Claudius Kissack

เจค คู่หมั้นของฉัน กับบริทนีย์ น้องสาวของฉัน ขโมยเพลงที่ฉันทุ่มเททั้งชีวิตและจิตวิญญาณสร้างมันขึ้นมาตลอดสามปีไป มันคือผลงานชิ้นเอกของฉัน เพลงที่จะเป็นตัวกำหนดเส้นทางอาชีพของเราสองคน ฉันได้ยินแผนการทั้งหมดของพวกเขาผ่านประตูห้องอัดเสียงที่แง้มอยู่ “มันเป็นทางเดียวที่แกจะชนะรางวัล Vanguard Award ได้นะบริท” เจคยืนกราน “นี่เป็นโอกาสเดียวของแกแล้ว” ครอบครัวของฉันเองก็ร่วมมือด้วย “พี่เขามีพรสวรรค์ ฉันรู้ แต่พี่เขารับแรงกดดันไม่ไหวหรอก” บริทนีย์พูด พลางอ้างคำพูดของพ่อกับแม่ “แบบนี้ดีที่สุดแล้ว เพื่อครอบครัวของเรา” พวกเขามองฉันเป็นแค่เครื่องจักร เป็นเครื่องมือ ไม่ใช่ลูกสาว หรือผู้หญิงที่เจคกำลังจะแต่งงานด้วยในอีกสามเดือนข้างหน้า ความจริงเปรียบเหมือนยาพิษที่ค่อยๆ แช่แข็งหัวใจฉันอย่างช้าๆ ผู้ชายที่ฉันรัก ครอบครัวที่เลี้ยงดูฉันมา พวกเขากำลังกัดกินพรสวรรค์ของฉันตั้งแต่วันที่ฉันลืมตาดูโลก และลูกที่ฉันกำลังอุ้มท้องอยู่ล่ะ? มันไม่ใช่สัญลักษณ์แห่งอนาคตของเรา แต่มันเป็นเพียงกุญแจดอกสุดท้ายที่ใช้ล็อกกรงขังที่พวกเขาสร้างขึ้นรอบตัวฉัน ต่อมา เจคเจอฉันนอนตัวสั่นอยู่บนพื้นอพาร์ตเมนต์ของเรา เขาแสร้งทำเป็นห่วงใย ดึงฉันเข้าไปกอด พลางกระซิบข้างหูว่า “เรามีเรื่องดีๆ รออยู่ข้างหน้านะ เราต้องคิดถึงลูกของเรา” วินาทีนั้นเองที่ฉันรู้ว่าต้องทำอะไร วันต่อมา ฉันโทรออกไปสายหนึ่ง ขณะที่เจคแอบฟังอยู่อีกสาย เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความตื่นตระหนกที่ในที่สุดก็เป็นของจริง ฉันพูดลงไปในโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง “ค่ะ สวัสดีค่ะ ฉันอยากจะยืนยันนัดสำหรับวันพรุ่งนี้ค่ะ” “นัดสำหรับ... การทำหัตถการน่ะค่ะ”

ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ฉันอยู่ในสถานะคู่ชีวิตของอัลฟ่า แต่ภาคิน สามีของฉัน กลับมอบความรักทั้งหมดของเขาให้กับผู้หญิงอีกคน ในงานเลี้ยงใหญ่ของฝูงหมาป่า ละครฉากใหญ่ที่แสนเปราะบางของเราได้พังทลายลง เมื่อโคมไฟระย้าคริสตัลขนาดมหึมาหลุดออกจากเพดาน ร่วงลงมายังจุดที่เราสามคนยืนอยู่ ในวินาทีแห่งความน่าสะพรึงกลัวนั้น ภาคินได้ตัดสินใจเลือกแล้ว เขาผลักฉันอย่างแรงจนกระเด็น ไม่ใช่เพื่อช่วยให้ฉันปลอดภัย แต่ผลักฉันให้เข้าไปอยู่ในเส้นทางของเศษซากที่กำลังแตกกระจาย เขายอมใช้ร่างกายตัวเองเป็นโล่กำบัง แต่เป็นโล่ที่กำบังให้ไอริณ ชู้รักของเขาเท่านั้น ฉันตื่นขึ้นมาในห้องพยาบาล ร่างกายแหลกสลาย และสายสัมพันธ์ที่เชื่อมโยงฉันกับจิตวิญญาณหมาป่าก็พิการไปตลอดชีวิต เมื่อเขามาเยี่ยมในที่สุด มันไม่ใช่ความรู้สึกผิด เขายืนค้ำหัวฉันอยู่ข้างเตียงและประกอบพิธีกรรมที่ทรยศหักหลังฉันอย่างที่สุด นั่นคือพิธีกรรมตัดสายใย ฉีกกระชากสายสัมพันธ์อันศักดิ์สิทธิ์ของเราออกเป็นสองส่วนอย่างโหดเหี้ยม ความเจ็บปวดทุรนทุรายในระดับจิตวิญญาณนั้นรุนแรงมากจนทำให้หัวใจของฉันหยุดเต้น ขณะที่หน้าจอมอนิเตอร์แสดงผลเป็นเส้นตรง แพทย์ประจำฝูงก็พรวดพราดเข้ามา ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความสยดสยองขณะมองสลับระหว่างร่างที่ไร้ชีวิตของฉันกับใบหน้าที่เย็นชาของภาคิน “คุณทำอะไรลงไป” เขาตะโกนลั่น “สาบานต่อเทพีแห่งดวงจันทร์เถอะ เธอคนนี้กำลังตั้งท้องทายาทของคุณอยู่นะ”

เจน ไอไออายุยี่สิบปี ถึงเพิ่งรู้เป็นครั้งแรกว่าแท้จริงแล้วตัวเองคือคุณหนูตระกูลมหาเศรษฐี แต่ยังไม่ทันดีใจได้นาน ก็ได้รู้ว่าพ่อแม่แท้ ๆ จะให้เธอไปแต่งงานแทนคุณหนูตัวปลอมคนนั้น กับผู้ชายพิการ อารมณ์ร้าย แถมครอบครัวก็ใกล้จะล้มละลายอีกต่างหาก？ ถ้าไม่ใช่เพราะต้องการช่วยยายที่ป่วยอยู่ เธอคงไม่ยอมทนแบบนี้หรอก แต่หลังจากแต่งงานไป เจน ไอไอถึงค่อย ๆ รู้ว่าผู้ชายที่ว่าพิการ อารมณ์ร้าย และกำลังจะล้มละลายนั่น แท้จริงแล้วกลับเป็นเจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพลที่ทั้งหลงและเอาใจภรรยาสุด ๆ ！ แย่แล้ว！ พวกเขาทำข้อตกลงกันไว้ว่าสองปีหลังจากนี้จะต้องหย่ากัน！ ซือเชียนฮานโอบเจน ไอไอไว้แน่น แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแสนอ่อนโยนว่า “ที่รัก…เธอตัดใจหย่ากับฉันได้จริงเหรอ？” เจน ไอไอลูบเอวพลางพูดว่า “ไม่หย่า ไม่หย่าแล้วได้ไหม？”

