ต่ำศักดิ์ ไร้ค่าแล้วอย่างไร ในสายตาของนาง เขาคือยอดบุรุษผู้สง่างาม ความอัปยศที่เขาเคยได้รับ ความเจ็บช้ำที่เขาเคยต้องอดทน วันนี้นางจะทวงคืนให้เขาเอง "บุรุษของข้า ใครกล้าแตะต้องก็ลองดู"
ต่ำศักดิ์ ไร้ค่าแล้วอย่างไร ในสายตาของนาง เขาคือยอดบุรุษผู้สง่างาม ความอัปยศที่เขาเคยได้รับ ความเจ็บช้ำที่เขาเคยต้องอดทน วันนี้นางจะทวงคืนให้เขาเอง "บุรุษของข้า ใครกล้าแตะต้องก็ลองดู"
เผี๊ยะ! เสียงเนื้อปริแตกเพราะถูกแส้ฟาดลงมาที่ร่างกาย อวิ๋นหรงหยางกัดฟันข่มความเจ็บปวด หยัดกายลุกขึ้นช้า ๆ กลิ่นคาวโลหิตโชยมาจากแผ่นหลัง เขารับรู้ได้ถึงความอุ่นร้อน ทว่าไม่อาจเอื้อมมือไปเช็ดเลือดที่ไหลออกมาจากปากแผลของตนได้ ยังไม่ทันได้หยัดตัวลุกขึ้นเต็มความสูง แส้เส้นเดิมก็ตวัดลงมาอีกครั้ง
“ลูกแกะตัวน้อย วิ่งเร็วเข้า ฮ่า ๆ เจ้าเชลยต่ำต้อย ข้าบอกให้วิ่ง หากวันนี้เจ้าแพ้ ก็เตรียมตัวเป็นอาหารของเสี่ยวไกวไกวของข้าเสีย ถูกสัตว์เลี้ยงแสนรักของข้ากินเป็นอาหาร นับเป็นวาสนาของเชลยอย่างเจ้าแล้ว ฮ่า ๆ ”
เผี๊ยะ! เหมือนกับว่ายังสะใจไม่พอ แส้จากมือของบุรุษที่ส่งเสียงหัวเราะฟาดลงมาบนร่างกายของอวิ๋นหรงหยางครั้งแล้วครั้งเล่า องค์ชายตัวประกัน กำมือแน่น ดวงตาคมเหลือบมองคนตรงหน้าหมายจะจำใบหน้านี้ให้ฝังลึกเข้าสู่จิตใจอย่างไม่ลืมเลือน
ทว่าก่อนที่อีกฝ่ายจะรู้ตัวเขาก็หลุบเปลือกตาลง โน้มกายไปข้างหน้า จากนั้นก็ก้าวขาวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว เสียงหมาป่าที่เห่ากระโชกดังอยู่ข้างหน้า อีกเพียงชั่วอึดใจเดียวเขาก็จะวิ่งไปถึงมันแล้ว แต่ก่อนที่เท้าข้างซ้ายจะพ้นขาหน้าของหมาป่าตัวใหญ่ เชือกที่รัดลำตัวของเขาก็ถูกกระตุกจากด้านหลัง องค์ชายเชลยล้มคว่ำลงกับพื้น ฟันกรามขบเข้าหากันแทบแตกเป็นผุยผง มือกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาเขาเต็มไปด้วยสีแดงฉาน แต่กระนั้นก็รีบหลับตาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ จนร้าวไปทั้งทรวงอก
