Evelyn Hart

ริชาร์ด คู่แห่งโชคชะตาของฉัน และฉันกำลังเตรียมตัวสำหรับพิธีผูกพันธะคู่ชีวิตอันศักดิ์สิทธิ์ คำสาบานต่อหน้าเทพีจันทราที่จะผูกมัดวิญญาณของเราไว้ด้วยกันชั่วนิรันดร์ แต่แล้วข้อความทางจิตก็พุ่งกระแทกเข้ามาในหัวสมองของฉัน—ความทรงจำที่ถูกใช้เป็นอาวุธซึ่งส่งมาจากเอวา น้องสาวบุญธรรมของเขา ในภาพนั้น เธอกำลังนอนอยู่ในอ้อมแขนของริชาร์ด ขณะที่พ่อแม่ของเขา อัลฟ่าและลูน่า ยิ้มกว้างอย่างเห็นดีเห็นงาม ตลอดสองสัปดาห์ต่อมา ฉันถูกบีบให้ต้องสวมบทบาทเจ้าสาวโอเมก้าผู้เปี่ยมรัก เขาโกหกว่ามี "เรื่องฉุกเฉินของฝูง" เพื่อที่จะวิ่งไปหาเธอ ทิ้งให้ฉันอยู่ตามลำพังในร้านชุดวิวาห์ ขณะที่เธอก็ส่งภาพนิมิตตอนที่พวกเขาลักลอบพบกันมาให้ฉันดู พ่อแม่ของเขาปลดฉันออกจากโปรเจกต์ที่ฉันทุ่มเททั้งวิญญาณมาตลอดสองปี แล้วยกมันให้เอวาเป็นของขวัญ พวกเขาเรียกฉันว่าโอเมก้าเลือดชั้นต่ำ ไม่คู่ควรกับลูกชายของพวกเขา ขณะเดียวกัน เอวาก็ส่งคลิปเสียงที่ริชาร์ดกำลังสัญญากับเธอว่าเธอจะเป็นคนอุ้มท้องทายาทที่แข็งแกร่งของเขา ไม่ใช่ฉัน พวกเขาทุกคนคิดว่าฉันเป็นแค่เบี้ยไร้ค่าที่น่าสมเพชในเกมอันบิดเบี้ยวของพวกเขา พวกเขากำลังรอให้ฉันแตกสลาย พวกเขาไม่รู้เลยว่าแท้จริงแล้วฉันคือทายาทของฝูงที่ทรงพลังที่สุดในทวีป และฉันก็ได้จัดการให้พิธีผูกพันธะคู่ชีวิตของเราถ่ายทอดสดไปทั่วโลกแล้ว เปลี่ยนวันศักดิ์สิทธิ์ของพวกเขาให้กลายเป็นเวทีสำหรับความอัปยศอดสูครั้งใหญ่ที่สุด

สิบปีที่ฉันทุ่มเททั้งชีวิตให้กับคู่ของฉัน อัลฟ่าสิงหา วันนี้ควรจะเป็นวันสถาปนาฉันขึ้นเป็นลูน่าแห่งฝูงจันทราเงิน เป็นการเฉลิมฉลองความภักดีที่ไม่เคยสั่นคลอนของฉัน แต่ก่อนพิธีจะเริ่ม ฉันบังเอิญได้ยินเขาคุยกับเบต้าของเขา เขาเรียกฉันว่า "นาแล้ง" และเยาะเย้ยว่าเขากำลังจะแทนที่ฉันด้วยเดียร์ ชู้รักที่กำลังตั้งท้องของเขา เขายังพนันขันต่ออีกว่าฉันจะซมซานกลับมาหาเขาภายในสามวัน ต่อหน้าสมาชิกทั้งฝูง เขาประกาศให้เดียร์เป็นลูน่าคนใหม่ พร้อมชูใบรับรองแพทย์ปลอมๆ ขึ้นเป็นหลักฐานยืนยันความล้มเหลวของฉัน เมื่อฉันพยายามจะเดินจากไป ฉันกลับถูกกล่าวหาว่าทำร้ายเธอ อำนาจแห่งอัลฟ่าของสิงหากระแทกเข้าใส่ฉันอย่างจัง บังคับให้ฉันทรุดลงกับพื้น "นางทำร้ายลูน่าในอนาคตของพวกเจ้า" เขาประกาศก้อง ดวงตาเต็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ คำสั่งสุดท้ายของเขาคือแส้ แส้ที่ถักทอด้วยเส้นเงินฟาดลงบนแผ่นหลังของฉันจนเปิดเป็นแผลเหวอะหวะ ก่อนที่นักรบของเขาจะโยนฉันทิ้งราวกับขยะ ปล่อยให้ฉันไปตายในป่า ฉันหมดสติไปเพราะความเจ็บปวดและพิษร้าย ก่อนจะตื่นขึ้นมาในฐานะนักโทษอีกครั้ง คนที่กำลังจ้องมองฉันอยู่คืออัลฟ่าที่น่าเกรงขามแห่งฝูงคู่แข่ง คิรากร เมฆินทร์ เขามองเสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งและบาดแผลที่เลือดไหลไม่หยุดของฉัน แล้วเสียงทุ้มเย็นเยียบของเขาก็เอ่ยถามขึ้น เป็นการทวนคำพูดที่หลอกหลอนฉันมานานหลายปี "หมาป่าไร้ค่า?"