ฉินเฉี่ยนใช้ชีวิตอยู่ข้างกายลู่ซีซิงโดยไม่มีสถานะใดๆ มานานถึงห้าปี แต่สุดท้ายสิ่งที่เธอได้รับกลับมาคือข่าวการหมั้นหมายของเขากับคนอื่น เธอเลือกที่จะจากไปอย่างเงียบๆ แต่ไม่เคยคาดคิดเลยว่า ซีอีโอที่ดูเหมือนจะไม่เคยมีใจให้เรื่องรักใคร่ กลับตามหาเธออย่างบ้าคลั่งนานถึงเจ็ดวันเจ็ดคืน เมื่อได้พบกันอีกครั้ง เธอปรากฏตัวอย่างน่าทึ่ง และข้างกายมีใครบางคนเคียงข้างอยู่ ขณะที่ชายหนุ่มเสียใจจนแทบบ้า พยายามพร่ำบอกความรักที่มาช้าเกินไป “อาเฉี่ยน กลับมาหาฉันเถอะ ฉันยอมทำทุกอย่างเพื่อเธอ” เธอกลับตอบเขาด้วยรอยยิ้มดูแคลน “แต่ฉันไม่ต้องการหรอกนะ!” เธอตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาและแฝงด้วยความประชดประชัน ลำคอของชายหนุ่มกระตุกเล็กน้อย เขายกมือขึ้นปิดดวงตาเย็นชาของเธอไว้ “เด็กดี อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นเลย ฉันทนไม่ไหว...”

วันครบรอบแต่งงานสามปี พรกมลจัดขนมชั้นรอสามีอย่างอดทน แต่กลิ่นเหล้าและน้ำหอมผู้หญิงจากตัวอภิเดชทำให้เธอรู้สึกคลื่นไส้ทันที สายของศศิกานต์ดังขึ้น เขาผลักเธอทิ้งแล้ววิ่งออกไปทันที เธอได้ยินเสียงเขาบอกให้โยนของขวัญครบรอบทิ้ง และบอกว่าเขารักแค่ศศิกานต์คนเดียว ข่าวการตั้งครรภ์ทำให้อภิเดชโกรธจัด เขายื่นสัญญาหย่าแล้วสั่งให้เธอไปทำแท้ง เธอล้มลงเพราะถูกผลัก แต่เขากลับไม่ยื่นมือช่วย กลับเดินจากไปอย่างเย็นชา ที่บริษัท เพื่อนร่วมงานนินทาและศศิกานต์แกล้งให้เธออาเจียนต่อหน้าคนอื่น อภิเดชเชื่อคำโกหกของอีกฝ่ายเต็มที่ แม้เธอจะปฏิเสธก็ตาม พรกมลเซ็นสัญญาหย่า ลาออกจากงาน แล้วเดินออกจากชีวิตเก่าโดยไม่เหลียวหลัง เธอสาบานว่าจะเลี้ยงลูกคนเดียวให้ได้

ซ่งชิงอวี่รักลู่เหยี่ยนจือ รักจนใครๆ ก็รู้หมด รักอย่างไร้ค่าเหมือนธุลี แม้ว่าในใจของลู่เหยี่ยนจือมีแต่คนรักเก่าก็ตาม แม้ว่าเขาจะใช้เวลาส่วนใหญ่ในแต่ละปีไปกับคนรักเก่าที่ต่างประเทศ แม้ว่าคนรักเก่าจะตั้งครรภ์ลูกของลู่เหยี่ยนจือแล้ว ซ่งชิงอวี่ก็ยังคงขอแต่งงานกับลู่เหยี่ยนจือ แต่ในวันไปจดทะเบียนเพราะคนรักเก่ากลับมา ลู่เหยี่ยนจือก็ไม่ปรากฏตัวที่ที่ว่าการอำเภอ หลังจากรักลู่เหยี่ยนจือมาเจ็ดปี ซ่งชิงอวี่ก็หมดหวังสิ้นเชิง เธอได้บล็อกลู่เหยี่ยนจือแล้วหันหลังออกจากเมืองที่ลู่เหยี่ยนจืออยู่ ลู่เหยี่ยนจือไม่ได้ใส่ใจอะไร คิดว่าสักวันหนึ่งยังไงซ่งชิงอวี่ก็จะกลับมา จนกระทั่งเขาเห็นซ่งชิงอวี่จดทะเบียนสมรสกับชายอื่นที่หน้าที่ว่าการอำเภอ! คุณลู่ผู้ยิ่งใหญ่ถึงกับเสียสติไปเลย! ต่อมา ใครๆ ก็มักเห็นคุณลู่ผู้ยิ่งใหญ่ วิ่งตามหลังซ่งชิงอวี่อย่างไร้ศักดิ์ศรี “ชิงอวี่ ขอโทษนะ ผมผิดไปแล้ว ให้โอกาสผมอีกครั้งเถอะ!” และสิ่งที่ตอบกลับเขาคือ เสียงที่ไม่พอใจของผู้หญิงคนหนึ่ง “คุณจะหยุดก่อกวนได้ไหม ฉันมีครอบครัวแล้ว!”

