Irina Barone

ตลอดสามปีที่ผ่านมา ฉันยอมลดตัวไปทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟเพื่อปกปิดตัวตนที่แท้จริงในฐานะลูกสาวของราชาไลแคน ทั้งหมดนี้ก็เพื่อทดสอบว่า คอนเนอร์ คู่หมั้นระดับอัลฟ่าของฉัน รักตัวตนของฉันหรือรักแค่มงกุฎ แต่คืนนี้เขาทำพังไม่เป็นท่า เมื่อเมียน้อยของเขาจงใจสาด 'เงินบริสุทธิ์' ซึ่งเป็นพิษร้ายแรงสำหรับหมาป่า ใส่ฉันจนผิวหนังไหม้ละลายและส่งเสียงฟู่ฟ่า แทนที่เขาจะช่วยเหลือคู่แท้ของตัวเอง เขากลับมองมือที่เละเทะของฉันผ่านวิดีโอคอลด้วยความรำคาญที่ไปขัดจังหวะการคุยธุรกิจ ยิ่งไปกว่านั้น เขายังใช้พลังอำนาจของอัลฟ่ากดดันและบังคับให้ฉันคุกเข่าลงกับพื้น "ขอโทษเจเดนซะ คุกเข่าลง เดี๋ยวนี้" ความเจ็บปวดจากการถูกกรดเงินกัดกินทะลุถึงกระดูก ยังไม่สู้ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศ ผู้ชายที่ฟ้าลิขิตมาให้เป็นครึ่งหนึ่งของชีวิต กลับเหยียบย่ำฉันเพื่อปกป้องผู้หญิงที่พยายามจะฆ่าฉัน เข่าของฉันสั่นสะท้านภายใต้แรงกดดันอันหนักอึ้ง แต่สายเลือดราชวงศ์ในตัวฉันปฏิเสธที่จะยอมจำนน ฉันจ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะล้วงหยิบโทรศัพท์ดาวเทียมสีดำที่ไม่ได้แตะต้องมานานถึงสามปีขึ้นมา "รหัสดำ ส่งองครักษ์มา" คอนเนอร์คิดว่าเขากำลังลงโทษและเหยียบย่ำพนักงานเสิร์ฟไร้ค่าคนหนึ่ง แต่เขาไม่รู้ตัวเลยว่า... เขาเพิ่งประกาศสงครามกับราชวงศ์ และจุดจบของเขากำลังจะมาถึง

ฉันลากร่างที่โชกเลือดของสามีออกมาจากซากรถและปั๊มหัวใจช่วยชีวิตเขาอย่างสุดกำลังเมื่อสามปีก่อน แต่วันนี้ เขากลับโยน "ใบหย่า" ใส่หน้าฉันอย่างแรง พร้อมด่าทอว่าฉันเป็นนางแพศยาที่กล้าผลักเมียน้อยของเขาตกน้ำ เขาดึงผู้หญิงคนนั้นมาหลบอยู่ด้านหลัง ปกป้องเธอราวกับสมบัติล้ำค่า แล้วหันมามองฉันด้วยสายตาราวกับมองขยะเปียกชิ้นหนึ่ง "ไสหัวออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้! ไปแต่ตัว!" เขาไล่ฉันออกจากตระกูลคล่องแคล่วกลางดึกที่พายุฝนโหมกระหน่ำ โดยไม่ให้หยิบของติดตัวไปแม้แต่ชิ้นเดียว พร้อมกับทิ้งคำเย้ยหยันไว้ว่า ถ้าไม่มีเงินของเขา ฉันก็ไม่มีปัญญาเอาชีวิตรอดได้แม้แต่วันเดียว ท่ามกลางความหนาวเหน็บ ฉันทรุดลงไปกองกับพื้นและอาเจียนออกมาอย่างหนัก ก่อนจะได้รับผลตรวจเลือดว่า... ฉันกำลังตั้งครรภ์ การทุ่มเทความรักมาตลอดสามปีแลกมาด้วยบาดแผลเต็มตัวและการถูกหักหลังอย่างเลือดเย็น เขาและทุกคนในสังคมชั้นสูงต่างหัวเราะเยาะ คิดว่าฉันเป็นแค่แม่บ้านไร้ค่าที่ถูกเขี่ยทิ้ง เป็นผู้หญิงหิวเงินที่ไม่มีทางสู้ แต่พวกมันไม่มีใครรู้เลยว่า เพื่อที่จะมาเป็นภรรยาของเขา ฉันยอมเก็บซ่อนตัวตนและสละป้ายคำสั่งแห่ง "เปลวอัคคี" องค์กรใต้ดินที่ทรงอิทธิพลที่สุดทิ้งไป ฉันมองหยาดฝนที่ปะปนไปกับน้ำตา ก่อนจะล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วกดโทรออก "ศศิธร ฉันหย่าแล้ว เตรียมรถให้หน่อย" หนี้ที่พวกมันติดค้างฉันไว้ ถึงเวลาที่ฉันจะกลับไปทวงคืนทั้งต้นทั้งดอก และเหยียบย่ำความหยิ่งยโสของพวกมันให้จมดินบนสนามแข่งรถ!