“ฮ่า ๆ ขาไร้ประโยชน์ของเจ้าไม่เอาไหน เหมือนเช่นแคว้นต้าอวี่ของเจ้าไม่มีผิด” เสียงหัวเราะขบขันดังไปทั่วทุ่งหญ้า ต่อให้ได้รับความอัปยศเพียงใด คนเช่นเขาก็ทำได้เพียงอดทน ทหารผู้หนึ่งฟาดแส้ลงมาอีกครั้ง ร่างกายที่กำลังจะลุกขึ้นก็ล้มลงไปที่เดิม
“ยังจะนอนอยู่อีก เจ้าคิดว่าสนามแห่งนี้เป็นตั่งคนงามหรืออย่างไร ข้าบอกให้ลุก!” อวิ๋นหรงหยางพยายามลุกขึ้น มีเพียงแค่ต้องอดทนเท่านั้น จึงจะอยู่รอด ชายหนุ่มเงยหน้ามองไปยังท้องฟ้า กัดฟันแน่นไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา ความอัปยศเหล่านี้นับเป็นอันใดได้ หากเทียบกับเสด็จแม่ของเขาแล้ว แค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ
‘เสด็จแม่ พระองค์สุขสบายดีหรือไม่ หยางหยางจะอดทน’
ใช่แล้วอวิ๋นหรงหยางเป็นเพียงองค์ชายเชลย ที่ถูกส่งมาเป็นตัวประกันเพื่อแลกกับความสงบสุขของแคว้นต้าอวี่ เขาเป็นเพียงเชลยไร้ค่าสำหรับแคว้นเซียนเป่ย ไม่ว่าจะถูกหยามเกียรติเพียงใด ก็ทำได้เพียงอดทนเท่านั้น เสด็จแม่เสียสละตนเองเพื่อให้เขาเติบโต เขาจะทิ้งชีวิตไว้ที่นี่ไม่ได้ ยังมีหลายอย่างที่เขายังไม่ได้ทำ หนี้เลือดของเสด็จพ่อ หนี้แค้นของเสด็จแม่ หนี้ชีวิตของน้อง ๆ ที่ถูกฝังทั้งเป็น!
อวิ๋นหรงหยางหยัดกายลุกขึ้นอีกครั้ง เขาก้าวขาออกวิ่งไปจนสุดแรง ถึงแม้จะรู้ดีว่าไม่มีวันที่คนเถื่อนเหล่านั้นจะปล่อยให้เขาวิ่งชนะหมาป่าตัวนั้น แต่เขาก็ต้องวิ่ง วิ่งเพื่อให้มีชีวิตรอดต่อไป
ฉึก! ปลายเชือกที่รั้งตัวเขาเอาไว้ถูกตัดขาด ร่างกายที่เสียสมดุลกำลังจะล้มลงไปนอนกองกับพื้น เขาเกร็งร่างกายรอรับแรงกระแทก แต่แล้วบั้นเอวก็ถูกปลายแส้ตวัดรั้งเอาไว้ ร่างผอมแห้งลอยมาคุกเข่าลงตรงหน้าของสตรีผู้หนึ่ง เขามองดูนางยื่นมือมากระตุกเชือกที่ขาด พันรัดเข้ากับข้อมือตนเอง รั้งให้เขาและนางเชื่อมโยงกันด้วยเชือกเส้นใหญ่
“เสด็จพี่สามเล่นสนุกหรือไม่ น้องสาวก็อยากเล่นสนุกด้วยเช่นกัน คนผู้นี้ข้าเอาตัวไปแล้ว”
“โฮ่วทู่! เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้ เชลยผู้นี้เป็นของข้า เจ้ากล้าดีอย่างไรมาแย่งชิง”
“กล้าหรือไม่เขาก็อยู่ในมือข้าแล้ว หากอยากได้ก็แย่งชิงไป!”
