวกผู้ชายที่มองฉันด้วยสายตาไม่ดี สิบปีที่มีแค่พวกเราเผชิญหน้ากับคนทั้งโลก

ถูกลบล้างไปเพราะเด็กผู้หญิงที่รู้จักบีบน้ำตาตามสั่งคนหนึ่ง

เสียงแจ้งเตือนจากเวนโมดังขึ้น

ลูกา รอสซี ส่งเงินให้คุณ 5,000 ดอลลาร์–ค่าชุด ใจเย็นๆ หน่อย

เขาแปะป้ายราคาให้กับศักดิ์ศรีของฉัน

เขาคิดว่าเงินสดจะลบล้างรอยมลทินจากการทรยศได้

ฉันไม่ได้ตอบกลับ

ฉันเดินตรงไปยังกระจกเงาเต็มตัวในห้อง

บนผิวกระจกมีรูปโพลารอยด์จากเมื่อสามปีก่อนติดเทปอยู่

ฉันอยู่ตรงกลาง โดยมีลูกากับมัตเตโอกำลังหอมแก้มฉัน

มีข้อความเขียนด้วยปากกาชาร์ปีที่ด้านล่างว่า: พี่น้องร่วมสาบานกับราชินีของพวกเขา

ฉันกระชากรูปนั้นออกจากกระจก

เทปกาวส่งเสียงฉีกขาดที่ฟังดูดังเกินไปในห้องอันเงียบสงัด

ฉันเดินไปที่เครื่องทำลายเอกสารข้างโต๊ะทำงาน

ฉันป้อนรูปภาพเข้าไปในฟันเฟืองของเครื่อง

ฉันมองดูใบหน้าเปื้อนยิ้มของพวกเขากลายเป็นเศษกระดาษชิ้นเล็กชิ้นน้อย

“เอาเศษขยะพวกนี้ไปเถอะ โซเฟีย” ฉันกระซิบกับห้องที่ว่างเปล่า

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วบล็อกกลุ่มแชตนั้น

จากนั้นก็เปิดแอปธนาคารแล้วโอนเงินห้าพันดอลลาร์นั้นไปยังองค์กรการกุศลเพื่อม้าแข่งปลดเกษียณ

ฉันไม่ได้ต้องการเงินของพวกเขา

สิ่งที่ฉันต้องการคือการออกไปจากที่นี่