ก่อนจะหย่า เธอทำให้เขาสะอิดสะเอียนจนทานอาหารไม่ลง มู่หน่วนหน่วนใช้เวลาสามปีก็ไม่สามารถเปิดใจของเขาได้ แต่กลับทำให้ตัวเองเจ็บปวด วินาทีที่ตัดสินใจปล่อยมือ จู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่าท้องฟ้าเปิดก็จะมองเห็นดวงจันทร์ จากนี้ไป ในสายตาของเธอมีเพียงเรื่องงานเท่านั้น แต่ เมื่อเธอปรากฏตัวในฐานะประธานร่วมของบริษัท ฟู่จิ้นเชินก็ตกใจทันที เดี๋ยวนะ ยังมี？ ทนายมือหนึ่งด้วยเหรอ？ แฮกเกอร์มือหนึ่ง？ ดีไซเนอร์มือหนึ่ง？ ฟู่จิ้นเชินควบคุมตัวเองไม่ได้อีก บีบเธอไปจนติดมุมกำแพง ขบฟันถามขึ้นว่า “เธอ เธอยังจะหลอกฉันไปอีกเท่าไหร่？ ” มู่หน่วนหน่วนผลักเขาออกไปทันที “คุณคิดว่าคุณเป็นใครกัน？ ” เธอคิดว่าเขาด่าไล่เธอออกไป แต่กลับไม่คิดว่าเขาจะคิดถึงเธอทั้งวันทั้งคืน ไล่ตามจีบเธอด้วยวิธีมากมาย “ที่รัก เรากลับมาแต่งงานกันอีกครั้งเถอะ” “ที่รัก ผมผิดไปแล้ว” “ที่รัก คุณคือคนที่ผมรักที่สุด” มู่หน่วนหน่วนหัวเราะ มองเขาแล้วพูดออกมาทีละคำ “ฟู่จิ้นเชิน ความรักที่มาช้ามันก็ไร้ค่ายิ่งกว่าหญ้า”

สามีของฉันกำลังอาบน้ำ เสียงน้ำที่ไหลกระทบเป็นจังหวะที่คุ้นเคยในทุกเช้าของเรา ฉันเพิ่งวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะทำงานของเขา ซึ่งเป็นกิจวัตรเล็กๆ ตลอดห้าปีของการแต่งงานที่ฉันเคยคิดว่ามันสมบูรณ์แบบ ทันใดนั้น การแจ้งเตือนอีเมลก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอแล็ปท็อปของเขา: "ขอเชิญร่วมงานพิธีศีลจุ่มของเด็กชายลีโอ ธรรม" นามสกุลของเรา ผู้ส่ง: ไอด้า คลีฟแลนด์ เน็ตไอดอลชื่อดัง ความรู้สึกเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งแผ่ซ่านไปทั่วร่าง มันคือบัตรเชิญสำหรับลูกชายของเขา ลูกชายที่ฉันไม่เคยรู้ว่ามีตัวตน ฉันไปที่โบสถ์ ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด และเห็นเขากำลังอุ้มทารกน้อย เด็กชายตัวเล็กที่มีผมและดวงตาสีเข้มเหมือนเขา ไอด้า คลีฟแลนด์ ผู้เป็นแม่ เอนซบไหล่เขา เป็นภาพครอบครัวที่แสนจะอบอุ่น พวกเขาดูเหมือนครอบครัวหนึ่ง ครอบครัวที่สมบูรณ์แบบและมีความสุข โลกของฉันพังทลายลง ฉันจำได้ว่าเขาเคยปฏิเสธที่จะมีลูกกับฉัน โดยอ้างว่าเครียดเรื่องงาน การเดินทางไปทำงานต่างจังหวัดทุกครั้ง การกลับบ้านดึกดื่น... ทั้งหมดนั่นคือเวลาที่เขาใช้กับพวกนั้นใช่ไหม คำโกหกมันช่างง่ายดายสำหรับเขาเหลือเกิน ฉันตาบอดไปได้อย่างไร ฉันโทรหาโครงการทุนวิจัยสถาปัตยกรรมนานาชาติซูริก โครงการอันทรงเกียรติที่ฉันเคยสละสิทธิ์เพื่อเขา "ฉันขอตอบรับทุนค่ะ" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่งอย่างน่าประหลาด "ฉันพร้อมเดินทางทันที"