"คุณต้องการเจ้าสาว ส่วนฉันก็ต้องการเจ้าบ่าว ทำไมเราไม่แต่งงานกันล่ะ?" ภายใต้เสียงเยาะเย้ยของทุกคน ถังเลี่ยน ซึ่งถูกคู่หมั้นของเธอทอดทิ้งในพิธีแต่งงาน กลับแต่งงานกับเจ้าบ่าวพิการข้างบ้านที่ถูกรังเกียจ ถังเลี่ยนคิดว่าอวิ๋นเซินเป็นชายหนุ่มที่น่าสงสาร และเธอสาบานว่าจะให้ความรักใคร่แก่เขาและตามใจเขาหลังแต่งงาน ใครจะรู้ว่าเขาแกล้งเป็นแบบนั้น... ก่อนแต่งงาน อวิ๋นเซินว่า "เธอต้องสนใจเงินของผมถึงยอมแต่งงานกับผม ผมจะหย่ากับเธอหลังจากที่ผมใช้ประโยชน์เธอเสร็จ" หลังแต่งงาน อวิ๋นเซินว่า "ภรรยาของผมต้องการหย่าทุกวัน แต่ผมไม่อยากหย่า ทำอย่างไรดีล่ะ"

กฤศมนถูกอัครพล สามีที่เธอรักและทุ่มเทให้หมดหัวใจ ผลักตกลงมาจากดาดฟ้าของโรงพยาบาลจิตเวช ก่อนหน้านั้น เขาปั่นหัวเธออย่างเลือดเย็น กักขังและทรมานสารพัดจนทุกคนในครอบครัวเชื่อสนิทใจว่าเธอเป็นบ้า เขาค่อย ๆ ช่วงชิงทุกอย่างไปจากเธออย่างแนบเนียน ทั้งบริษัทเทคโนโลยีที่เธอสร้างมากับมือ ครอบครัวที่หลงเชื่อคำโกหกของเขา และสุดท้ายเขาก็พรากชีวิตของเธอไป ร่างของเธอแหลกเหลวอยู่บนพื้นคอนกรีตเย็นเยียบ ขณะที่เขายืนมองลงมาด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะ จนถึงวินาทีที่ความตายมาเยือน เธอถึงเพิ่งตาสว่างว่าความรักที่ผ่านมาคือแผนการลวงโลก ความเกลียดชังและเคียดแค้นสลักลึกลงไปในวิญญาณ ทำไมเธอถึงโง่เขลาปล่อยให้ผู้ชายสารเลวคนนี้ทำลายชีวิตจนย่อยยับได้ถึงเพียงนี้! แต่เมื่อสติกลับคืนมา กฤศมนกลับลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องนอนที่คุ้นเคย เธอได้กลับมาเกิดใหม่ในวัยยี่สิบสองปี... วันที่ครอบครัวกำลังจะตัดสินใจเลือกคู่ครอง "ณัชเลือกคุณอัครพลค่ะ" เสียงของน้องสาวต่างแม่ดังขึ้น พร้อมแววตาเยาะหยันที่ทำให้กฤศมนตระหนักได้ทันทีว่าน้องสาวก็ย้อนเวลากลับมาเช่นกัน และกำลังชิงตัดหน้าเลือกอดีตสามีสารเลวเพราะคิดว่านั่นคือทางลัดสู่ความยิ่งใหญ่ กฤศมนเหยียดยิ้มเย็นชา ในเมื่ออยากได้ขยะชิ้นนี้เธอก็จะสงเคราะห์ยกให้ ส่วนเธอจะขอเลือก 'รัฐศาสตร์' ทายาทตัวจริงที่ใคร ๆ ก็มองว่าไร้อำนาจ เพื่อก้าวขึ้นเป็นนายหญิง และเตรียมบดขยี้พวกมันทุกคนให้แหลกคามือ!

