ลูน่าคืนชีพ: การกลับมาของคู่แท้ที่ถูกทิ้ง

ขณะถูกมัดติดกับเตียงโลหะอันเย็นเยียบในชั้นใต้ดินของโรงพยาบาล ฉันได้แต่วิงวอนขอความเมตตาจากอัลฟ่ามาร์คัส คู่แท้แห่งโชคชะตาของฉัน

เขาเมินเฉยต่อน้ำตาของฉัน ด้วยน้ำเสียงที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น เขาสั่งให้หมอฉีดเงินเหลวเข้าสู่เส้นเลือดของฉัน–ยาพิษที่ถูกออกแบบมาเพื่อทำลายวิญญาณหมาป่าให้สลายไป

“ทำซะ” เขาออกคำสั่ง “ถ้าเธอยังเป็นหมาป่าอยู่ เธอก็เป็นภาระ ในฐานะมนุษย์ เธอสามารถอยู่ต่อในฐานะโอเมก้าได้”

ฉันกรีดร้องเมื่อกรดสีเงินกัดกินวิญญาณของฉัน ตัดขาดสายสัมพันธ์ที่มีต่อหมาป่าของฉันจนหมดสิ้น

มาร์คัสไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด เขาไม่ได้กำลังช่วยชีวิตฉันจากบาดแผลไฟไหม้ แต่เขากำลังถางทางให้กับราเชล ชู้รักของเขา และลูกชายนอกสมรสที่เป็นความลับของพวกเขาต่างหาก

เมื่อแตกสลายและไร้ซึ่งหมาป่า ฉันถูกบีบให้ต้องทนดูเขาประกาศยอมรับลูกนอกสมรสของตัวเองเป็นทายาทคนใหม่อย่างเปิดเผย

เขาคิดว่าฉันยอมจำนนแล้ว เขาคิดว่าฉันจะค่อยๆ หายลับเข้าไปอยู่ในเรือนคนรับใช้อย่างเงียบๆ เพื่อรับเศษทานจากเขา

เขาไม่รู้เลยว่าฉันไขตู้เซฟของเขาและพบผลตรวจดีเอ็นเอที่พิสูจน์การหักหลังตลอดสามปีของเขาแล้ว

ในเช้าวันแต่งงานของเขากับราเชล ฉันยิ้มขณะก้าวขึ้นรถที่จะพาฉันไปยังที่ “เนรเทศ”

สิบนาทีต่อมา อีเมลที่ฉันตั้งเวลาส่งไว้เพื่อเปิดโปงคำโกหกทุกอย่างก็ส่งไปถึงสภาผู้อาวุโส

และในขณะที่มาร์คัสทรุดตัวลงคุกเข่ากรีดร้องเมื่อเห็นภาพรถของฉันกำลังลุกไหม้ และตระหนักได้ว่าเขาได้ทำลายคู่แท้ของตัวเองเพื่อคนหลอกลวง ฉันก็จากไปไกลแล้ว

ตอนที่ 1

มุมมองของซาร่าห์:

กลิ่นสนิมและกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อลอยอบอวลไปทั่วชั้นใต้ดินของโรงพยาบาลประจำแพ็ก มันคือกลิ่นของโรงฆ่าสัตว์ที่ถูกขัดล้างจนสะอาดด้วยน้ำยาฟอกขาว

ฉันนอนถูกมัดอยู่บนเตียงโลหะ สายรัดหนังรัดแน่นเข้าที่ข้อมือและข้อเท้า บาดผิวหนังที่แสบแดงและพองจากแผลไฟไหม้ที่ฉันได้รับจากเหตุเพลิงไหม้เมื่อสามวันก่อน

“อัลฟ่ามาร์คัส ได้โปรดเถอะค่ะ” หมอประจำแพ็กกระซิบ หลอดแก้วในมือของเธอสั่นกระทบกับถาดโลหะจนเกิดเสียงดังกึกกักเหมือนฟันกระทบกันในกะโหลกศีรษะ “เธอยังคงพักฟื้นจากการสูดดมควัน ร่างกายของเธออ่อนแอเกินไป เงินนั่น... มันอาจฆ่าฝั่งที่เป็นมนุษย์ของเธอด้วย ไม่ใช่แค่หมาป่า”

ฉันหันศีรษะไป ลำคอแข็งเกร็ง มาร์คัสยืนอยู่ในเงามืด เขาสวมชุดสูทสีเทาชาร์โคลไร้ที่ติ ดูสง่างามสมกับเป็นอัลฟ่าผู้ทรงพลังแห่งดาร์กมูนแพ็ก กรามของเขาขบแน่น ดวงตาของเขาไร้ซึ่งความอบอุ่นที่เคยมีในตอนที่เรายังเป็นเด็ก

“ทำซะ” มาร์คัสพูด เสียงของเขาแผ่วต่ำ แต่แฝงไปด้วยน้ำหนักอันบดขยี้ของคำสั่งอัลฟ่า

หมอสะดุ้ง คำสั่งอัลฟ่าไม่ใช่สิ่งที่หมาป่าระดับล่างจะเพิกเฉยได้ มันคือพลังทางกายภาพ เป็นแรงบีบบังคับที่ถักทออยู่ในชีววิทยาของเราซึ่งบังคับให้ต้องยอมจำนน

“แต่อัลฟ่าคะ” เธออ้อนวอน น้ำตาเอ่อคลอในดวงตา “เธอคือคู่หมายของคุณนะคะ พันธะคู่แท้...”

