อดีตนักฆ่าสาวอันดับหนึ่ง ผู้มีใจคอโหดเหี้ยมได้ทะลุมิติอยู่ในร่างสาวน้อยรูปโฉมอัปลักษณ์ ที่ทุกคนต่างสาปส่งและรังแกสารพัด!

ซ่งชิงอวี่รักลู่เหยี่ยนจือ รักจนใครๆ ก็รู้หมด รักอย่างไร้ค่าเหมือนธุลี แม้ว่าในใจของลู่เหยี่ยนจือมีแต่คนรักเก่าก็ตาม แม้ว่าเขาจะใช้เวลาส่วนใหญ่ในแต่ละปีไปกับคนรักเก่าที่ต่างประเทศ แม้ว่าคนรักเก่าจะตั้งครรภ์ลูกของลู่เหยี่ยนจือแล้ว ซ่งชิงอวี่ก็ยังคงขอแต่งงานกับลู่เหยี่ยนจือ แต่ในวันไปจดทะเบียนเพราะคนรักเก่ากลับมา ลู่เหยี่ยนจือก็ไม่ปรากฏตัวที่ที่ว่าการอำเภอ หลังจากรักลู่เหยี่ยนจือมาเจ็ดปี ซ่งชิงอวี่ก็หมดหวังสิ้นเชิง เธอได้บล็อกลู่เหยี่ยนจือแล้วหันหลังออกจากเมืองที่ลู่เหยี่ยนจืออยู่ ลู่เหยี่ยนจือไม่ได้ใส่ใจอะไร คิดว่าสักวันหนึ่งยังไงซ่งชิงอวี่ก็จะกลับมา จนกระทั่งเขาเห็นซ่งชิงอวี่จดทะเบียนสมรสกับชายอื่นที่หน้าที่ว่าการอำเภอ! คุณลู่ผู้ยิ่งใหญ่ถึงกับเสียสติไปเลย! ต่อมา ใครๆ ก็มักเห็นคุณลู่ผู้ยิ่งใหญ่ วิ่งตามหลังซ่งชิงอวี่อย่างไร้ศักดิ์ศรี “ชิงอวี่ ขอโทษนะ ผมผิดไปแล้ว ให้โอกาสผมอีกครั้งเถอะ!” และสิ่งที่ตอบกลับเขาคือ เสียงที่ไม่พอใจของผู้หญิงคนหนึ่ง “คุณจะหยุดก่อกวนได้ไหม ฉันมีครอบครัวแล้ว!”

ฉันติดอยู่ในห้องที่ไฟกำลังลุกไหม้ ควันดำหนาทึบทำให้ฉันสำลักจนแทบขาดใจ ฉันใช้แรงเฮือกสุดท้ายโทรหาสามีที่แต่งงานกันมาสามปีเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่เขากลับตวาดด้วยความรำคาญว่าฉันกำลังเล่นบ้าอะไรเพื่อเรียกร้องความสนใจ แล้วตัดสายทิ้งไปทันที เพียงเพราะได้ยินเสียงบ่นว่าหายใจไม่ออกของนางเอกสาวที่เขาแอบควงอยู่ ในขณะที่ฉันต้องเอาเก้าอี้ทุบกระจกหนีตายจนแขนถูกไฟลวก หน้าจอโทรศัพท์กลับเด้งแจ้งเตือนข่าวบันเทิงด่วน ภาพสามีของฉันกำลังประคองผู้หญิงคนนั้นเข้าโรงพยาบาลกลางดึกด้วยสายตาห่วงใยสุดซึ้งปรากฏหราอยู่บนนั้น ตลอดสามปีที่ฉันยอมทิ้งอนาคตนักเขียนบทชื่อดังมาเป็นภรรยาในเงามืด คอยดูแลเขาทุกอย่าง แต่ในนาทีความเป็นความตาย เขากลับเลือกที่จะปล่อยให้ฉันถูกไฟคลอกตาย เพียงเพราะผู้หญิงคนนั้นเวียนหัว ฉันมองแผลไฟลวกที่แขนแล้วได้แต่สมเพชความโง่เขลาของตัวเอง ฉันยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อความรักที่ไม่มีอยู่จริง เป็นแค่ของเล่นที่เขาพร้อมจะเขี่ยทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้ ฉันถอดแหวนแต่งงานที่เปื้อนเขม่าควันทิ้ง ร่างหนังสือสัญญาหย่าพร้อมเซ็นชื่ออย่างไม่ลังเล ก่อนจะโอนเงินแปดหลักคืนให้เขาเป็นค่าอาหารและที่พักตลอดสามปีที่ผ่านมา "การแต่งงานที่น่าสมเพชนี้... มันจบลงแล้ว" ฉันลากกระเป๋าออกจากคฤหาสน์หลังนั้น บล็อกเบอร์เขาทุกช่องทาง แล้วกลับคืนสู่วงการบันเทิงในฐานะตัวแม่ที่ทุกคนต้องการตัว และครั้งนี้ ฉันจะทวงทุกอย่างที่เป็นของฉันคืนมา

ฉินเฉี่ยนใช้ชีวิตอยู่ข้างกายลู่ซีซิงโดยไม่มีสถานะใดๆ มานานถึงห้าปี แต่สุดท้ายสิ่งที่เธอได้รับกลับมาคือข่าวการหมั้นหมายของเขากับคนอื่น เธอเลือกที่จะจากไปอย่างเงียบๆ แต่ไม่เคยคาดคิดเลยว่า ซีอีโอที่ดูเหมือนจะไม่เคยมีใจให้เรื่องรักใคร่ กลับตามหาเธออย่างบ้าคลั่งนานถึงเจ็ดวันเจ็ดคืน เมื่อได้พบกันอีกครั้ง เธอปรากฏตัวอย่างน่าทึ่ง และข้างกายมีใครบางคนเคียงข้างอยู่ ขณะที่ชายหนุ่มเสียใจจนแทบบ้า พยายามพร่ำบอกความรักที่มาช้าเกินไป “อาเฉี่ยน กลับมาหาฉันเถอะ ฉันยอมทำทุกอย่างเพื่อเธอ” เธอกลับตอบเขาด้วยรอยยิ้มดูแคลน “แต่ฉันไม่ต้องการหรอกนะ!” เธอตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาและแฝงด้วยความประชดประชัน ลำคอของชายหนุ่มกระตุกเล็กน้อย เขายกมือขึ้นปิดดวงตาเย็นชาของเธอไว้ “เด็กดี อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นเลย ฉันทนไม่ไหว...”

วันครบรอบแต่งงานปีที่สาม สามีแสนดีจัดดินเนอร์สุดโรแมนติกและยื่นแก้วไวน์ให้ฉัน แต่พอรู้สึกตัวอีกที ฉันกลับตื่นขึ้นมาด้วยสภาพเปลือยเปล่าและบอบช้ำบนเตียงโรงแรมหรู โดยมีแผ่นหลังของผู้ชายแปลกหน้านอนอยู่ข้างๆ แหวนแต่งงานที่เป็นของดูต่างหน้าชิ้นเดียวของแม่หายไป ฉันลากร่างกายที่แสนอัปยศกลับบ้านเพื่อเค้นความจริง แต่กลับพบว่าสามีเป็นคนวางยาฉันเอง แถมเขายังแอบซื้อคอนโดหรูไว้ซุก 'เมียน้อย' ที่เป็นนักร้องดาวรุ่ง เขาประกาศหน้าด้านๆ ว่าเมียน้อยกำลังท้อง และขู่บีบไม่ให้ฉันหย่าโดยเอาความอยู่รอดของบริษัทพ่อฉันมาเป็นข้อต่อรอง หนำซ้ำในงานเลี้ยงของตระกูล นังเมียน้อยยังจงใจแกล้งล้มตกบันไดเพื่อใส่ร้ายฉัน จนสามีพุ่งเข้ามาง้างมือจะตบหน้าฉันต่อหน้าแขกเหรื่อมากมาย ฉันถูกคนที่รักที่สุดทรยศและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนไม่เหลือชิ้นดี