การแต่งงานของฉันมาพร้อมกับเงื่อนไขที่แสนโหดร้าย พีท สามีของฉัน ต้องผ่าน "บททดสอบความภักดี" เก้าข้อ ที่โซเฟีย รักแรกในวัยเด็กของเขาเป็นคนออกแบบ เก้าครั้งที่เขาต้องเลือกเธอแทนที่จะเป็นฉัน...ภรรยาของเขา ในวันครบรอบแต่งงานของเรา เขาได้ตัดสินใจครั้งสุดท้าย ทิ้งให้ฉันป่วยและเลือดออกอยู่ข้างทางด่วนท่ามกลางพายุฝน เขารีบไปหาเธอเพียงเพราะเธอโทรมาอ้างว่ากลัวเสียงฟ้าร้อง เขาเคยทำแบบนี้มาก่อนแล้ว ทิ้งงานเปิดแกลเลอรี่ของฉันไปเพราะเธอบอกว่าฝันร้าย ทิ้งงานศพคุณยายของฉันไปเพราะรถของเธอดันมาเสียอย่างเหมาะเจาะ ชีวิตทั้งชีวิตของฉันเป็นเพียงส่วนเกินในเรื่องราวของพวกเขาสองคน เป็นบทบาทที่โซเฟียมาสารภาพในภายหลังว่าเธอเป็นคนเลือกให้ฉันเอง หลังจากสี่ปีของการเป็นได้แค่ของปลอบใจ หัวใจของฉันก็กลายเป็นก้อนน้ำแข็ง ไม่มีความอบอุ่นเหลือให้มอบให้ใครอีกแล้ว ไม่มีความหวังเหลือให้ใครมาทำลายอีกต่อไป ในที่สุดฉันก็พอเสียที ดังนั้นเมื่อโซเฟียเรียกฉันไปที่อาร์ตแกลเลอรี่ของฉันเองเพื่อฉากสุดท้ายของการหยามเหยียด ฉันก็พร้อมแล้ว ฉันมองสามีของฉันอย่างใจเย็น ขณะที่เขาเซ็นเอกสารที่เธอเลื่อนไปตรงหน้าอย่างสิ้นหวังที่จะเอาใจเธอโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง เขาคิดว่าเขากำลังเซ็นสัญญาการลงทุน เขาไม่รู้เลยว่านั่นคือเอกสารใบหย่าที่ฉันแอบสอดเข้าไปในแฟ้มเมื่อชั่วโมงก่อน

ภาคิน สามีที่แต่งงานกันมาห้าปี บอกฉันว่าเขาจะพาไปปิกนิกสุดโรแมนติกบนหน้าผา เขารินแชมเปญให้ฉันแก้วหนึ่ง รอยยิ้มของเขาอบอุ่นเหมือนแสงแดดยามบ่าย เขาบอกว่านี่เป็นการฉลองให้กับชีวิตคู่ของเรา แต่ขณะที่ฉันกำลังชื่นชมทิวทัศน์เบื้องหน้า มือของเขาก็กระแทกเข้าที่กลางหลังฉันอย่างแรง โลกทั้งใบพร่าเลือนกลายเป็นภาพของท้องฟ้าและโขดหิน ขณะที่ร่างของฉันร่วงหล่นลงสู่หุบเหวเบื้องล่าง ฉันตื่นขึ้นมาในสภาพร่างกายแหลกสลายและอาบไปด้วยเลือด ทันได้ยินเสียงของเขาดังมาจากด้านบนพอดี เขาไม่ได้อยู่คนเดียว นั่นคือชลิตา ชู้รักของเขา “มัน... ตายรึยัง” เธอถาม “ตกไปสูงขนาดนั้น” น้ำเสียงของภาคินราบเรียบไร้ความรู้สึก “ไม่มีใครรอดหรอก กว่าจะมีคนมาเจอศพ ก็คงดูเหมือนอุบัติเหตุที่น่าเศร้า รดาที่น่าสงสาร สภาพจิตใจไม่มั่นคง เดินไปใกล้ขอบผาเกินไปหน่อย” ความโหดร้ายไร้หัวใจในคำพูดของเขา มันเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าตอนที่ร่างกระแทกพื้นเสียอีก เขาเขียนข่าวมรณกรรมของฉันไว้แล้ว สร้างเรื่องราวการตายของฉันเรียบร้อย ขณะที่ทิ้งให้ฉันนอนรอความตายอยู่ท่ามกลางพายุ คลื่นแห่งความสิ้นหวังซัดสาดเข้ามาในใจ แต่แล้วบางสิ่งบางอย่างก็ลุกโชนขึ้นมาแทนที่... ความโกรธแค้นที่เดือดพล่านจนแทบเผาไหม้ทุกอย่าง และในตอนที่สติของฉันกำลังจะดับวูบ แสงไฟหน้ารถก็สาดส่องฝ่าม่านฝนเข้ามา ชายคนหนึ่งก้าวลงมาจากรถหรู ไม่ใช่ภาคิน แต่เป็นจูเลียน ธีรเดชวงศ์ ศัตรูคู่อาฆาตที่สามีฉันเกลียดเข้ากระดูกดำ และเป็นชายเพียงคนเดียวที่อาจจะอยากเห็นภาคินพังพินาศมากเท่ากับฉัน

