ข้อความบอกเลิกจากแฟนหนุ่มที่คบกันมาสี่ปี ปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ของสุพิชญาอย่างไร้เยื่อใย ยังไม่ทันที่เธอจะตั้งสติได้ เธอกลับเห็นเขาเดินลงจากรถมาพร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่ง... ซึ่งก็คือเพื่อนสนิทที่สุดของเธอ ทั้งสองเดินควงแขนแนบชิดเข้าไปในอพาร์ตเมนต์ที่พวกเธอเคยสร้างอนาคตด้วยกัน ราวกับสวรรค์กลั่นแกล้ง ระบบ "จับคู่สมรสภาคบังคับ" ของรัฐบาลตรวจพบสถานะโสดของเธอทันที เธอถูกบังคับให้จดทะเบียนสมรสกับผู้ชายแปลกหน้าที่ดูเหมือนคนขับรถรับจ้างหาเช้ากินค่ำ ความโชคร้ายยังไม่จบแค่นั้น แฟนเก่าและเพื่อนทรยศยังตามมาจองล้างจองผลาญ พวกเขาร่วมมือกันขโมยไฟล์งานสำคัญ ทำให้สุพิชญาถูกบริษัทไล่ออกอย่างไม่เป็นธรรม เธอต้องอุ้มกล่องกระดาษออกมายืนร้องไห้อย่างหมดสภาพ ขณะที่พวกเขายังตามมาเยาะเย้ย และชี้หน้าดูถูกสามีป้ายแดงของเธอ "อะไรกัน? คนขับรถก็ใส่สูทด้วยเหรอ? เช่ามาล่ะสิ?" สุพิชญารู้สึกเจ็บปวดและสูญสิ้นทุกอย่าง เธอไม่เข้าใจว่าทำไมคนที่เธอรักและไว้ใจที่สุดถึงทำลายชีวิตเธอได้เลือดเย็นขนาดนี้ แต่ท่ามกลางสายตาดูถูกของทุกคน สุพิชญาตัดสินใจเช็ดน้ำตา เธอจับมือชายหนุ่มคนนั้นไว้แน่น แล้วประกาศก้องว่าเขาคือสามีของเธอ โดยที่เธอไม่รู้เลยว่า "คนขับรถจน ๆ" ที่เธอกำลังกางปีกปกป้อง แท้จริงแล้วคือมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลระดับประเทศ... และเขากำลังส่งข้อความสั่งให้บริษัทของพวกทรยศล้มละลายในทันที

วันที่ครอบครัวที่แท้จริงซึ่งเป็นมหาเศรษฐีมารับตัวฉันกลับ พ่อแม่บุญธรรมโยนเช็คสองแสนบาทใส่หน้าและไล่ฉันออกจากบ้าน แต่ก่อนที่ฉันจะก้าวพ้นประตู รัศมี น้องสาวบุญธรรมก็กรีดร้องขึ้นมา กล่าวหาว่าฉันขโมยสร้อยเพชรราคาห้าแสนและแบบร่างดีไซน์จบการศึกษาของเธอไป แม่บุญธรรมสั่งให้คนค้นกระเป๋าเดินทางของฉันอย่างหยาบคาย และค้นเจอสร้อยคอเส้นนั้นที่รัศมีแอบยัดไว้จริงๆ เพื่อนบ้านต่างพากันมามุงดูและชี้หน้าด่าทอฉัน "แกมันเนรคุณ ขี้ขโมย! ไปโรงพักกับฉันเดี๋ยวนี้!" รัศมีบีบน้ำตาร้องไห้ฟูมฟาย บอกว่าฉันอิจฉาที่ถูกไล่ออก เลยกะจะทำลายอนาคตของเธอด้วยการขโมยผลงาน ส่วนพ่อบุญธรรมก็มองฉันด้วยสายตาผิดหวังเสแสร้ง ปล่อยให้ทุกคนรุมประณามและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉัน พวกเขาไม่เคยรู้เลยว่าตลอดสิบปีที่ผ่านมา แบบร่างดีไซน์ที่หล่อเลี้ยงโรงงานใกล้เจ๊งของพวกเขา รถหรูที่รัศมีขับ เสื้อผ้าแบรนด์เนมที่พวกเธอใส่ ล้วนมาจากฝีมือการออกแบบของฉันทั้งสิ้น ทำไมพวกเขาถึงกล้าใช้การใส่ร้ายป้ายสีที่น่ารังเกียจมาตอบแทนความช่วยเหลือของฉัน ฉันมองดูละครปาหี่ของครอบครัวนี้ด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะง้างมือขึ้นแล้วตบหน้ารัศมีอย่างแรงสองฉาด ถึงเวลาที่ฉันจะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริง และทำให้พวกเขารู้ว่าการสูญเสียฉันไปคือจุดจบที่แท้จริงของตระกูลนี้