วันครบรอบแต่งงาน ฉันเกิดไอเดียอยากทำวิดีโอความทรงจำโดยใช้โทรศัพท์เก่าของสามีที่ใช้งานไม่ได้แล้ว หลังจากเปิดเครื่องขึ้นมา แอปพลิเคชันบันทึกของโทรศัพท์ก็เด้งขึ้นมาอัตโนมัติ หัวข้อที่ใหม่ที่สุดคือ "บันทึกของลูกน้อยของเรา" "วันนี้เป็นวันที่ลูกน้อยของเราอายุครบหนึ่งเดือน อาการแพ้ท้องของแม่ดูเหมือนจะหนักขึ้น รู้สึกเห็นใจแม่มาก พ่อซื้อกระโปรงสวยๆ ให้ลูกเยอะเลยนะ รอให้ลูกออกมาใส่เถอะ" ผู้ลงชื่อคือสามีของฉัน โจว หาน แต่ฉันไม่ได้ตั้งครรภ์เลย ฉันโทรหาสามีที่กำลังทำงานอยู่ : "ทำไมบันทึกในโทรศัพท์เก่าของคุณถึงเป็นแบบนี้?" ปลายสาย เขาหายใจสะดุด แล้วก็ยิ้มแห้งๆ กล่าวว่า: "อ๋อ นั่นของเพื่อนฉันเอง ภรรยาเขาท้อง เขาไม่มีที่จด เลยยืมโทรศัพท์ฉันเขียนไว้" ฉันหัวเราะตอบตกลง หลังจากวางสาย ฉันก็เปิดอัลบั้มรูปในโทรศัพท์ในส่วน "ลบล่าสุด" และกู้คืนภาพอัลตราซาวด์ที่ถูกลบไป ในมือฉันมีภาพอัลตราซาวด์ที่มีชื่อของ "คุณเอ" ฉันยิ้มแล้วโทรหาคุณแม่สามีทันที