อวิ๋นหรงหยางนั่งคุกเข่าอยู่ที่เดิม ปลายเชือกยังคงอยู่ในมือของสตรีผู้นั้น ทว่าอีกมือหนึ่งของนางตวัดปลายแส้ออกไปอย่างรุนแรงและรวดเร็ว เพียงไม่นานคนของอีกฝ่ายก็ล้มลงนอนกับพื้น โลหิตไหลนองส่งกลิ่นคาวคลุ้ง การต่อสู้ที่ดุเดือดจบลงอย่างรวดเร็ว อาจเพราะคนพวกนั้นสู้นางไม่ได้ หรือเพราะคนพวกนั้นไม่กล้าสู้นาง เขาไม่อาจรู้ เขารู้ก็เพียงว่า ต่อไปนี้เขาจะต้องติดตามนางให้ดี ศักดิ์ศรีหรือ หึ! คนชนะเท่านั้นถึงจะกล้าพูดคำว่าศักดิ์ศรี และเขาต้องชนะ
“ลูกแกะน้อย จากนี้ไปเจ้าก็กลับตำหนักข้าเถิด” อวิ๋นหรงหยางเงยหน้าขึ้นมอง ใบหน้างดงามฉีกยิ้มกว้างออกมาอย่างเต็มที่ ตะวันทอแสงที่อยู่ด้านหลังของสตรีสูงศักดิ์เจิดจ้าเสียจนดวงตาเขาพร่ามัว เขายกยิ้มทั้งที่เจ็บไปทั้งริมฝีปาก ร่างกายโอนเอนก่อนที่ความมืดมิดจะคืบคลานเข้ามา
ตึ้ง!
**********
ความทะเยอทะยานผลักดันให้นางปีนขึ้นสู่ตำแหน่งฮองเฮาทว่ายังมิทันจะได้เสวยสุข กลับถูกฮ่องเต้ผู้เป็นสวามีสวมข้อหากบฏวางลงบนศีรษะนาง เกิดใหม่คราวนี้นางไม่ขอเป็นฮองเฮาของฮ่องเต้สารเลวผู้นั้น ชีวิตนี้ที่ได้มาใหม่อีกครั้ง นางจะลิขิตเอง
เพราะความผูกพันที่มีมาตั้งแต่เกิด ทำให้หทัยชนกไม่อาจหักห้ามความรักที่มีต่ออาหมอสิงได้อีกต่อไป และแม้รักนี้พ่อจะไม่ปลื้ม แต่หญิงสาวจะขอฝ่าฟันและไม่มีทางยอมแพ้ให้อุปสรรคในครั้งนี้เด็ดขาด
เพราะคำสัญญาของผู้ใหญ่ ทำให้ ศิรวิช จำใจต้องแต่งงานกับ สุทธิดา ชายหนุ่มทำทุกทางให้หญิงสาวทนไม่ไหว แต่เพราะความรักตั้งแต่แรกเจอ ทำให้สุทธิดาทนอยู่กับคนใจร้าย จนวันที่หญิงสาวทนไม่ไหวในวันที่สายไป ศิรวิชต้องเสียเธอไปพร้อมกับลูกแฝดที่เขาไม่เคยรับรู้
นพวรรณ ถูกบิดาและมารดาบังเกิดเกล้าที่ติดการพนันอย่างหนักขายหักหนี้ให้กับ คิม ซีวาน หนุ่มลูกครึ่งไทยเกาหลีเจ้าของบ่อนคาสิโนหรูย่านใจกลางเมือง หลังจากรู้จักกับซีวาน นพวรรณ จึงได้รู้ว่าการตกนรกทั้งเป็น มันคือยังไง ชายหนุ่มปฎิบัติกับหญิงสาวเยี่ยงทาส นพวรรณจะทนได้นานแค่ไหน เธอจะหนีจากขุมนรกนี้ได้อย่างไร