แต่สิ่งที่ทำให้ฉันช็อกยิ่งกว่า คือตอนที่พยายามตามหาแหวนของแม่ที่หายไป พนักงานโรงแรมแจ้งว่า แขกวีไอพีที่เก็บแหวนได้ต้องการให้ฉันชดใช้เงินห้าหมื่นบาท เป็นค่าแจ็กเก็ตสั่งตัดที่ฉันทำเลอะในคืนนั้น และผู้ชายที่นอนกับฉันคืนนั้น... คือ 'อธิวัฒน์' ทายาทสายตรงผู้ทรงอิทธิพล และเป็นพี่ชายต่างแม่ที่สามีฉันเกลียดชังและหวาดกลัวที่สุด ฉันกดบล็อกเบอร์ของสามีสารเลวทิ้งทันทีโดยไม่ลังเล ในเมื่อพวกมันกล้าผลักฉันลงนรก ฉันก็จะจับมือกับศัตรูตัวฉกาจของเขา... แล้วกลับมาเหยียบพวกมันให้จมดินไปพร้อมกัน

‘เปลี่ยนทอมให้เป็นเธอ’ เมื่อ ‘ณฉัตร’ สาวมาดทอมบอยที่โครงหน้านั้นหล่อปนหวาน จนผู้ชายบางคนยังต้องชิดซ้าย เธอโด่งดังเป็นพลุแตกหลังรับบททอมในภาพยนตร์แห่งปี และบทบาทนั้นก็ทำให้ทุกคนติดภาพและตัดสินว่าตัวเธอเป็นทอมไม่เว้นแม้แต่ ‘กฤตนัย’ ------------------------------ “เคยมีผู้ชายคนไหน ทำแบบนี้กับเธอไหม” คำถามของกฤตนัย ณฉัตรกำลังคิดหาคำตอบว่าจะตอบอะไรกลับไปดี “ฉันถามว่าเคยไหม” “ไม่เคย” เมื่อถูกจี้เอาคำตอบ ณฉัตรก็ตอบรัวเสียงสั่นทันที “ก็ไม่น่าแปลก เพราะเธอเป็นทอมไม่ใช่เหรอ ต้องมีดี้สาวๆ มาหอม มาจูบสิ ถึงจะถูก ว่าไหม” ขณะถามกฤตนัยก็ก้มมองเรือนร่างของณฉัตร ลึกๆ กลับมีความรู้สึกเสียดายที่เธอเป็นทอม เพราะถ้าเธอเป็นหญิงรูปร่างแบบนี้คงดึงดูดผู้ชายไม่น้อย “มองอะไรไม่ทราบ ฉันเป็นผู้ชายเหมือนคุณ รูปร่างภายนอกก็แค่ของนอกกาย แต่จิตใจฉันแมนไม่แพ้ผู้ชายหรอก” คำพูดของณฉัตรดูวกวนอย่างบอกไม่ถูก พร้อมกับพยายามข่มความอายไว้ เพราะถ้าเธออายกฤตนัยต้องคิดว่าเธอยังเป็นผู้หญิงแน่ จึงแอ๊บแมนเข้าสู้ แต่ก็เหมือนจะไร้ซึ่งประโยชน์ “จะบอกว่านี่คือเปลือกนอกว่างั้น” “ใช่... รู้ไว้ซะว่าฉันนิยมตีฉิ่ง ไม่นิยมผู้ชาย” “เคยลองมีอะไรกับผู้ชายแล้วอย่างนั้นเหรอ ถึงบอกว่าไม่นิยมชมชอบ” แววตายียวน น้ำเสียงกึ่งๆ หยอกล้อเอ่ยถาม กฤตนัยยิ้มเจ้าเล่ห์ อยู่ๆ ความคิดที่อยากเปลี่ยนทอมให้เป็นผู้หญิงก็ผุดขึ้นมาในสมอง เขาจะใช้ทฤษฎีส่วนตัวพิสูจน์ว่าทอมอย่างณฉัตรจะกลับมาเป็นผู้หญิงได้ไหม ถ้าเขามีอะไรกับเธอขึ้นมา