เพียงข้ามคืนที่หล่อนต้องสูญเสียพรหมจรรย์เพราะเขาเดินเข้าผิดห้อง จากนั้นแล้วชีวิตหล่อนกับเขาก็ผูกพันกันยุ่งเหยิงอิรุงตุงนัง _________________________________________________________ “ไม่มีใครทำให้ผมกังวลที่สุดเท่าไอ้พีท สายตาที่คุณมองมันวันนั้น แล้วการที่มันโทรหาคุณค่ำๆ มืดๆ มันทำให้ผม...” เฟื่องฟ้าไม่อยากฟังคำตัดพ้อที่เด่นชัดทั้งปากทั้งตานั่นอีก เขายังพูดไม่ทันจบเพราะหล่อนขยับเข้าหาและกดริมฝีปากไว้กับปากของเขา... “ถ้าคุณจะให้ความมั่นใจผม คุณก็ไม่ควรหยุดแค่จูบ การปิดปากผมไห้หยุดพูดไม่ได้ทำให้ผมหายกังวลใจหรอกนะ” “ฉันทำอะไรมากกว่านี้ไม่เป็น คุณก็รู้ นี่ครั้งแรก ฉันจะทำแบบนั้นได้ยังไงกัน” “ผมจะสอนเอง ผมอยากให้ผมเป็นผู้รับ ผมจะได้รู้ว่าผมไม่ได้ต้องการอยู่ฝ่ายเดียว ถ้าผมทำ มันจะทำให้ผมรู้สึกว่าผมฝืนใจคุณ คุณไม่รู้หรือไงว่าเรื่องนี้มันกระทบจิตใจผมแค่ไหน” “แต่...” “ผมเสียขวัญมากเลยนะ คุณจะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้หรือไง” หล่อนชักเริ่มจะไม่คิดว่าเขากำลังกังวลใจเรื่องหล่อนกับหมอพีท แต่กำลังเจ้าเล่ห์ให้หล่อนทำอะไรที่หล่อนทำไม่เป็นแถมน่าอายสุดๆ อีกด้วย... อยากปฏิเสธแต่แล้วทำไมเขาต้องทำหน้าจริงจังปนเศร้าแบบนั้นด้วย... เฟื่องฟ้ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความรู้สึกซ่านซ่าแปลกๆ กับบางสิ่งที่ดุนดันหน้าท้อง คล้ายมันสั่นระริกเพียงแค่คิดถึงหล่อนก็แก้มแดงเห่อ... “ฉันต้องทำอะไรบ้าง” เสียงพูดและคำถามที่ไม่อยากจะเชื่อว่านั่นคือเสียงหล่อน อาชว์ดูเหมือนอารมณ์ดีขึ้นหากแต่ไม่ยอมยิ้ม เขาตอบหล่อนด้วยสีหน้าจริงจัง “เริ่มจากถอดเสื้อก่อนเป็นไง...” ครางอิดออดนิดเดียวหล่อนก็ยอมทำตามที่เขาบอก มือสั่นเทานิดๆ เมื่อแกะกระดุมเสื้อนอนปาจามาของเขาออกและแก้มเห่อร้อนยามเมื่อแหวกสาบเสื้อออก “ผมหมายถึงถอดเสื้อคุณ” “เอ๊ะ” หญิงสาวทำท่าจะถลึงตาใส่เขา แต่เขาก็ทำหน้านิ่งๆ แล้วก็ต้องถอนหายใจ ไม่รู้ว่าโกรธจริงหรือโกรธเล่นกันแน่ เห็นเขานอนมองหน้าเหมือนรอว่าหล่อนจะทำอะไรหล่อนก็จำต้องถอดผ้าตัวเองมือไม้สั่นไปหมด แกะกระดุมไปพลางเอ็ดตัวเองไปว่าทำไมต้องยอมเขาขนาดนั้นทั้งที่ไม่จำเป็นเลย เพียงแค่เห็นว่าเขาโกรธและเต็มไปด้วยความกังวลใจหล่อนก็ต้องรีบทำให้เขาสบายใจ เขาสำคัญขนาดนั้นกับหล่อนมากหรือไงกัน ถามไปก็ได้คำตอบอยู่ตรงหน้า... เสื้อนอนหล่อนถูกถอดออกด้วยฝีมือตัวเองเพียงเพราะไม่อยากเห็นเขามึนตึงใส่

ชูเหอถูกบังคับให้แต่งงานกับนักเลงชื่อดัง น้องสาวของเธอจับมือแฟนเก่าของชูเหอแล้วพูดอย่างเย่อหยิ่ง "เธอเป็นแค่ลูกสาวบุญธรรม สามารถแต่งงานแทนฉันถือว่าเป็นบุญของเธอ!" ทุกคนต่างรอดูชูเหอจะใช้ชีวิตอย่างน่าสงสาร อย่างไรก็ตาม ชีวิตของชูเหอมีความเจริญรุ่งเรืองหลังจากการแต่งงาน ทุกคนที่รังแกเธอได้รับผลกรรม แม้แต่จับสลากยังได้รางวัลเป็นบ้านหลังใหญ่อีกด้วย! ชูเหอโยนตัวเองเข้าไปในอ้อมแขนของสามีแล้วเอาแต่อุทานว่าเป็นสามีทำนำโชคให้ภรรยาจริงๆ กู้เฉินยิ้มอย่างอ่อนโยน "คุณเองที่โชคดีไป" จนกระทั่งวันหนึ่ง คนรักในวัยเด็กของกู้เฉินมาหา "เธอไม่คู่ควรกับเขา ฉันจะให้คุณเงินก้อนใหญ่แล้วออกไปขากเขาซะ " จากนั้นชูเหอถึงรู้ว่านี่นักเลงที่ไหนกัน เขาเป็นมหาเศรษฐีชัดๆ! คืนนั้น เธอมองไปที่มหาเศรษฐีและเสนอหย่าอย่างตัวสั่นเท้า ทว่าชายคนนั้นกอดเธอไว้ในอ้อมแขนของเขาอย่างครอบงำ "ผมจะให้ทรัพย์สินทั้งหมดของผมแก่คุณ ห้ามหย่าร้าง!"