ลู่หลีเคยได้รับการช่วยชีวิตจากสามีของเธอ แต่หลังจากเขาสูญเสียความทรงจำ เขากลับลืมเธอเสียสนิท สามปีหลังจากแต่งงาน เพ่ยซือหานถึงกับนอกใจต่อหน้าผู้คน ทำให้เธอรู้สึกอับอายขายหน้าอย่างมาก ลู่หลีรู้สึกผิดหวังมาก จากนั้นก็เซ็นเอกสารหย่าทันที ตั้งแต่นั้นมา เธอได้กลับมาเป็นหญิงสาวที่มีอำนาจอีกครั้ง หมอผีที่มีชื่อเสียงโด่งดังคือเธอ ตำนานนักแข่งรถคือเธอ แฮกเกอร์ระดับโลกคือเธอ และนักออกแบบอัจฉริยะก็เป็นเธอเช่นกัน ต่อมา เพ่ยซือหานไม่เพียงแต่เสียใจจนสุดขีด แต่ยังฟื้นความทรงจำได้อีกด้วย เขาถึงกับบุกเข้าไปในงานแต่งงาน “เสี่ยวหลี ขอร้องเถอะ ให้โอกาสผมอีกครั้ง!” แต่เอวของลู่หลีถูกโอบกอดไว้โดยใครอีกคนหนึ่งที่มีอำนาจ เขาหัวเราะในลำคอว่า “ที่รัก มีคนที่กำลังเล่นกับไฟ”

ในวงการเมืองไทยต่างรู้ดีว่า โจวซือหยาน ในฐานะแพทย์ชั้นนำด้านนรีเวชศาสตร์ เขาไม่เคยมีความสนใจในผู้หญิงเลย ไม่ว่าจะมีหญิงสาวที่สวยงามแค่ไหนมายืนอยู่ตรงหน้าเขา เขาก็ไม่เคยหันมอง ฉันเคยคิดว่าตัวเองพิเศษ แม้ว่าเราจะอยู่ด้วยกันมาสิบปี เขาก็ไม่เคยให้โอกาสฉันได้สัมผัสเขาเลย แม้แต่ปลายนิ้วของฉันที่บังเอิญสัมผัสชายเสื้อของเขา ก็จะโดนคำพูดเย็นชา "ทำตัวให้เหมาะสม" หลังจากความล้มเหลวในการพยายามเข้าใกล้เขาอีกครั้ง เขาก็หาผู้ชายสิบคนมาแทนที่ฉัน ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เขาตกลงให้ฉันสัมผัสเขาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ฉันคิดว่าฉันจะสามารถทำให้เขาเปลี่ยนใจได้ แต่วันถัดมา กลับไปเจอเขาที่วิลล่าส่วนตัว กำลังประคองผู้หญิงคนหนึ่งไว้ในอ้อมแขน เขาก้มลงจูบศีรษะของเธอ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความร้อนแรงที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน เมื่อฉันถามเขา เขากลับทำหน้าเฉยเมย “เธอไม่เหมือนกับคุณ เธอไม่มีความคิดสกปรกแบบนั้น และไม่ได้เกี้ยวผู้ชาย” ฉันกัดริมฝีปากตัวเองแน่นจนรู้สึกถึงเลือด “เอาล่ะ เราเลิกกันเถอะ”