ขณะถูกมัดติดกับเตียงโลหะอันเย็นเยียบในชั้นใต้ดินของโรงพยาบาล ฉันได้แต่วิงวอนขอความเมตตาจากอัลฟ่ามาร์คัส คู่แท้แห่งโชคชะตาของฉัน แต่เขากลับเมินเฉยต่อน้ำตาของฉัน ด้วยน้ำเสียงที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น เขาสั่งให้หมอฉีดเงินเหลวเข้าสู่เส้นเลือดของฉัน มันคือยาพิษร้ายแรงที่ถูกออกแบบมาเพื่อทำลายวิญญาณหมาป่าให้สลายไป “ถ้าเธอยังเป็นหมาป่าอยู่ เธอก็เป็นภาระ ในฐานะมนุษย์ เธอสามารถอยู่ต่อในฐานะโอเมก้าได้” ฉันกรีดร้องอย่างทรมานเมื่อกรดสีเงินกัดกินวิญญาณของฉัน ตัดขาดสายสัมพันธ์ที่มีต่อหมาป่าของฉันจนหมดสิ้น มาร์คัสมองดูอย่างไม่สะทกสะท้าน เขาไม่ได้กำลังช่วยชีวิตฉัน แต่เขากำลังถางทางให้กับ ‘ราเชล’ ชู้รักของเขา และลูกชายนอกสมรสที่เป็นความลับของพวกเขาต่างหาก เมื่อสูญเสียหมาป่าและแหลกสลาย ฉันถูกบีบให้ต้องทนดูเขาประกาศยอมรับลูกนอกสมรสเป็นทายาทคนใหม่อย่างเปิดเผย และเตรียมเนรเทศฉันไปอยู่เรือนคนรับใช้เพื่อหลีกทางให้เมียน้อย เขาคิดว่าฉันยอมจำนนแล้ว เขาคิดว่าฉันจะค่อยๆ หายลับไปและยอมรับเศษทานจากเขาอย่างเงียบๆ เขาไม่รู้เลยว่าฉันได้ไขตู้เซฟของเขา และพบผลตรวจดีเอ็นเอรวมถึงข้อความที่พิสูจน์การหักหลังตลอดสามปีของเขาหมดแล้ว ในเช้าวันแต่งงานของเขากับราเชล ฉันก้าวขึ้นรถที่จะพาฉันไปยังที่เนรเทศด้วยรอยยิ้ม สิบนาทีต่อมา อีเมลที่ฉันตั้งเวลาไว้เพื่อเปิดโปงคำโกหกทุกอย่างก็ถูกส่งตรงถึงสภาผู้อาวุโส และในขณะที่มาร์คัสทรุดตัวลงคุกเข่ากรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง เมื่อเห็นภาพรถของฉันกำลังลุกไหม้ และตระหนักได้ว่าเขาได้ทำลายคู่แท้ของตัวเองเพื่อคนหลอกลวง... ฉันก็หนีไปไกลแสนไกลแล้ว พร้อมกับพลังที่แท้จริงที่กำลังตื่นขึ้น

ฉันใช้เวลาถึงสามปีเก็บเงินทุกบาทเพื่อซื้อสมุนไพรมารักษาจิตวิญญาณที่บอบช้ำของตัวเอง แต่ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าบ้าน พี่ชายแท้ๆ ทั้งสองคนกลับกระชากมันไปจากมือ เพื่อเอาไปต้มชาให้น้องสาวบุญธรรมที่อ้างว่าปวดหัว ฉันพยายามง้อด้วยการซื้อชุดราคาแพงให้ แต่เธอกลับยิ้มเยาะ แกล้งเหยียบชายกระโปรงแล้วล้มลง ฉันรีบเข้าไปช่วยจนเข่ากระแทกเตียงเหล็ก เลือดสดๆ ไหลอาบขา แต่พี่ชายที่เป็นหมอกลับไม่ปรายตามองแผลของฉัน "แกมันงูร้าย! แกอยากให้เธอสะดุดล้ม!" ส่วนพี่ชายคนโตที่เป็นหัวหน้าฝูงก็ใช้พลังกดดัน บังคับไล่ฉันออกจากบ้านท่ามกลางพายุฝนที่หนาวเหน็บ พวกเขาทิ้งฉันที่กำลังบาดเจ็บและไร้บ้าน เพื่อจัดกระเป๋าไปเที่ยวพักผ่อนกันอย่างมีความสุข พวกเขาคิดว่าฉันจะซมซานไปพึ่งเพื่อน และรอวันกลับมาเป็นกระสอบทรายให้พวกเขาย่ำยีเหมือนเดิม โดยไม่รู้เลยว่าน้องสาวบุญธรรมที่พวกเขาเทิดทูนนั้นแกล้งป่วย และใช้ยาพิษตบตาพวกเขาทุกอย่าง ในเมื่อไม่เหลือเยื่อใย ฉันจึงตัดสินใจรับข้อเสนอจากศูนย์วิจัยลับสุดยอดของศัตรู 15 ปีของการลบเลือนตัวตน และตัดขาดการติดต่อจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง หวังว่าพวกพี่จะมีความสุขกับความเงียบสงัด เมื่อรู้ว่าน้องสาวที่พวกพี่คอยทรมาน ได้หายสาบสูญไปตลอดกาลแล้ว