ไม่คิดว่าการช่วยชีวิตบุรุษแปลกหน้ากลางป่าในวันนั้น จะย้อนกลับมาช่วยชีวิตนางในวันนี้ "บุญคุณช่วยชีวิต วันหน้าข้าจะชดใช้ให้" "เช่นนั้นก็ชดใช้เสียวันนี้... มาเป็นสามีของข้าเถิด" ------ เยี่ยนหลิง : หญิงสาวชาวบ้าน นางเกือบถูก บังคับให้แต่งงานกับบุตรชายหัวหน้าหมู่บ้าน เพื่อแลกกับยารักษาร่างกายให้พี่ใหญ่ แต่แล้วที่นางเก็บบุรุษแปลกหน้าได้ที่กลางป่า ชีวิตนางก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เซียวชินหย่วน : ซื่อจื่อจวนเซียวกั๋วกง ขึ้นเขามาเก็บสมุนไพร แต่ถูกลอบทำร้ายจนพลัดตกเขา โชคดีที่ได้เยี่ยนหลิงช่วยชีวิตเอาไว้
อดีตที่เธอเคยทำร้ายจิตใจเขาเอาไว้ ยังคงเป็นรอยแผลใจยากจะสมานกลับคืนได้ คนเคยร้ายอย่างเธอต่อให้เปลี่ยนแปลงตัวเองให้ดียังไง เขากลับมองเป็นเพียงผู้หญิงร้ายกาจไม่เปลี่ยนแปลง
ลีโอ ลีโอเนล โอลิเวอร์ อายุ21ปี ลูกเสี้ยวเยอรมันจีน เขาเป็นทายาทมาเฟียที่ทรงอิทธิพลที่สุดในมาเก๊าและฮ่องกง แต่กลับต้องมาเรียนในเมืองไทยเพราะถูกคนของศัตรูปองร้าย เขาจึงต้องปิดบังตัวตนที่แท้จริงไว้ ตอนกลางวันเขาจะทำตัวเป็นเด็กเนิร์ดอยู่ในมหาลัยเพื่อไม่ให้มีใครสนใจ แต่พอกลางคืนเขาก็กลายเป็นเสือที่จ้องขย้ำเหยื่อ แต่ยัยร้อยศพคิดอยากจะลองดีนัก เขาก็จะสนองให้ แพร นลิน ศรีสมบัติ อายุ 20 ปี ลูกสาวเจ้าโรงแรมในเมืองพัทยา เธอเป็นนักศึกษาปี2 เธอพบกับฝรั่งหน้าหล่อที่ย้ายมาเรียนกะทันหัน แต่นายนั่นกับไม่ยอมสนใจเธอเหมือนผู้ชายคนอื่นเธอจึงต้องงัดสาระพัดวิธีที่จะทำให้เขามาสยบแทบเท้าเธอให้ได้ แต่แล้วสิ่งที่เขาฝากไว้คือทายาทตัวน้อยๆต่างหาก
ที่งานหมั้น มู่ซินยวี่ดื่มเหล้าเข้าไปจนรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว เมื่อเห็นเงาร่างที่คุ้นเคย เธอจึงพุ่งเข้าไปหาและจูบอย่างหลงใหล “คุณสามีจ๋า ฉันอยาก...” หลังจากเกิดอะไรบ้าคลั่งมาคืนหนึ่ง เมื่อตื่นขึ้นมาก็พบว่าชายที่อยู่ข้างกายเธอคือ เสิ่นเจียสวี่ ลูกพี่ลูกน้องนักบินของคู่หมั้น! “ตอดรัดแน่นมาก ชอบมากเลยเหรอ?”พอเสียงแหบ ๆ เบา ๆ นี้ลอยเข้าหูมา ที่น่ากลัวกว่านั้นคือเสียงคู่หมั้น เสิ่นเจียหวิน ตะโกนโวยวายอยู่หน้าประตู เสิ่นเจียสวี่เอาเสื้อสูทคลุมหัวเธอเพื่อพาเธอออกมาแต่ก็ยื่นเงื่อนไขโหดร้าย “มาเป็นกิ๊กของฉัน ไม่งั้น...