1 พ่ายปรารถนาเจ้ารัตติกาล 2 กระหายรักใต้เงาจันทร์ 3 พิศวาสหวามข้ามกาลเวลา(ภาคจบ) ร่างสูงเคลื่อนเข้ามาใกล้ชิดรวดเร็ว จับบ่าบอบบางสองข้างเอาไว้แน่น จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ทั้งกล้าหาญและหวาดหวั่น “คุณเลือกทางของคุณเองนะ ณิชา เกิดอะไรขึ้นอย่ามาโทษผม” “ฉะ...ฉันไม่กลัว” “คุณกำลังกลัวมากที่สุดต่างหากล่ะณิชา” ร่างเล็กถูกกระชากเข้ามาบดจูบด้วยความกระหาย ‘ณิชา ยอดรักของข้า’ เขาไม่พูดคำว่ารักออกมาให้เธอได้ยิน แต่ส่งผ่านความรู้สึกนั้นด้วยเซ็กส์ที่ทรงพลัง... เขาทะยานไปข้างหน้ารุนแรง ตอกย้ำกายใหญ่เข้าหาราวกับจะแทงทะลุให้ถึงจิตวิญญาณ ราตรีนี้ความต้องการทางกายของแวมไพร์หนุ่มจะทวีความรุนแรงขึ้นอีกหลายเท่า เขาหลอกล่อเธอด้วยไฟพิศวาสร้อนแรง เพื่อจะดับไฟแค้นในหัวใจ ส่วนเธอทั้งรักทั้งหลงเขา ไม่อาจห้ามใจสักครั้งเมื่อได้ชิดใกล้ แต่เมื่อรู้ความจริงว่าเขาคือใคร ดวงตะวันจะเลือนหายไปจากเธอและเขาหรือเปล่า วันเวลาหมุนเวียน ทุกสิ่งรอบกายเปลี่ยนผัน มีเพียงดวงจิตที่ผูกพัน ร้อยปีผันผ่านยังเฝ้าคอย ‘เชอร์ลีน ยอดรักของข้า “ไม่ใช่ ฉันไม่ใช่เชอร์ลีน ฉันชื่อกิรณา และฉันไม่เคยไปทำความเดือดร้อนให้ใคร ไม่เคยรู้จักคุณ แล้วคุณจับฉันมาทำไม”

อัลฟ่านิคป่วยเป็นภาวะพิษเงิน ในฐานนะลูน่าของเขา ในเวลานี้ ฉันกลับทำลายแหวนแต่งงานของเรา และโยนเอกสาร “คำร้องยกเลิกสัญญาคู่ครอง” ใส่หน้าเขา “ฉันขอปฏิเสธไม่ให้คุณเป็นคู่ครองของฉันอีกต่อไป” หมาป่าของฉันส่งเสียงคำรามด้วยความพอใจ แต่ดวงตาของนิคกลับแดงก่ำ คุกเข่าต่อหน้าฉันด้วยความเจ็บปวด “ติลลี่ ผมขอโทษ โทษผมที่โง่เลยล้มป่วยแบบนี้ ผมจะพยายามไม่ให้ตัวเองดูน่าเกลียด จะไม่เพิ่มภาระให้กับคุณ” “ผมยินดีถวายทุกอย่างให้กับคุณ ขอเพียงคุณอย่าทิ้งผมไป” เขากอดขาของฉันอ้อนวอน เหมือนว่าไปจากฉันแล้วเขาจะไม่สามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ อัลฟ่าที่เคยได้รับความเคารพและเกรงขามจากทุกคน ตอนนี้นอนฟุบอยู่ที่พื้น ต่ำต้อยเหมือนกับสุนัขตัวหนึ่ง แต่ฉันกลับไม่สนใจความเจ็บปวดของเขา ลากเขาไปที่ตรงหน้ารูปปั้นเทพธิดาจันทรา “ถ้านายไม่ยอมยกเลิกสัญญา ฉันจะขอให้เทพธิดาจันทราถอนคำขอพรของนาย！ ”