อัลฟ่านิคป่วยเป็นภาวะพิษเงิน ในฐานนะลูน่าของเขา ในเวลานี้ ฉันกลับทำลายแหวนแต่งงานของเรา และโยนเอกสาร “คำร้องยกเลิกสัญญาคู่ครอง” ใส่หน้าเขา “ฉันขอปฏิเสธไม่ให้คุณเป็นคู่ครองของฉันอีกต่อไป” หมาป่าของฉันส่งเสียงคำรามด้วยความพอใจ แต่ดวงตาของนิคกลับแดงก่ำ คุกเข่าต่อหน้าฉันด้วยความเจ็บปวด “ติลลี่ ผมขอโทษ โทษผมที่โง่เลยล้มป่วยแบบนี้ ผมจะพยายามไม่ให้ตัวเองดูน่าเกลียด จะไม่เพิ่มภาระให้กับคุณ” “ผมยินดีถวายทุกอย่างให้กับคุณ ขอเพียงคุณอย่าทิ้งผมไป” เขากอดขาของฉันอ้อนวอน เหมือนว่าไปจากฉันแล้วเขาจะไม่สามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ อัลฟ่าที่เคยได้รับความเคารพและเกรงขามจากทุกคน ตอนนี้นอนฟุบอยู่ที่พื้น ต่ำต้อยเหมือนกับสุนัขตัวหนึ่ง แต่ฉันกลับไม่สนใจความเจ็บปวดของเขา ลากเขาไปที่ตรงหน้ารูปปั้นเทพธิดาจันทรา “ถ้านายไม่ยอมยกเลิกสัญญา ฉันจะขอให้เทพธิดาจันทราถอนคำขอพรของนาย！ ”

เป็นเวลาสิบสองปีที่ฉันกลายเป็นความอับอายของฝูงซิลเวอร์มูน เป็นลูนาที่ไร้ค่า กลายร่างไม่ได้ และเป็นภรรยาที่เป็นหมันซึ่งไม่สามารถให้ทายาทแก่อัลฟาอีวานได้ ฉันคิดมาตลอดว่าร่างกายของตัวเองพังทลาย จนกระทั่งวันเกิดครบรอบสามสิบปี ฉันแอบสะกดรอยตามสามีไปและพบว่าเขากำลังทำหน้าที่พ่อที่แสนดีให้กับเด็กของเมียน้อย ที่เลวร้ายกว่านั้นคือ ฉันได้ยินเสียงพ่อแม่แท้ๆ ของตัวเองและคู่แท้แห่งโชคชะตากำลังหัวเราะและวางแผนฆ่าฉัน พวกเขาสารภาพว่ายาที่บังคับให้ฉันกินมาตลอดห้าปีคือ 'วูล์ฟสเบน' ยาพิษร้ายแรงที่กดทับพลังของฉันไว้ และคืนนี้พวกเขาจะใช้มันปลิดชีพฉันอย่างแนบเนียนในงานฉลอง เพื่อให้เมียน้อยและลูกชู้ขึ้นมาสืบทอดอำนาจแทน ฉันเจ็บปวดและจุกจนพูดไม่ออกเมื่อได้รู้ความจริงอันเน่าเฟะ พวกเขาไม่ได้รังเกียจที่ฉันอ่อนแอ แต่พวกเขากำลังร่วมมือกันฆ่าฉันเพราะหวาดกลัวสายเลือด 'หมาป่าสีขาว' ในตัวฉันที่แข็งแกร่งและมีอำนาจเหนือกว่าพวกเขาทุกคนรวมกันต่างหาก ความเศร้าและหยาดน้ำตาของฉันถูกแช่แข็งกลายเป็นความโกรธแค้นอันเย็นเยียบ ฉันเทชาอาบยาพิษทิ้งลงอ่างล้างจานอย่างเงียบงัน คืนนี้พวกมันคาดหวังว่าจะได้จัดงานศพให้ฉัน แต่ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนมอบการประหารชีวิตต่อหน้าสาธารณชนให้พวกมันทุกคน

คีรินคือพรหมลิขิตของฉัน อนาคตอัลฟ่าของฝูง รักแรกในวัยเยาว์ และคู่แท้แห่งโชคชะตาของฉัน แต่คืนหนึ่ง ฉันได้กลิ่นผู้หญิงคนอื่นบนตัวเขา กลิ่นโอเมก้าที่หอมหวานจนน่าคลื่นไส้ซึ่งฉันรู้จักดีเกินไป ฉันตามเขาไปและพบพวกเขาสองคนใต้ต้นไทรใหญ่ กำลังจูบกันอย่างดูดดื่ม การทรยศของเขาเปรียบเสมือนยาพิษที่ค่อยๆ ซึมลึกอย่างเชื่องช้า เมื่อไลลา โอเมก้าคนโปรดของเขาแกล้งทำเป็นหกล้ม เขาก็ประคองเธอราวกับว่าเธอทำจากแก้วเจียระไน แต่ตอนที่เขาแอบตัดสายรัดอานม้าของฉันระหว่างการกระโดดข้ามเครื่องกีดขวางสุดอันตราย จนทำให้ม้าสะบัดฉันตกลงมาขาหัก เขากลับเรียกมันว่า "คำเตือน" ที่ห้ามไปแตะต้องเธอ การดูแลฉันหลังจากนั้นเป็นเพียงการสร้างภาพเพื่อไม่ให้พ่อของฉันสงสัย ในงานประมูลสาธารณะ เขาใช้เงินของครอบครัวฉันเพื่อซื้อเพชรล้ำค่าให้เธอ ทิ้งให้ฉันต้องอับอายและไม่มีเงินจ่าย ในที่สุดฉันก็เข้าใจสิ่งที่ได้ยินผ่านจิตสื่อสารของฝูงเมื่อหลายวันก่อน สำหรับเขาและพี่น้องร่วมสาบานของเขา ฉันเป็นเพียง "คุณหนูเอาแต่ใจ" เป็นรางวัลที่ต้องไขว่คว้ามาเพื่ออำนาจ ส่วนไลลาคือคนที่พวกเขาปรารถนาอย่างแท้จริง เขาคิดว่าจะทำลายฉันได้ บังคับให้ฉันยอมรับการเป็นที่สอง เขาคิดผิด ในคืนวันเกิดครบรอบ 20 ปีของฉัน คืนที่ฉันควรจะผูกพันธะกับเขา ฉันกลับยืนอยู่ต่อหน้าสองฝูงและเลือกทางที่แตกต่างออกไป ฉันปฏิเสธเขาและประกาศการแต่งงานกับอัลฟ่าคู่แข่ง ชายผู้มองฉันเป็นราชินี ไม่ใช่ของรางวัลปลอบใจ