“พันธะนั้นเป็นภาระ” มาร์คัสพูดตัดบทพลางก้าวเข้ามาใต้แสงไฟนีออนอันเจิดจ้า “ดูเธอสิ เธออ่อนแอ ไฟเกือบจะฆ่าเธอแล้ว ถ้าเธอยังคงเป็นหมาป่า เธอจะถูกท้าทาย เธอจะได้รับบาดเจ็บ นี่ก็เพื่อปกป้องเธอเอง ในฐานะมนุษย์ เธอจะปลอดภัย เธอสามารถอยู่ในแพ็กต่อไปในฐานะโอเมก้า ภายใต้การดูแลของฉัน”

ไร้สาระทั้งเพ

หัวใจของฉันเต้นรัวกระหน่ำอยู่ใต้ซี่โครง ยาระงับประสาทที่พวกเขาให้ฉันก่อนหน้านี้ทำให้แขนขาของฉันหนักอึ้ง แต่จิตใจของฉันกลับกระจ่างชัดอย่างน่าสะพรึงกลัว

ก่อนที่พวกเขาจะลากฉันเข้ามาที่นี่ ฉันอยู่ในห้องพักฟื้น ผนังห้องนั้นบาง ฉันได้ยินเสียงมาร์คัสคุยโทรศัพท์

เธอต้องถูกกำจัด ไม่อย่างนั้นสภาจะไม่ยอมรับลูกชายของราเชลเป็นทายาท เขาพูดไว้ เผาบ้านซะ ถ้าซาร่าห์รอด ฉันจะริบหมาป่าของเธอ ลูน่าที่ไม่มีหมาป่าก็ไม่ใช่ลูน่าอีกต่อไป

เขาไม่ได้ต้องการปกป้องฉัน เขาต้องการเปิดทางให้ชู้รักและลูกนอกสมรสของเขาต่างหาก

“ดำเนินการต่อ” มาร์คัสสั่ง ความกดอากาศในห้องลดฮวบ ออร่าของเขาดูดกลืนออกซิเจนออกไปจากพื้นที่จนหมดสิ้น

หมอสะอื้น เป็นเสียงสะอึกสะอื้นที่ติดอยู่ในลำคอ แต่ร่างกายของเธอกลับขยับไปเองขัดกับความต้องการ คำสั่งอัลฟ่าเข้าควบคุมกล้ามเนื้อของเธอ เธอหยิบกระบอกฉีดยาขึ้นมา มันเต็มไปด้วยของเหลวสีโลหะที่เป็นประกายระยิบระยับ

เงินเหลว

ในโลกของเรา เงินคือยาพิษขั้นสูงสุด มันเผาผลาญการรักษาตัวเองที่รวดเร็วของเรา ยับยั้งการแปลงร่าง และหากถูกฉีดเข้าสู่กระแสเลือดโดยตรงในปริมาณสูง มันจะตามล่าวิญญาณหมาป่าในตัวเราและหลอมละลายมันจนสลายไป มันคือการทรมานที่ปกติแล้วจะสงวนไว้สำหรับคนทรยศและฆาตกรเท่านั้น

“มาร์คัส” ฉันเค้นเสียงพูด ลำคอแสบแห้งจากควันไฟ “ได้โปรด”

เขาไม่มองฉัน เขามองไปที่ผนัง “เดี๋ยวทุกอย่างก็จบแล้ว ซาร่าห์ เธอจะไม่ต้องรู้สึกถึงภาระของหมาป่าอีกต่อไป”

เข็มเจาะทะลุเข้าสู่เส้นเลือดที่แขนของฉัน

ฉันอ้าปากค้าง

มันไม่ได้เย็นเลย มันคือไฟ ตะกั่วหลอมเหลวไหลทะลักขึ้นมาตามแขนของฉัน พุ่งตรงไปยังหัวใจ

ฉันกรีดร้อง

ความเจ็บปวดไม่ได้เกิดขึ้นแค่ทางกาย แต่มันคือระดับจิตวิญญาณ ฉันรู้สึกถึงเธอ–หมาป่าของฉัน–ที่กำลังตื่นตระหนก เธอตะกุยอยู่ข้างในอกของฉัน กรีดร้องโหยหวนด้วยความสับสนและทรมาน เธอพยายามรักษาการรุกรานนี้ แต่เงินนั้นรุนแรงเกินไป มันคือกราดที่กัดกร่อนทะลุผืนผ้าไหม

ซาร่าห์! เธอร้องเรียกในจิตใจของฉัน เสียงของเธอบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด หนีไป!