คีรินคือพรหมลิขิตของฉัน อนาคตอัลฟ่าของฝูง รักแรกในวัยเยาว์ และคู่แท้แห่งโชคชะตาของฉัน แต่คืนหนึ่ง ฉันได้กลิ่นผู้หญิงคนอื่นบนตัวเขา กลิ่นโอเมก้าที่หอมหวานจนน่าคลื่นไส้ซึ่งฉันรู้จักดีเกินไป ฉันตามเขาไปและพบพวกเขาสองคนใต้ต้นไทรใหญ่ กำลังจูบกันอย่างดูดดื่ม การทรยศของเขาเปรียบเสมือนยาพิษที่ค่อยๆ ซึมลึกอย่างเชื่องช้า เมื่อไลลา โอเมก้าคนโปรดของเขาแกล้งทำเป็นหกล้ม เขาก็ประคองเธอราวกับว่าเธอทำจากแก้วเจียระไน แต่ตอนที่เขาแอบตัดสายรัดอานม้าของฉันระหว่างการกระโดดข้ามเครื่องกีดขวางสุดอันตราย จนทำให้ม้าสะบัดฉันตกลงมาขาหัก เขากลับเรียกมันว่า "คำเตือน" ที่ห้ามไปแตะต้องเธอ การดูแลฉันหลังจากนั้นเป็นเพียงการสร้างภาพเพื่อไม่ให้พ่อของฉันสงสัย ในงานประมูลสาธารณะ เขาใช้เงินของครอบครัวฉันเพื่อซื้อเพชรล้ำค่าให้เธอ ทิ้งให้ฉันต้องอับอายและไม่มีเงินจ่าย ในที่สุดฉันก็เข้าใจสิ่งที่ได้ยินผ่านจิตสื่อสารของฝูงเมื่อหลายวันก่อน สำหรับเขาและพี่น้องร่วมสาบานของเขา ฉันเป็นเพียง "คุณหนูเอาแต่ใจ" เป็นรางวัลที่ต้องไขว่คว้ามาเพื่ออำนาจ ส่วนไลลาคือคนที่พวกเขาปรารถนาอย่างแท้จริง เขาคิดว่าจะทำลายฉันได้ บังคับให้ฉันยอมรับการเป็นที่สอง เขาคิดผิด ในคืนวันเกิดครบรอบ 20 ปีของฉัน คืนที่ฉันควรจะผูกพันธะกับเขา ฉันกลับยืนอยู่ต่อหน้าสองฝูงและเลือกทางที่แตกต่างออกไป ฉันปฏิเสธเขาและประกาศการแต่งงานกับอัลฟ่าคู่แข่ง ชายผู้มองฉันเป็นราชินี ไม่ใช่ของรางวัลปลอบใจ

‘เขาเป็นแวมไพร์ที่ปฏิเสธการดื่มเลือด แต่กลับไม่ปฏิเสธหากจะได้กลืนกินเธอ’ ------------ “วันนี้นายริทเป็นอะไร ดูเหม่อๆ” “นั่นนะสิ” คนงานอีกคนเห็นด้วย ก่อนจะหยุดการสนทนาใดๆ แล้วตัดดอกไม้ต่ออย่างขะมักเขม้น ส่วนคนที่พวกเขาเอ่ยถึงนั้น ตอนนี้ก็กำลังง่วนอยู่กับงานตรงหน้าเช่นเดียวกัน กระทั่งได้ดอกไม้ครบตามจำนวน เชโรมจึงเดินไปยังรถที่ตอนนี้มีดอกไม้แสนสวยอยู่ท้ายกระบะเต็มไปหมด แต่จังหวะนั้น สายตาของเชโรมกลับมองไปเห็นกระต่ายสีขาวที่เขาเลี้ยงไว้หลุดออกมาจากกรง จึงเดินไปอุ้มมันขึ้น ท่าทางเขาดูอ่อนโยนเสียจนมาศิตาที่ผ่านมาเห็น คิดว่าตัวเองตาฝาด จนต้องขยี้ตาแรงๆ สามสี่ครั้ง “ผู้ชายหน้าโหดกับกระต่ายสีขาว ดูยังไงก็ไม่เห็นจะเข้ากันสักนิด สงสัยจะเลี้ยงกระต่ายไว้กินแน่ๆ” “เลี้ยงไว้ดูจ้ะ นายริทชอบกระต่ายสีขาว ตรงนู่นเป็นกรงกระต่าย มีหลายสิบตัว” คนงานสาวคนหนึ่งเอ่ยแย้งให้ผู้เป็นเจ้านาย “ชีวิตดูมุ้งมิ้งกิงก่องแก้วขัดแย้งกับหน้าตาสุดๆ แวมไพร์ตนอื่นๆ มีแต่จะเลี้ยงกระต่ายไว้ดื่มเลือด นี่อะไร เลี้ยงไว้ดูเล่น โอ๊ย! พ่อมังสวิรัติ” มาศิตาบ่นคนเดียวอีกตามเคย ตามมาด้วยอีกประโยค “สอนแวมไพร์ให้ดื่มเลือด มันจะเหมือนสอนจระเข้ว่ายน้ำปะวะเนี่ย ของมันเป็น มันอยู่ในสายเลือด จะให้เรามาสอนเขาทำไม หืม” คนข้างๆ ที่เผลอได้ยินทั้งสองประโยคนี้เข้า กลับมีสีหน้างุนงงอย่างเห็นได้ชัด พอจะถามมาศิตาก็เดินตัวปลิวไปเสียแล้ว “ใครเป็นแวมไพร์หว่า หรือเราจะหูฝาดไป” คนงานสาวที่เพิ่งจะเอ่ยแก้ต่างเรื่องกระต่ายให้เชโรมไปเมื่อครู่ถึงกับคิ้วขมวด พูดกับตัวเองตามมาศิตาไปอีกคน ------------------ “แต่ศิตาไม่ยอมให้พี่ริทตายเด็ดขาด เพราะศิตารักพี่ริท” เอ่ยจบก็โน้มใบหน้าลงไปจูบเชโรม จูบที่ต่างฝ่ายต่างต้องการจากกันและกันมาโดยตลอด จูบที่ฝันว่าครั้งแรกมันต้องโรแมนติกและน่าจดจำ ไม่ใช่จูบที่ได้กลิ่นคาวเลือดจากริมฝีปากเขาเช่นนี้ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้รังเกียจแต่อย่างใด เลือด! ใช่…เลือด คำๆ นี้ทำให้มาศิตานึกอะไรขึ้นมาได้ เธอคือผู้พิทักษ์ เลือดของเธอแวมไพร์ที่ยืนจ้องอยู่ตรงนั้นยังต้องการ แล้วทำไมเธอถึงไม่ให้เชโรมชิงดื่มเลือดของเธอเสีย ไม่แน่ว่า หากเขาได้ดื่มเลือดมนุษย์จริงๆ เชโรมอาจมีพลังขึ้นมาก็เป็นได้ มาศิตาถอนจูบออก แล้วแสร้งโอบกอดเชโรม ก่อนจะกระซิบให้เขาฝังคมเขี้ยวลงไปบนลำคอเพื่อจะได้ดื่มเลือดเธอ แต่เหมือนเชโรมกลับส่ายหน้าปฏิเสธกับแผนนี้ กระทั่งมาศิตาชิงลงมือก่อน เธอกัดริมฝีปากตัวเองสุดแรงจนเลือดไหล แม้จะเจ็บแต่ก็ยอมทน จากนั้นก็โน้มใบหน้าลงไปจูบเชโรมอีกครั้ง ทันทีที่ได้สัมผัสเลือดของผู้พิทักษ์ นั่นทำให้เลือดในกายของแวมไพร์หนุ่ม ผู้ที่ไม่เคยลิ้มรสชาติของเลือดใดๆ มาก่อน พลันพลุ่งพล่านราวกับเปลวไฟ “เจ้าทำอะไร” แดนเองก็ได้กลิ่นเลือดของมาศิตาเช่นเดียวกัน รวมทั้งจ้องมองความผิดปกติของเชโรมอย่างไม่กะพริบตา เลือดเพียงหนึ่งหยด กลับทำให้นัยน์ตาที่เคยเป็นสีน้ำตาลอ่อนแปรเปลี่ยนมาเป็นสีแดงเพลิงในทันที ร่างกายที่เคยเจ็บปวดกลับค่อยๆ หาย และรู้สึกถึงพลังที่ไม่เคยสัมผัสได้มาก่อนวิ่งพล่านไปทั่วร่าง “แววตาแบบนั้น เจ้าเป็นใครกัน หรือว่า…”