ลองเดาดูสิว่าตระกูลเสิ่นจะมองเธอเป็นหญิงสำส่อนยังไง ?” มู่ซินยวี่กัดฟันรับข้อเสนอ แค่อยากจะหลุดพ้นจากสถานการณ์นี้ แต่กลับพบว่าเสิ่นเจียสวี่คือกัปตันเครื่องบินของเธอ ในห้องพักบนเครื่องบินสูงหมื่นเมตร เขาจับเอวเธอ "คิดหนีเหรอ? เที่ยวบินนี้ฉันเป็นเป็นหลัก" เธอกล้ำกลืนเอาไว้เพื่อรักษาบริษัทที่แม่ทิ้งไว้และพ่อที่ป่วยหนักของเธอ แต่กลับได้ยินเสิ่นเจียหวินเยาะเย้ยว่า “คุณหนูที่ตกอับ เล่นสนุกแค่แป๊บเดียวก็เบื่อแล้ว!” และเห็นเขากอดมู่อยู่อู่ น้องสาวบุญธรรม พร้อมทุ่มเงินฟุ่มเฟือย! มู่ซินยวี่รู้สึกใจหาย เอาล่ะ การหมั้นนี้ เธอไม่เอาแล้ว เธอหันหลังไปหาเสิ่นเจียสวี่ที่มีอำนาจมากกว่า “ช่วยฉันถอนหมั้น ฟื้นฟูบริษัท แล้วฉันจะยอมตามใจคุณ” ชายหนุ่มมีประกายตาแห่งความต้องการเป็นเจ้าของ “ตกลง จำไว้ จากนี้ไป เธอต้องเป็นของฉันเท่านั้น” ตั้งแต่นั้น ชีวิตของมู่ซินยวี่ก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง
【สาวน้อยผู้มีความรักในใจกลายเป็นหญิงสาวที่มีสติปัญญา vs ซีอีโอผู้ตามรักอย่างบ้าคลั่ง】 ในปีที่ห้าของการแต่งงานแบบลับๆ ของเธอ เสิ่นจาวหนิงเห็นสามีของไปเปิดห้องที่โรงแรมกับรักแรกของเขากับตาตนเอง จากนั้นเธอเพิ่งรู้ว่าลี่เยี่ยนซิวแต่งงานกับเธอเพราะเธอดูคล้ายกับรักแรกของเขา เสิ่นจาวหนิงตายใจและหลอกให้ลี่เยี่ยนซิวเซ็นสัญญาหย่า หนึ่งเดือนต่อมา เธอประกาศต่อหน้าผู้คนว่า “ลี่เยี่ยนซิว ฉันไม่ต้องการคุณอีกแล้ว อให้คุณกับรักแรกของคุณจะอยู่ด้วยกันตลอดไป” ลี่เยี่ยนซิวกอดเธอพร้อมน้ำตาคลอเบ้า “เสิ่นจาวหนิง คุณเป็นคนที่เข้ามาหาผมก่อน แล้วตอนนี้คุณจะทิ้งผมง่ายๆ ได้ยังไง?” ****** หลังจากที่เสิ่นจาวหนิงหย่า งานของเธอไปได้ดีขึ้นเรื่อยๆ บริษัทก็เตรียมที่จะเข้าตลาดหลักทรัพย์ ในงานเลี้ยงฉลอง ลี่เยี่ยนซิวก็เข้าร่วมด้วย เขามองอดีตภรรยาที่จับมือผู้ชายอื่นด้วยความหึงหวงอย่างแรง ขณะที่เสิ่นจาวหนิงเตรียมเปลี่ยนชุด เขาก็ตรงเข้ามาหาเธอในห้องลองเสื้อ “ผู้ชายคนนั้นดีขนาดนั้นเลยเหรอ?” เสิ่นจาวหนิงถึงสังเกตเห็นว่าลี่เยี่ยนซิวร้องไห้แล้ว น้ำตาของเขาตกลงบนกระดูกไหปลาร้าของเธอและมันรู้สึกร้อนๆ “เสิ่นจาวหนิง ผมเสียใจแล้ว เราคืนดีกันได้ไหม?”