ฉันลากร่างที่โชกเลือดของสามีออกมาจากซากรถและปั๊มหัวใจช่วยชีวิตเขาอย่างสุดกำลังเมื่อสามปีก่อน แต่วันนี้ เขากลับโยน "ใบหย่า" ใส่หน้าฉันอย่างแรง พร้อมด่าทอว่าฉันเป็นนางแพศยาที่กล้าผลักเมียน้อยของเขาตกน้ำ เขาดึงผู้หญิงคนนั้นมาหลบอยู่ด้านหลัง ปกป้องเธอราวกับสมบัติล้ำค่า แล้วหันมามองฉันด้วยสายตาราวกับมองขยะเปียกชิ้นหนึ่ง "ไสหัวออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้! ไปแต่ตัว!" เขาไล่ฉันออกจากตระกูลคล่องแคล่วกลางดึกที่พายุฝนโหมกระหน่ำ โดยไม่ให้หยิบของติดตัวไปแม้แต่ชิ้นเดียว พร้อมกับทิ้งคำเย้ยหยันไว้ว่า ถ้าไม่มีเงินของเขา ฉันก็ไม่มีปัญญาเอาชีวิตรอดได้แม้แต่วันเดียว ท่ามกลางความหนาวเหน็บ ฉันทรุดลงไปกองกับพื้นและอาเจียนออกมาอย่างหนัก ก่อนจะได้รับผลตรวจเลือดว่า... ฉันกำลังตั้งครรภ์ การทุ่มเทความรักมาตลอดสามปีแลกมาด้วยบาดแผลเต็มตัวและการถูกหักหลังอย่างเลือดเย็น เขาและทุกคนในสังคมชั้นสูงต่างหัวเราะเยาะ คิดว่าฉันเป็นแค่แม่บ้านไร้ค่าที่ถูกเขี่ยทิ้ง เป็นผู้หญิงหิวเงินที่ไม่มีทางสู้ แต่พวกมันไม่มีใครรู้เลยว่า เพื่อที่จะมาเป็นภรรยาของเขา ฉันยอมเก็บซ่อนตัวตนและสละป้ายคำสั่งแห่ง "เปลวอัคคี" องค์กรใต้ดินที่ทรงอิทธิพลที่สุดทิ้งไป ฉันมองหยาดฝนที่ปะปนไปกับน้ำตา ก่อนจะล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วกดโทรออก "ศศิธร ฉันหย่าแล้ว เตรียมรถให้หน่อย" หนี้ที่พวกมันติดค้างฉันไว้ ถึงเวลาที่ฉันจะกลับไปทวงคืนทั้งต้นทั้งดอก และเหยียบย่ำความหยิ่งยโสของพวกมันให้จมดินบนสนามแข่งรถ!

ฉันถือใบรายงานผลการตรวจครรภ์ หวังไปเซอร์ไพรส์คู่หมั้นที่คอนโด แต่เมื่อผลักประตูห้องนอนเข้าไป กลับพบเขากำลังเปลือยกายกอดรัดอยู่กับน้องสาวบุญธรรมของฉันบนเตียง แทนที่จะสำนึกผิด เขากลับมองฉันด้วยสายตาดูถูก "รอให้ผมได้เงินมรดกของคุณปู่ยัยนั่นก่อนเถอะ แล้วจะรีบถีบหัวส่งเลย" พอฉันหยิบผลตรวจครรภ์ออกมาพร้อมน้ำตา น้องสาวกลับแสร้งร้องไห้บอกว่าเธอก็ท้องลูกของเขาเหมือนกัน เขาเลือกเธอ ตวาดสั่งให้ฉันไปทำแท้ง ก่อนจะสะบัดมือผลักฉันอย่างแรงจนล้มกระแทกขอบโต๊ะ เลือดสีสดไหลอาบขา... ลูกของฉันจากไปต่อหน้าต่อตา พร้อมกับสายตาเย็นชาและโล่งใจของพวกเขา ฉันลากร่างที่โชกเลือดเตลิดออกไปที่ถนนจนถูกรถชน อาการสาหัสปางตาย ความเจ็บปวดจากการสูญเสียลูกและการถูกทรยศจากคนที่ไว้ใจที่สุด สลักลึกจนกลายเป็นความแค้นที่ฝังกระดูก ห้าปีต่อมา ฉันกลับมาเหยียบแผ่นดินไทยอีกครั้ง ไม่ใช่ในฐานะอินทิราผู้โง่เขลา แต่เป็น 'ลลิตา' ดีไซเนอร์ระดับโลก พร้อมกับมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศที่ก้าวเข้ามาปกป้องฉัน เกมการแก้แค้นเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