“แหวนไปไหน” “คะ” หญิงสาวรีบหดมือหนีในทันที “พี่ถามว่าแหวนไปไหน” คริษฐ์ยังย้ำคำถามเดิมแล้วจ้องหน้าคู่หมั้นสาวแบบไม่พอใจ “คืออยู่ที่ออฟฟิศมันต้องล้างแก้วกาแฟบ่อย ๆ รุ้งก็เลยถอดเก็บเอาไว้ค่ะกลัวมันจะสึกเสียก่อน” คำตอบของหญิงสาวค่อยทำให้คริษฐ์รู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย “ถ้าถอดออกพี่จะถือว่ารุ้งขอถอนหมั้นพี่นะ” “ก็ไม่ได้ถอนสักหน่อย แค่ถอดเก็บเอาไว้เฉย ๆ” “งั้นก็ใส่เสียสิ เดี๋ยวนี้เลย” คริษฐ์ถลึงตาใส่แกมบังคับ “ใส่ก็ใส่ค่ะ” คนพูดตัดพ้อเล็กน้อย แล้วหันไปหยิบกระเป๋าด้านข้างมาเปิดเพื่อหยิบแหวนหมั้นของตนออกมาสวมใส่ จากนั้นก็หันหลังมือให้เขาดู “พอใจหรือยังคะ” “ดี” “ว่าแต่พี่คริษฐ์มานั่งรอรุ้งทำไมคะ มีธุระสำคัญหรือเปล่า” หญิงสาววกมาหาคำถามแรกที่เธออยากรู้ แต่เขาดันจุดประเด็นเรื่องแหวนขึ้นมาแทรกเสียก่อน “แม่ให้พี่มาหาคู่หมั้นตัวเองบ้าง” ฟังเขาพูดแล้วรุ้งพรายชักเครียดขึ้นมาหน่อย ๆ “ถ้าคุณป้าพิมพ์ไม่บอกพี่คริษฐ์ก็คงไม่มาหารุ้งใช่ไหมคะ” “แล้วทำไมรุ้งถึงไม่ไปหาพี่เองบ้างล่ะ” “ก็รุ้งกลัวพี่คริษฐ์รำคาญ” บทสนทนาสิ้นสุดลงด้วยความเงียบด้วยกันทั้งสองฝ่าย คริษฐ์ถอนหายใจเบา ๆ ส่วนรุ้งพรายก็ก้มหน้าต่ำลง ทำไมถึงได้รู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก “พี่ไลน์หาอ่านแล้วทำไมไม่ตอบ” คริษฐ์เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อนหลังจากเงียบมาเกือบหนึ่งนาที “พอดีรุ้งมาอ่านตอนดึกแล้วไม่อยากรบกวนพี่คริษฐ์ค่ะ” “ตอบมาสักคำก็ยังดี อย่าทำเหมือนพี่ไม่มีตัวตนนะรุ้ง จำเอาไว้ด้วยว่าพี่เป็นคู่หมั้นของรุ้ง” “มันไม่น่าจะเป็นแบบนี้นะคะพี่คริษฐ์” “อะไรกันที่ว่าไม่น่าจะเป็นแบบนี้” “รุ้งว่าเราถอนหมั้นกันดีกว่าไหมคะ ดูพี่คริษฐ์อึดอัดกับการหมั้นของเราเหลือเกิน ขนาดจะมาหารุ้งก็ต้องให้คุณป้าพิมพ์บังคับมาเลย” “แม่ไม่ได้บังคับพี่” “ไม่บังคับก็เหมือนบังคับนั่นแหละค่ะ ตั้งแต่ตอนเด็กแล้วพี่ คริษฐ์แทบไม่เคยขัดใจคุณป้าพิมพ์ได้เลย ถ้ามันเหนื่อยและยุ่งยากมากรุ้งขอถอนหมั้นไปเลยก็ได้ค่ะ” รุ้งพรายดึงแหวนออกจากนิ้วนางข้างซ้าย แล้ววางแหมะอยู่ตรงหน้าของเขา คริษฐ์มองแหวนมองคนแล้วอารมณ์ของเขาก็เดือดดาลขึ้น บทจะอยากได้ก็วิ่งตามติดเป็นเงา บทจะสลัดทิ้งก็ง่าย ๆ แบบนี้เหรอรุ้งพราย “ใส่กลับไปเดี๋ยวนี้” ชายหนุ่มแทบจะกัดฟันพูดออกมา “ไม่ค่ะ อ๊ะ! พี่คริษฐ์จะทำอะไรรุ้งไม่ใส่” รุ้งพรายถูกคริษฐ์กระชากมือมาแล้วจัดการสวมแหวนกลับที่เดิม “ใส่แล้วห้ามถอด ห้ามทำให้แม่พี่เสียใจรู้ไหม” “พี่คริษฐ์!” (รักร้ายจอมทระนง)