‘เขาเป็นแวมไพร์ที่ปฏิเสธการดื่มเลือด แต่กลับไม่ปฏิเสธหากจะได้กลืนกินเธอ’ ------------ “วันนี้นายริทเป็นอะไร ดูเหม่อๆ” “นั่นนะสิ” คนงานอีกคนเห็นด้วย ก่อนจะหยุดการสนทนาใดๆ แล้วตัดดอกไม้ต่ออย่างขะมักเขม้น ส่วนคนที่พวกเขาเอ่ยถึงนั้น ตอนนี้ก็กำลังง่วนอยู่กับงานตรงหน้าเช่นเดียวกัน กระทั่งได้ดอกไม้ครบตามจำนวน เชโรมจึงเดินไปยังรถที่ตอนนี้มีดอกไม้แสนสวยอยู่ท้ายกระบะเต็มไปหมด แต่จังหวะนั้น สายตาของเชโรมกลับมองไปเห็นกระต่ายสีขาวที่เขาเลี้ยงไว้หลุดออกมาจากกรง จึงเดินไปอุ้มมันขึ้น ท่าทางเขาดูอ่อนโยนเสียจนมาศิตาที่ผ่านมาเห็น คิดว่าตัวเองตาฝาด จนต้องขยี้ตาแรงๆ สามสี่ครั้ง “ผู้ชายหน้าโหดกับกระต่ายสีขาว ดูยังไงก็ไม่เห็นจะเข้ากันสักนิด สงสัยจะเลี้ยงกระต่ายไว้กินแน่ๆ” “เลี้ยงไว้ดูจ้ะ นายริทชอบกระต่ายสีขาว ตรงนู่นเป็นกรงกระต่าย มีหลายสิบตัว” คนงานสาวคนหนึ่งเอ่ยแย้งให้ผู้เป็นเจ้านาย “ชีวิตดูมุ้งมิ้งกิงก่องแก้วขัดแย้งกับหน้าตาสุดๆ แวมไพร์ตนอื่นๆ มีแต่จะเลี้ยงกระต่ายไว้ดื่มเลือด นี่อะไร เลี้ยงไว้ดูเล่น โอ๊ย! พ่อมังสวิรัติ” มาศิตาบ่นคนเดียวอีกตามเคย ตามมาด้วยอีกประโยค “สอนแวมไพร์ให้ดื่มเลือด มันจะเหมือนสอนจระเข้ว่ายน้ำปะวะเนี่ย ของมันเป็น มันอยู่ในสายเลือด จะให้เรามาสอนเขาทำไม หืม” คนข้างๆ ที่เผลอได้ยินทั้งสองประโยคนี้เข้า กลับมีสีหน้างุนงงอย่างเห็นได้ชัด พอจะถามมาศิตาก็เดินตัวปลิวไปเสียแล้ว “ใครเป็นแวมไพร์หว่า หรือเราจะหูฝาดไป” คนงานสาวที่เพิ่งจะเอ่ยแก้ต่างเรื่องกระต่ายให้เชโรมไปเมื่อครู่ถึงกับคิ้วขมวด พูดกับตัวเองตามมาศิตาไปอีกคน ------------------ “แต่ศิตาไม่ยอมให้พี่ริทตายเด็ดขาด เพราะศิตารักพี่ริท” เอ่ยจบก็โน้มใบหน้าลงไปจูบเชโรม จูบที่ต่างฝ่ายต่างต้องการจากกันและกันมาโดยตลอด จูบที่ฝันว่าครั้งแรกมันต้องโรแมนติกและน่าจดจำ ไม่ใช่จูบที่ได้กลิ่นคาวเลือดจากริมฝีปากเขาเช่นนี้ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้รังเกียจแต่อย่างใด เลือด! ใช่…เลือด คำๆ นี้ทำให้มาศิตานึกอะไรขึ้นมาได้ เธอคือผู้พิทักษ์ เลือดของเธอแวมไพร์ที่ยืนจ้องอยู่ตรงนั้นยังต้องการ แล้วทำไมเธอถึงไม่ให้เชโรมชิงดื่มเลือดของเธอเสีย ไม่แน่ว่า หากเขาได้ดื่มเลือดมนุษย์จริงๆ เชโรมอาจมีพลังขึ้นมาก็เป็นได้ มาศิตาถอนจูบออก แล้วแสร้งโอบกอดเชโรม ก่อนจะกระซิบให้เขาฝังคมเขี้ยวลงไปบนลำคอเพื่อจะได้ดื่มเลือดเธอ แต่เหมือนเชโรมกลับส่ายหน้าปฏิเสธกับแผนนี้ กระทั่งมาศิตาชิงลงมือก่อน เธอกัดริมฝีปากตัวเองสุดแรงจนเลือดไหล แม้จะเจ็บแต่ก็ยอมทน จากนั้นก็โน้มใบหน้าลงไปจูบเชโรมอีกครั้ง ทันทีที่ได้สัมผัสเลือดของผู้พิทักษ์ นั่นทำให้เลือดในกายของแวมไพร์หนุ่ม ผู้ที่ไม่เคยลิ้มรสชาติของเลือดใดๆ มาก่อน พลันพลุ่งพล่านราวกับเปลวไฟ “เจ้าทำอะไร” แดนเองก็ได้กลิ่นเลือดของมาศิตาเช่นเดียวกัน รวมทั้งจ้องมองความผิดปกติของเชโรมอย่างไม่กะพริบตา เลือดเพียงหนึ่งหยด กลับทำให้นัยน์ตาที่เคยเป็นสีน้ำตาลอ่อนแปรเปลี่ยนมาเป็นสีแดงเพลิงในทันที ร่างกายที่เคยเจ็บปวดกลับค่อยๆ หาย และรู้สึกถึงพลังที่ไม่เคยสัมผัสได้มาก่อนวิ่งพล่านไปทั่วร่าง “แววตาแบบนั้น เจ้าเป็นใครกัน หรือว่า…”