ฉันทำไม่ได้ ฉันสะอื้นอยู่ภายในใจ

เปลวไฟลุกลามไปยังทุกปลายประสาท แผ่นหลังของฉันแอ่นโค้งขึ้นจากเตียง ดึงรั้งสายรัดหนังจนตึงแน่น เสียงกรีดร้องของฉันดังก้องไปทั่วห้องเล็กๆ สะท้อนไปมาตามผนังคอนกรีต

มาร์คัสมองดูอยู่ เขาไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย

แล้วความรู้สึกฉีกขาดก็มาถึง

มันรู้สึกเหมือนมีตะขอขึ้นสนิมเกี่ยวเข้าที่แก่นแท้ของจิตวิญญาณของฉันและกระชากมันออกมาทางลำคอ

เสียงครางแหลมสูงดังก้องในหัวของฉัน ตามมาด้วยความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวและชวนอึดอัด

หมาป่าของฉันสั่นสะท้านเป็นครั้งสุดท้าย เป็นความรู้สึกเลือนรางเหมือนขนที่ลุกชัน แล้วเธอก็จากไป การเชื่อมโยงที่เคยส่งเสียงพึมพำอันอบอุ่นอยู่ลึกๆ ในจิตใจของฉันมาตั้งแต่เด็กได้ถูกตัดขาดลงแล้ว

ฉันหมดเรี่ยวแรง โลกทั้งใบกลายเป็นสีเทา การได้ยินของฉันที่เคยว่องไวพอที่จะได้ยินเสียงหัวใจเต้นจากอีกฟากของห้องก็ทื่อลงในทันที กลิ่นสนิมจางหายไปกลายเป็นเพียงกลิ่นโลหะธรรมดาๆ

ฉันว่างเปล่า

“เสร็จสิ้นแล้วค่ะ” หมอกระซิบพลางทรุดตัวลงคุกเข่า

มาร์คัสเดินตรงมาที่เตียง เขาก้มมองฉัน ฉันเหงื่อท่วมตัว ตัวสั่นเทา น้ำตาไหลพรากอาบหน้าลงไปในหู

เขายื่นมือออกมาปัดปอยผมที่เปียกชื้นออกจากหน้าผากของฉัน สัมผัสของเขาที่ควรจะจุดประกายแห่งพันธะคู่แท้ให้แล่นผ่านตัวฉัน–ความตื่นเต้นระทึกของสายสัมพันธ์แห่งโชคชะตา–กลับไม่รู้สึกอะไรเลย มีเพียงผิวหนังที่แห้งและอุ่นเท่านั้น

พันธะถูกทำลายลงในทางกายภาพแล้ว แม้ว่าดวงจันทร์จะยังคงยอมรับมันอยู่ก็ตาม

“ชู่ว” เขาปลอบประโลม น้ำเสียงของเขาหยาดเยิ้มด้วยความอ่อนโยนจอมปลอม “ตอนนี้เธอปลอดภัยแล้ว ซาร่าห์ เธอพักผ่อนได้แล้วนะ ไม่มีภาระอีกต่อไปแล้ว”

เขาก้มลงจูบหน้าผากของฉัน มันคือจูบของยูดาส

ฉันอยากจะถ่มน้ำลายใส่หน้าเขา ฉันอยากจะฉีกคอหอยของเขาออกมา แต่ตอนนี้ฉันเป็นเพียงเด็กสาวมนุษย์คนหนึ่งที่ถูกมัดอยู่กับเตียง ท่ามกลางวงล้อมของเหล่าหมาป่า

ถ้าฉันขัดขืน เขาจะฆ่าฉัน ถ้าฉันทำให้เขารู้ว่าฉันรู้ความจริงแล้ว ฉันจะไม่มีวันได้ออกไปจากห้องนี้

ฉันบังคับมือที่สั่นเทาให้ยกขึ้น ฉันคว้าปกเสื้อของเขาไว้ ฉันมองเข้าไปในดวงตาของเขาด้วยความสิ้นหวังทั้งหมดของสัตว์ที่กำลังจะตาย

“ขอบคุณนะคะ” ฉันกระซิบ คำโกหกนั้นมีรสชาติเหมือนน้ำดีในปาก “ขอบคุณที่ช่วยฉันไว้นะคะ อัลฟ่า”

มาร์คัสยิ้ม มันเป็นรอยยิ้มแห่งชัยชนะที่หยิ่งยโส เขาคิดว่าเขาชนะแล้ว เขาคิดว่าเขาทำลายฉันได้แล้ว

เขาไม่มีความคิดเลยสักนิดว่าตัวเองเพิ่งจะปลดปล่อยสิ่งใดออกมา