หลังจากเจ็ดปีผ่านไป จ้าวอันหรานลดน้ำหนักจาก 75 กิโลกรัมเหลือเพียง 40 กิโลกรัม เปลี่ยนชื่อใหม่ อดีตสามีของเธอจำเธอไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว เขากำลังป่วยหนักและต้องการเลือดของเธอเพื่อช่วยชีวิต จ้าวอันหรานปฏิเสธเงินจำนวนมาก และขอเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น : ให้เขาเป็นพ่อของลูกสาวเธอหนึ่งเดือน โจวเทียนหยูตอบตกลงทันทีโดยไม่คิด แต่เมื่อหันหลังกลับ เขากลับไม่ไปตามนัดที่สวนสนุกเพราะมัวหลงไหลกับคนรักในอดีตที่ยังมีคุณค่าในใจ และพลาดงานกีฬาครอบครัว ทำให้ลูกสาวต้องถูกเพื่อนร่วมชั้นล้อว่าเธอไม่มีพ่อ จ้าวอันหรานถามเขา แต่เขากลับโยนเช็คใส่เธออย่างดูถูก “เนี่ยเนี่ยไม่ใช่ลูกของฉัน เราแค่ความสัมพันธ์ชั่วคราว อย่าทำตัวเหมือนกำลังเล่นเกมการเมือง” โจวเทียนหยูไม่รู้ว่า เนี่ยเนี่ยคือลูกสาวแท้ๆ ของเขา ก็ดี ก็ดี หลังจากผ่าตัดเสร็จ จ้าวอันหรานจะพาลูกสาวจากไป และจะหายไปจากชีวิตของเขาตลอดไป

เมื่อตอนเด็ก หลินอวี่เคยช่วยชีวิตเหยาซีเยว่ที่กำลังจะตาย ต่อมา หลินอวี่กลายเป็นพืชหลังจากประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เธอแต่งงานเข้าตระกูลหลินโดยไม่ลังเลใจและใช้ทักษะทางการแพทย์ของเธอเพื่อรักษาหลินอวี่ สองปีของการแต่งงานและการดูแลอย่างสุดหัวใจของเธอเพียงเพื่อตอบแทนบุญคุณ และเพื่อที่เขาจะให้ความสำคัญกับตัวเองบ้าง แต่ความพยายามทั้งหมดของเธอกลับไร้ประโยชน์เมื่อคนในใจของหลินอวี่กลับมาประเทศ เมื่อหลินอวี่โยนข้อตกลงการหย่ามาใส่เธออย่างไร้ความปราณี เธอก็รีบเซ็นชื่อทันที ทุกคนหัวเราะเยาะเธอที่เป็นผู้หญิงที่ถูกครอบครัวใหญ่ทอดทิ้ง แต่ใครจะไปรู้ว่า เธอคือ Moon นักแข่งรถที่ไม่มีใครเทียบได้บนสนามแข่งรถ เป็นนักออกแบบแฟชั่นที่มีชื่อเสียงระดับนานาชาติ เป็นอัจฉริยะของแฮ็กเกอร์ และเธอยังเป็นหมอมหัศจรรย์ระดับโลก... อดีตสามีของเธอเสียใจมากจนคุกเข่าลงกับพื้นขอร้องให้เธอกลับมา ผู้เผด็จการคนหนึ่งอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขนของเขาแล้วพูดว่า "ออกไป! นี่คือภรรยาของฉัน!" เหยาซีเยว่ "?"