อัลฟ่าเผ่าอาร์กติก ราชาหมาป่าหิมะ จ้างผมให้ทะลุมิติมาสอนเขาร้องเพลง ผมมาอยู่ได้วันเดียว แทนที่เขาจะจับไมโครโฟน ดันจะมาจับไมค์ผมแทน (A/B/O MM series) (เมะxเมะ) (MPreg) เป็นครั้งแรกในรอบหมื่นปีที่อัลฟ่าเผ่าอาร์กติกได้ขึ้นปกครองเมืองไลแคนโทรปนานกว่า 5 สมัยจนกระทั่งฮันเตอร์ อาร์กติก (Hunter Arctic) ทายาทคนเดียวของโรเบิร์ต อาร์กติกกำลังจะได้สืบทอดตำแหน่งของบิดา ชาวเมืองถึงเริ่มหวาดหวั่น ไม่ใช่เพราะฮันเตอร์ไม่แข็งแกร่งพอ แต่เพราะเขายังไม่มีทายาทและถ้าเขายังไม่ยอมสืบพันธุ์กับโอเมก้าให้เร็วที่สุด เขาจะมีอายุอยู่ได้อีกเพียงแค่ 5 ปี  ติดตามเรื่องราวของอัลฟ่าที่ตกหลุมรักเสียงเพลงของคนธรรมดาอย่างปริ๊น ปรีญาศาสตร์จนยอมว่าจ้างมนุษย์โลกเพื่อข้ามมิติมาสอนดนตรีให้เขาที่เมืองไลแคนโทรป  ทว่าปัญหาใหญ่ของชาวเมืองไลแคนโทรปก็คือ ขืนฮันเตอร์ยังหลงเสียงดนตรีของปริ๊นอยู่ เผ่าอาร์กติกอาจจะต้องเสียตำแหน่งผู้ครองเมืองให้กับอัลฟ่าเผ่าอื่นที่กำลังหมายปองตำแหน่งราชาแห่งอัลฟ่าของเขาในไม่ช้า และกฎข้อสำคัญของมนุษย์โลกธรรมดาอย่างปริ๊นก็คือ เขาไม่สามารถให้กำเนิดลูกอัลฟ่าให้ฮันเตอร์ได้ ไม่ว่าฮันเตอร์จะหลงรักเขามากขนาดไหน *****คำเตือน*****  นิยายเรื่องนี้มีฉาก NC แนวโอเมก้าเวิร์สแฟนตาซี มีฉากอัลฟ่าติดสัด (Knotted) การปล่อยโฮโมนที่มีผลทางเพศกับอัลฟ่า  และฉากทรมาน (ไม่มีฉากข่มขืน) นักอ่านที่อายุต่ำกว่า 18 ปีขอให้ใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยค่ะ นิยายเรื่องนี้เป็นการแต่งขึ้นโดยได้แรงบันดาลใจจากพล็อต Omegaverse ซึ่งเล่ากันว่ามีต้นกำเนิดมาจากการแบ่งชนชั้นของ Werewolf ตัวละคร Omega ที่ท้องได้ มิใช่ตัวละครที่เป็นมนุษย์โลกแต่เป็นโลกจิตนาการ เพราะฉะนั้นวิธีที่จะอ่านนิยายเรื่องนี้ให้สนุกที่สุดคืออย่าคิดถึงความเป็นจริง ไม่ว่าจะเรื่องผู้ชายท้องได้หรือการแบ่งชนชั้นของเผ่าไลแคนโทรป ติดตามเบื้องหลังการเขียนและข่าวความคืบหน้าของนิยายเรื่องนี้และเรื่องอื่น ๆ ของนักเขียนธีรินทรได้จาก Facebook - ธีรินทร นักเขียน IG: ReadWritebyTeerinthorn ลงครั้งแรก : October 16, 2021 สงวนลิขสิทธิ์ : เจ้าของลิขสิทธิ์ถูกต้องตามกฎหมายสงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537