อาเย่ว คู่หมั้นหมายราวกิ่งทองใบหยก ภายใต้ชุดฮั่นฝูทะมัดทะแมง ทรงผมเกล้าสูงราวจอมยุทธหญิงผูกริบบิ้นสีครามอ่อนมีโอปอประดับ ใบหน้าแฉล่มแช่มฉ้อย ผู้ที่รักการล่าสัตว์เป็นชีวิตจิตใจ สดใสร่าเริง อยากรู้อยากเห็นไปหมด มาดูกันว่าเขาจะช่วยคู่หมั้นได้อย่างไร อาเว่ย หรือ องค์ชายหลางเว่ย ร่างจำแลงแปลงกายราวต้องอาถรรพ์ในชุดสีดำพร้อมเสื้อคลุมตัดกับสีผิวขาวละมุน ผู้แอบซ่อนความรู้สึกเอาไว้ ༶•┈┈┈┈┈┈୨♡୧┈┈┈┈┈•༶ นั่นตัวอะไรกระโดดออกจากหน้าต่างท่าทางหน้ากลัว หรืออาถรรพ์ที่ว่านี้จะทำให้เกิดอาเพศใหญ่ ผู้คนล้มตาย แล้วเลือดหญิงสาวพรหมจรรย์นั้นมันเกี่ยวอะไรกับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่นี้ล่ะ อาเย่วจะช่วยอาเว่ยได้หรือไม่ ༶•┈┈┈┈┈┈୨♡୧┈┈┈┈┈•

อัลฟ่าเผ่าอาร์กติก ราชาหมาป่าหิมะ จ้างผมให้ทะลุมิติมาสอนเขาร้องเพลง ผมมาอยู่ได้วันเดียว แทนที่เขาจะจับไมโครโฟน ดันจะมาจับไมค์ผมแทน (A/B/O MM series) (เมะxเมะ) (MPreg) เป็นครั้งแรกในรอบหมื่นปีที่อัลฟ่าเผ่าอาร์กติกได้ขึ้นปกครองเมืองไลแคนโทรปนานกว่า 5 สมัยจนกระทั่งฮันเตอร์ อาร์กติก (Hunter Arctic) ทายาทคนเดียวของโรเบิร์ต อาร์กติกกำลังจะได้สืบทอดตำแหน่งของบิดา ชาวเมืองถึงเริ่มหวาดหวั่น ไม่ใช่เพราะฮันเตอร์ไม่แข็งแกร่งพอ แต่เพราะเขายังไม่มีทายาทและถ้าเขายังไม่ยอมสืบพันธุ์กับโอเมก้าให้เร็วที่สุด เขาจะมีอายุอยู่ได้อีกเพียงแค่ 5 ปี  ติดตามเรื่องราวของอัลฟ่าที่ตกหลุมรักเสียงเพลงของคนธรรมดาอย่างปริ๊น ปรีญาศาสตร์จนยอมว่าจ้างมนุษย์โลกเพื่อข้ามมิติมาสอนดนตรีให้เขาที่เมืองไลแคนโทรป  ทว่าปัญหาใหญ่ของชาวเมืองไลแคนโทรปก็คือ ขืนฮันเตอร์ยังหลงเสียงดนตรีของปริ๊นอยู่ เผ่าอาร์กติกอาจจะต้องเสียตำแหน่งผู้ครองเมืองให้กับอัลฟ่าเผ่าอื่นที่กำลังหมายปองตำแหน่งราชาแห่งอัลฟ่าของเขาในไม่ช้า และกฎข้อสำคัญของมนุษย์โลกธรรมดาอย่างปริ๊นก็คือ เขาไม่สามารถให้กำเนิดลูกอัลฟ่าให้ฮันเตอร์ได้ ไม่ว่าฮันเตอร์จะหลงรักเขามากขนาดไหน *****คำเตือน*****  นิยายเรื่องนี้มีฉาก NC แนวโอเมก้าเวิร์สแฟนตาซี มีฉากอัลฟ่าติดสัด (Knotted) การปล่อยโฮโมนที่มีผลทางเพศกับอัลฟ่า  และฉากทรมาน (ไม่มีฉากข่มขืน) นักอ่านที่อายุต่ำกว่า 18 