“จงเป็นโสดเป็นโสดเถิด...อย่าได้มีลูกมีเมียติดตัวเลย...” น้ำเสียงของเยาวเรศดังขึ้น “อะ...อะไรนะแก สวดใหม่อีกทีซิ” ศรินภัสร์คิดว่าตัวเองหูฝาด ก่อนจะพูดให้เยาวเรศ ท่องบทสวดแผ่เมตตาอีกครั้ง ครั้งที่สองก็ยังได้ยินเหมือนเดิม “จงเป็นโสดเป็นโสดเถิด...อย่าได้มีลูกมีเมียติดตัวเลย... ท่องตามฉันด้วย” เยาวเรศหันมาสั่งเสียงดุ เธอไม่ได้ทำเล่นๆ นะจริงจังมาก “อะ…เออ” ศรินภัสร์ยิ้มแห้งๆ ให้กับบทแผ่เมตตาของเพื่อนสาวดูวันนี้จะจัดการกับอารมณ์ของตัวเองยากเหลือเกิน เดี๋ยวยิ้ม เดี๋ยวตกใจสุดขีด นี่ก็อะไรไม่รู้ แต่ถึงจะคิดแบบนั้นศรินภัสร์ก็ยอมท่องตามไปแบบทุกคำไม่มีตกหล่นให้ประโยคเสีย “จงเป็นแมนเป็นแมนเถิด...อย่าได้มีความตุ๊ดกายตุ๊ดใจเลย......จงมีความโสดกายโสดใจ...รักษาตนให้พ้นจากตุ๊ดแตกทุกช่วงวัยด้วยกันทั้งหมดทั้งสิ้นเทอญ...” พอแผ่เมตตาจบประโยคเยาวเรศก็ยกมือขึ้นท่วมหัว ศรินภัสร์ออกอาการเหวอๆ แต่ก็ทำตามทุกอย่างเหมือนกัน “บทสวดแผ่เมตตาอะไรของแกยายเนตร พิลึก” ก่อนจะเอ่ยถามเพื่อนสาวว่ามันพิลึก แต่ชักจะรู้ตัวช้าไปเสียหน่อย เพราะเล่นท่องจบบทถึงค่อยมาถาม “พิลึกแต่ได้ผลมาแล้วนะยะ แล้วจะหาว่าไม่บอก” --------------- “พี่ณุ…ไม่เอานะ” ศรินภัสร์พยายามร้องห้าม แต่อโณทัยก็จับใบหน้าหญิงสาวกดไปบนแผงอกของเขา ไม่ให้เธอพูดอะไรได้อีก คนใต้แผงอกได้แต่ร้องประท้วงอู้อี้เท่านั้น “อย่ารุนแรงล่ะ เพราะน้องผมยังไม่เคย” ภาณุพงศ์เอ่ยสองแง่สองง่ามให้น้องสาวได้หน้าแดง จนศรินภัสร์อยากกัดลิ้นตาย ก็ไหนบอกชอบ อีตาเกย์บ้านี้มากทำไมทำกับเธอแบบนี้ได้กัน เขาเป็นเกย์ทำไมพี่ชายเธอถึงได้พูดอะไรน่าเกลียดแบบนี้ออกมา “ครับ..จะถนอมให้ถึงที่สุด” อโณทัยสบตากับภาณุพงศ์แน่วแน่ แค่นี้ความคิดที่ว่าชายหนุ่มตรงหน้าเป็นเกย์ก็แทบหายเกลี้ยงเสียแล้ว ที่เหลือก็คงต้องปล่อยให้ทั้งคู่ปรับความเข้าใจกันเอง ว่าอะไรเป็นอะไรแต่ดูท่าทางศรินภัสร์จะไม่ยอมเชื่อง่ายๆ เหมือนกัน เพราะรายนี้ถ้าได้ปักใจเชื่ออะไรแล้วต้องพิสูจน์จนขาวสะอาดนู่นแหละถึงจะยอมเปลี่ยนความคิด “ไม่นะพี่ณุ…อีตานี่เป็นเกย์นะ ตรีไม่ไป” ศรินภัสร์ใช้จังหวะที่อโณทัยลากตัวเองออกจากผับเอ่ยบอกพี่ชาย แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครฟังเสียงเธอเหมือนกัน ชายหนุ่มกึ่งลากกึ่งจูงพาเธอไปที่รถของเขาซึ่งจอดอยู่ด้านหน้า ท่ามกลางสายตาของนักท่องราตรี “แฟนผมกำลังโกรธน่ะครับ ไม่มีอะไร?” อโณทัยพยายามอธิบายสายตาทุกคนที่จ้องมองมา ด้วยคำพูดที่สุภาพมากที่สุด เพราะไม่อยากให้ใครมาสนใจมากไปนัก แต่ถึงไม่พูดคนพวกนั้นก็ได้แต่มองไม่เข้ามายุ่งอยู่แล้วเพราะคิดว่าไม่ใช่เรื่องของตัวเอง “ปล่อยนะไอ้บ้า ปล่อยเดี๋ยวนี้” ศรินภัสร์พยายามยื้อตัวเองไว้จนสุดกำลังเหมือนกัน แต่ก็แพ้แรงของอโณทัย “จะไปคุยกับผมดีๆ หรือจะให้ผมพาเข้าม่านรูดแถวนี้ หือ…” คำขู่ของอโณทัยทำให้ศรินภัสร์หยุดกึก ชายหนุ่มจึงยิ้มออกมาเพราะคิดว่าถือไพ่เหนือกว่า

"_" ใครๆ ก็คิดว่าฉันโสด จะพูดยังไงดีละ มันพูดได้ไม่เต็มปากนะ " "_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง "พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย

ฉันติดคุกอยู่ในทัณฑสถานหญิงมานานถึง 4 ปีเต็ม ในคดีขโมยความลับทางการค้าและของมีค่าทางศาสนา แต่คนที่แอบยัดเอกสารลับใส่กระเป๋าฉันในมุมอับกล้องวงจรปิด ก็คือลูกสาวบุญธรรมที่แม่เลี้ยงของฉันเพิ่งรับมาจากสลัม วันที่ฉันพ้นโทษ พวกเขาจงใจขนกองทัพนักข่าวมาจัดฉากหน้าเรือนจำ แสร้งทำเป็นคนดีที่ยอมให้อภัยลูกเนรคุณ เพื่อเหยียบย่ำฉันและเชิดชูภาพลักษณ์ไฮโซของตระกูล พอฉันกลับไปถึงบ้าน ห้องนอนของฉันถูกเปลี่ยนเป็นที่เก็บขยะและของใช้หมา อดีตคู่หมั้นก็มาประกาศว่าจะหมั้นกับนังลูกบุญธรรมคนนั้น ที่เลวร้ายที่สุดคือ พวกมันขโมย 'กำไลหยกโบราณ' มรดกชิ้นเดียวที่ย่าทิ้งไว้ให้ฉันไป พี่ชายบุญธรรมถึงขั้นชักปืนมาจ่อหน้าผากฉัน แล้วปาเศษเงินใส่หน้าเพื่อไล่ให้ฉันไสหัวออกไปจากสังคมชั้นสูง พวกเขามองฉันด้วยสายตาสมเพช คิดว่าอดีตนักโทษตัวเปล่าเล่าเปลือยอย่างฉัน คงไม่มีปัญญาเอาชีวิตรอดถ้าขาดตระกูลกรีธาพล แต่พวกมันไม่มีทางรู้เลยว่า 4 ปีในคุก ฉันได้รับการถ่ายทอดวิชาจากปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ และเพิ่งจดทะเบียนสมรสกับชายที่ทรงอิทธิพลที่สุดในเงามืด ฉันจัดการถอดชิ้นส่วนปืนของพี่ชายจนกลายเป็นเศษเหล็ก โยนหนังสือตัดขาดความสัมพันธ์ใส่หน้าพวกมัน แล้วต่อสายตรงสั่งยกเลิกสัญญาทุกอย่างจนห้างของตระกูลมันเตรียมล้มละลายในพริบตา "ฉันให้เวลาสามวัน เอากำไลมาคืน ไม่อย่างนั้นเรามาดูกันว่าคราวนี้ใครจะได้เข้าไปนอนในคุก"