ท่ามกลางสงครามระหว่างแคว้น “กงอวิ๋นเทียน” รองแม่ทัพแคว้นเป่ยซีที่บาดเจ็บสาหัสถูกช่วยเหลือโดยหญิงเก็บสมุนไพร เขาสูญเสียความทรงจำ และตกหลุมรักนาง... เพราะรักมาก จึงหมายเอาเปรียบ เพราะรักเกินไป จึงเผลอทำร้ายอย่างแสนสาหัส เป็นเพราะความรักที่บดบังตาจนกระทำเรื่องเห็นแก่ตัว และไม่ตระหนักสักนิดเลยว่า เหตุใดตัวตนของนางจึงเป็นปริศนา คำตอบแน่ชัดอยู่แล้ว เพราะนางหาใช่มนุษย์ แต่เป็น...ปีศาจ!

ฉันยืนอยู่คนเดียวที่แท่นบูชาหินอ่อนในชุดพิธีการที่หนักอึ้ง รอคอยอัลฟ่าคู่ชะตาของฉันมาทำพิธีผูกมัดวิญญาณ แต่เขาไม่มา โทรศัพท์ของฉันกลับสั่นเตือนพร้อมแจ้งเตือนไลฟ์สด: เคน คู่ชะตาของฉัน กำลังโอบกอดอีริส น้องสาวของฉันที่เพิ่งกลับมาพร้อมคำกล่าวอ้างว่าเธอคืออัลฟ่าหญิงที่หาได้ยาก เมื่อฉันกลับถึงบ้านด้วยความอับอาย กลับไม่มีคำขอโทษใดๆ แม่ตบหน้าฉันอย่างแรง กล่าวหาว่ากลิ่นโอเมก้าของฉันทำให้น้องสาวสุดที่รักของเธอเป็นพิษ ที่เลวร้ายกว่านั้นคือ ฉันบังเอิญได้ยินพวกเขาวางแผนกันอย่างเลือดเย็นหลังประตูบานนั้น "ดูดเลือดเวราสัปดาห์ละครั้งเพื่อรักษาอีริสสิ ส่วนตัวเธอก็เก็บไว้เป็นคนรับใช้คอยเลี้ยงลูกให้เคนกับอีริส" เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ พวกเขาไม่ได้มองฉันเป็นคนในครอบครัว แต่มองเป็นแค่ปศุสัตว์ที่รอการเก็บเกี่ยว พวกเขาคิดว่าฉันยังเป็นเพียงโอเมก้าผู้อ่อนแอที่ถูกเนรเทศให้ไปปอกมันฝรั่งในดินแดนทางเหนืออันหนาวเหน็บเมื่อหลายปีก่อน และคงยอมก้มหัวรับชะตากรรมแต่โดยดี แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่า ที่ทางเหนือ ฉันไม่ใช่คนรับใช้ ฉันดึงกระเป๋ายุทธวิธีสีดำออกมาจากใต้เตียง ถึงเวลาที่ผู้บัญชาการกองกำลังแดนเหนือ ผู้หลอมรวมจากน้ำแข็งและเลือด จะตัดขาดพันธะคู่ชะตานี้ และมอบบทเรียนให้พวกเขารู้จักพลังที่แท้จริง

ในงานเลี้ยงวันเกิดของอัลฟ่าเดนิส เขาพาผู้หญิงคนหนึ่งกลับมาด้วย นั่นคืออดีตคู่ชีวิตของเขา และเป็นผู้หญิงที่เคยทิ้งเขาไปอย่างไร้เยื่อใย เขาเอาทุกอย่างบนโลกมาวางตรงหน้าฉัน ขณะเดียวกันก็ทรมานเธออย่างบ้าคลั่ง แม้กระทั่งเอาเธอไปทิ้งในคุกน้ำ แต่จนถึงวันครบรอบสัญญาวันนั้น ฉันกลับเห็นเขา กำลังกอดทำเครื่องหมายอยู่ในห้องกับวีจิเนีย “เธอคงไม่คิดว่ายังจะตกมาอยู่ในเงื้อมมือของฉันอีกใช่ไหม？ ถ้าถูกลูน่าของนายพบเข้าจะทำยังไง？ ” “ตอนนี้ฉันทำแบบนี้ เพียงเพื่อลงโทษเธอ” วีจิเนียหัวเราะเบา ๆ แล้วหันมองฉันที่ยืนอยู่หน้าประตู “ดูอัลฟ่าของเธอร่วมเตียงกับฉันรู้สึกยังไง？ ” เธอพูดกับฉันอย่างไร้เสียง ยิ่งไปกว่านั้นยังชูนิ้วขึ้นอย่างภาคภูมิใจ บนนิ้วของเธอสวมแหวนแต่งงานเหมือนกับฉัน วินาทีนั้น หมาป่าของฉันร้องครวญครางอีกครั้งด้วยความเจ็บปวด และความเจ็บปวดก็กระจายไปทั่วร่างกาย “วีจิเนีย เธอกำลังพูดกับใครเหรอ？ ”