ปีขอให้ใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยค่ะ นิยายเรื่องนี้เป็นการแต่งขึ้นโดยได้แรงบันดาลใจจากพล็อต Omegaverse ซึ่งเล่ากันว่ามีต้นกำเนิดมาจากการแบ่งชนชั้นของ Werewolf ตัวละคร Omega ที่ท้องได้ มิใช่ตัวละครที่เป็นมนุษย์โลกแต่เป็นโลกจิตนาการ เพราะฉะนั้นวิธีที่จะอ่านนิยายเรื่องนี้ให้สนุกที่สุดคืออย่าคิดถึงความเป็นจริง ไม่ว่าจะเรื่องผู้ชายท้องได้หรือการแบ่งชนชั้นของเผ่าไลแคนโทรป ติดตามเบื้องหลังการเขียนและข่าวความคืบหน้าของนิยายเรื่องนี้และเรื่องอื่น ๆ ของนักเขียนธีรินทรได้จาก Facebook - ธีรินทร นักเขียน IG: ReadWritebyTeerinthorn ลงครั้งแรก : October 16, 2021 สงวนลิขสิทธิ์ : เจ้าของลิขสิทธิ์ถูกต้องตามกฎหมายสงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537

ท่ามกลางสงครามระหว่างแคว้น “กงอวิ๋นเทียน” รองแม่ทัพแคว้นเป่ยซีที่บาดเจ็บสาหัสถูกช่วยเหลือโดยหญิงเก็บสมุนไพร เขาสูญเสียความทรงจำ และตกหลุมรักนาง... เพราะรักมาก จึงหมายเอาเปรียบ เพราะรักเกินไป จึงเผลอทำร้ายอย่างแสนสาหัส เป็นเพราะความรักที่บดบังตาจนกระทำเรื่องเห็นแก่ตัว และไม่ตระหนักสักนิดเลยว่า เหตุใดตัวตนของนางจึงเป็นปริศนา คำตอบแน่ชัดอยู่แล้ว เพราะนางหาใช่มนุษย์ แต่เป็น...ปีศาจ!

ในงานเลี้ยงวันเกิดของอัลฟ่าเดนิส เขาพาผู้หญิงคนหนึ่งกลับมาด้วย นั่นคืออดีตคู่ชีวิตของเขา และเป็นผู้หญิงที่เคยทิ้งเขาไปอย่างไร้เยื่อใย เขาเอาทุกอย่างบนโลกมาวางตรงหน้าฉัน ขณะเดียวกันก็ทรมานเธออย่างบ้าคลั่ง แม้กระทั่งเอาเธอไปทิ้งในคุกน้ำ แต่จนถึงวันครบรอบสัญญาวันนั้น ฉันกลับเห็นเขา กำลังกอดทำเครื่องหมายอยู่ในห้องกับวีจิเนีย “เธอคงไม่คิดว่ายังจะตกมาอยู่ในเงื้อมมือของฉันอีกใช่ไหม？ ถ้าถูกลูน่าของนายพบเข้าจะทำยังไง？ ” “ตอนนี้ฉันทำแบบนี้ เพียงเพื่อลงโทษเธอ” วีจิเนียหัวเราะเบา ๆ แล้วหันมองฉันที่ยืนอยู่หน้าประตู “ดูอัลฟ่าของเธอร่วมเตียงกับฉันรู้สึกยังไง？ ” เธอพูดกับฉันอย่างไร้เสียง ยิ่งไปกว่านั้นยังชูนิ้วขึ้นอย่างภาคภูมิใจ บนนิ้วของเธอสวมแหวนแต่งงานเหมือนกับฉัน วินาทีนั้น หมาป่าของฉันร้องครวญครางอีกครั้งด้วยความเจ็บปวด และความเจ็บปวดก็กระจายไปทั่วร่างกาย “วีจิเนีย เธอกำลังพูดกับใครเหรอ？ ”