ฉันถูกลักพาตัวไปมัดไว้ในโกดังร้าง โจรโทรไปเรียกค่าไถ่ร้อยล้านจากคู่หมั้นของฉัน แต่เขากลับตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เลิกเล่นละครสักทีเถอะ" แถมเขายังย้ำกับโจรว่าห้ามแตะต้องน้องสาวของฉันเด็ดขาด ก่อนที่โจรจะหลุดปากออกมาว่า น้องสาวที่แสนดีคนนี้แหละคือคนที่จ่ายเงินห้าล้านให้พวกมันมาข่มขืนแล้วฆ่าฉันทิ้งเพื่อจัดฉากให้เป็นอุบัติเหตุ ในวินาทีแห่งความสิ้นหวัง ฉันตัดสินใจเอาหัวกระแทกกำแพงอย่างแรงเพื่อหนีความอัปยศ แต่แทนที่จะตาย ความเจ็บปวดกลับปลุกความทรงจำที่หายไปเมื่อสี่ปีก่อนให้ตื่นขึ้น แท้จริงแล้วฉันไม่ใช่คุณหนูผู้อ่อนแอ แต่เป็นราชินีแห่งองค์กรนักฆ่าใต้ดินอันดับหนึ่งของโลก ฉันหักคอโจรพวกนั้นอย่างง่ายดาย แล้วลากสังขารโชกเลือดกลับไปที่บ้าน แต่สิ่งที่รออยู่กลับเป็นสายตารังเกียจจากพ่อและพี่ชายแท้ ๆ พวกเขารุมด่าว่าฉันบ้าและสร้างเรื่องเรียกร้องความสนใจ ในขณะที่คู่หมั้นของฉันกำลังโอบกอดปลอบขวัญน้องสาวนอกสมรสที่กำลังบีบน้ำตาเสแสร้งเป็นเหยื่อ ฉันมองดูครอบครัวจอมปลอมที่สลับขาวเป็นดำ แม่ของฉันต้องตายเพราะสองแม่ลูกคู่นี้ หุ้นมรดกก็กำลังถูกฮุบไป พวกเขาคิดว่าฉันยังเป็นลูกแกะตัวเดิมที่ยอมให้เหยียบย่ำได้ตามใจชอบ ฉันเดินเข้าไปตบหน้าคู่หมั้นเฮงซวยจนหน้าหัน "ตั้งแต่วินาทีนี้ไป การหมั้นหมายถือเป็นอันสิ้นสุด!" ฉันประกาศถอนหมั้น ทวงมรดกทุกบาทที่เป็นของฉันคืน และรับคำท้าเดิมพันยึดอำนาจผู้นำตระกูลจากพ่อ สี่ปีที่หลับใหล... ถึงเวลาที่ฉันจะทวงคืนบัลลังก์ และทำให้พวกมันได้รู้ว่านรกที่แท้จริงเป็นยังไง

หลังจากตั้งครรภ์สิบเดือนและกลับมา คุณพ่อเสียชีวิตอย่างน่าสลด คู่หมั้นและน้องเลี้ยงร่วมมือกันไล่เธอออกจากตระกูลมู่ สามปีต่อมา เมื่อกลับมาอีกครั้ง เพื่อเอาบ้านที่คุณพ่อทิ้งไว้คืนมา เธอจำเป็นต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับชายผู้มีอำนาจคนนั้น แต่กลับถูกเขาบีบจนมุม ชายคนนั้นมองเธอด้วยสายตาเร่าร้อน “คิดจะยั่วยวนฉันเหรอ？ ” เธอตัวสั่น “คุณฟู่ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะล่วงเกินคุณ...” พูดกันดิบดีว่าแต่งงานหลอก ๆ ทำไมเขาถึงรุกเข้ามาไม่หยุด？ เธอหน้าแดง แต่เขากลับไม่สนใจ เลิกคิ้วมองเธอด้วยความสนใจ “ลูกก็มีแล้ว ยังจะสงวนท่าทีอะไรอีก？ ” เด็กน้อยน่ารักข้าง ๆ ดึงมือของเธอพร้อมกับกะพริบตาปริบ ๆ พูดว่า “คุณแม่ รีบมีน้องชายให้หนูเล่นด้วยเร็ว ๆ ！”