ในชาติที่แล้ว ซูชิงหยวนได้แต่งงานกับหลิงโม่เฉิน ลูกชายคนที่สองของตระกูลหลิง ทั้งคู่เป็นคู่รักนักวิชาการที่ผู้คนยกย่องอย่างมาก แต่เบื้องหลังกลับเป็นเพียงเครื่องมือที่เขาใช้เพื่อขโมยผลงานของเธอ สุดท้ายเธอตกจากตึกเสียชีวิต ซูหยูราน น้องสาวต่างแม่ของเธอ ได้แต่งงานกับหลิงเยี่ยนโจว ลูกชายคนโตของตระกูลหลิง แต่กลับถูกสามีทอดทิ้งเพื่อไปคบกับคนรักเก่า ปล่อยให้เธอต้องอยู่คนเดียวอย่างโดดเดี่ยวในบ้าน สุดท้ายชีวิตของเธอก็พังทลายและเสียชีวิตพร้อมกับลูกในท้อง เมื่อทั้งสองพี่น้องได้เกิดใหม่ ซูหยูรานรีบแต่งงานกับหลิงโม่เฉิน หวังจะสร้างชีวิตที่รุ่งเรืองเหมือนซูชิงหยวนในชาติก่อน โดยไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังตกลงในกับดักเดิมและกลายเป็นผู้เสียสละแทน การแต่งงานตามข้อตกลงของซูชิงหยวนกับหลิงเยี่ยนโจวนั้นเริ่มต้นจากการตกลง แต่เมื่อกับดักกำลังจะมาถึง เขากลับปกป้องเธอไว้ “ภรรยาของฉัน ไม่มีใครมีสิทธิ์ยุ่งเกี่ยว ” การเปลี่ยนคู่ชีวิตของสองพี่น้องในครั้งนี้จะสามารถฝ่าฟันชะตากรรมที่พันธนาการในชาติก่อนได้หรือไม่ และจะสามารถพลิกโศกนาฏกรรมให้กลายเป็นชีวิตใหม่ที่สดใสได้หรือเปล่า?
ลู่หมิงเยว่ถูกแฟนนอกใจ และยังโดนดูถูกว่าเธอแค่ดีแต่หน้าตา ด้วยความโกรธ ลู่หมิงเยว่ใช้เสน่ห์ของเธอไปมีความสัมพันธ์กับเยี่ยนเฉิงจือประธานบริษัท แต่เธอกล้าทำแต่ไม่กล้ายอมรับ หลังจากเสร็จธุระนั้นเธอก็หนีไปเงียบๆ และยังเข้าใจผิดว่าคนในคืนนั้นคือเพลย์บอย เสิ่นเว่ยตง ทำให้เยี่ยนเฉิงจือเข้าใจผิดว่าเธอชอบคนอื่น เขาเลยแอบอิจฉาและหึงหวงอยู่เงียบๆ มานาน
หลังจากแต่งงานกันมาสามปี เวินเหลี่ยงก็ยังไม่เคยได้ความรักจากฟู่เจิ้งแต่อย่างใดเลย เมื่อรักแรกของเขากลับมา สิ่งที่รอเธออยู่คือหนังสือการหย่า "ถ้าฉันมีลูก คุณยังเลือกหย่าไหม?" เธออยากจับโอกาสสุดท้ายนี้ไว้ แต่แล้วมีแต่คำตอบที่เย็นชาว่า "ใช่" เวินเหลี่ยงหลับตาและเลือกที่จะปล่อยมือ ...ต่อมาเธอนอนอยู่บนเตียงคนไข้ด้วยความสิ้นหวังและลงนามในข้อตกลงการหย่า "ฟู่เจิ้ง เราไม่ได้เป็นหนี้กันอีกต่อไปแล้ว..." ชายที่มีความเด็ดขาดและเย็นชามาโดยตลอดนอนอยู่ข้างเตียงขอร้องให้อีกฝ่ายกลับมาด้วยเสียงแผ่วเบา "เหลียง ได้โปรดอย่าหย่าได้ไหม?"
© 2018-now MeghaBook
บนสุด
GOOGLE PLAY