“หมาป่าที่อ่อนแออย่างเธอ ก็ควรกินขยะ” พ่อเลี้ยงของฉันกำลังบังคับให้ฉันกินเปลือกผลไม้ที่เต็มไปด้วยอสุจิของเขา ฉันดิ้นสุดชีวิต พยายามจะหนีออกจากเงื้อมมือของเขา แต่กลับถูกเขาหักมือทั้งสองข้าง น้ำตาไหลคลอเบ้า ในใจของฉันเต็มไปด้วยความกลัวและสิ้นหวัง “หยุดนะ！ ” และในเวลานี้ เสียงที่คุ้นเคยหนักแน่นก็ดังขึ้น ชายคนหนึ่งไม่รู้ว่าปรากฏตัวอยู่ที่หน้าประตูห้องตั้งแต่เมื่อไหร่ บนใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ เป็นอัลฟ่าที่แข็งแกร่งอีกท่าน！ พ่อเลี้ยงชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ปล่อยฉันทันที ในแววตาปรากฏความตื่นตระหนกขึ้นเล็กน้อย ฉันใช้โอกาสนี้ดิ้นจนหลุด เดินโซซัดโซเซไปหลบข้างหลังเขาอย่างตัวสั่น “นายทำแบบนี้กับลูกสาวของตัวเองได้ยังไง！ ” อเล็กซานเดอร์จ้องมองพ่อเลี้ยงของฉันด้วยความโกรธ พ่อเลี้ยงไม่ตอบ แค่จ้องฉันด้วยความโกรธแวบหนึ่ง จากนั้นก็ออกไปจากบ้านทันที ฉันกอดอเล็กซานเดอร์ไว้แน่น เขาตบหลังฉันเบา ๆ ปลอบใจฉันว่า “ไม่ต้องกลัว เขาจะไม่ทำร้ายเธออีก” ในเวลานั้น ฉันรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน ต่อมา ฉันได้เป็นลูน่าคู่ชีวิตของเขาตามปรารถนา และคิดว่าจะมีความสุขตลอดไป แต่ทั้งหมดนี้ ก็เปลี่ยนไปในวันครบรอบการแต่งงานสิบปี รักแรกของเขากลับมาที่เผ่า เขาทิ้งฉันไปหาเธอ และยังฆ่าลูกหมาป่าตัวแรกของเราตายด้วย แต่เขากลับไม่สนใจ บอกว่าสักวันหนึ่งเราจะมีลูกหมาป่าตัวที่สอง แต่เขาไม่รู้ว่า ฉันได้ป่วยด้วยภาวะพิษจากเงินแล้ว ยังเหลืออีกหกสิบหกวัน ฉันก็จะตาย

ไคอัน คู่ชีวิตเบต้าของฉัน ได้รับบาดเจ็บจากการโจมตีของหมาป่าพเนจรและความจำเสื่อม เขาจำไม่ได้ว่าฉันกำลังตั้งท้อง แต่กลับไปผูกพันกับแกมม่า เอเวลินหมาป่าตัวเมียอีกตัว ไคอันบอกว่าเอเวลินคือคู่ชีวิตที่แท้จริงของเขา ฉันในฐานะโอเมก้าไม่คู่ควรกับเขาด้วยซ้ำ ฉันให้เขาได้สมตามปรารถนา ยกเลิกความสัมพันธ์คู่ชีวิตของเรา ต่อมา ในพิธีแต่งงานของฉันกับราชาอัลฟา คู่ชีวิตคนที่สอง ไคอันตาแดงก่ำ “เธอเอาลูกของฉันไปแต่งงานกับคนอื่นเหรอ？ ” ฉันลูบท้องแบนราบของตัวเอง ตอบกลับเย็นชาว่า “แน่นอนว่าไม่ใช่ ลูกของนายจากไปแล้ว”