พี่สะใภ้ของข้า คือท่านแม่ทัพคนงาม

าน ผู้ใดเล่

อบรับพระราชโองการด้วยความสัตย์ซื่อ ด้วยราชโองการนั้นเป็นพระมหากรุณาธิคุ

ายุล่วงเลยมาถึงสามสิบกว่าปี เรื่องนั้นทำเอาเสนาบดีหลินเป็นทุกข์อยู่ไม่น้อย เพราะไม่ว่าจะจัดหาหญิง

หมจรรย์ มีฮูหยินเ

ดีที่จะได้มีลูกหลานสืบสกุลเสียที หากแต่คนที่ยินดียิ่งกว่าก็คือหลินจิ้นฝูเมื่อเขารู้ว่าสมรสพระราชทา

เรื่องน่ายินดี ทว่าที่หลินจิ้นฝูยิน

ยาว์ก็กลายเป็นดรุณีที่ต้องตา หลินจิ้นฝูมีใจปฏิพัทธ์ต่อนางตั้งแต่บัดนั้น ทว่าก

พระราชทานจึงเปรียบเสมือนพรอันยิ่งใหญ่จากสรวงสวรรค

องรักกับสตรีที่ขโมยหัวใ

ยินดีที่พร่างพรายอยู่เต็มอกก็มลา

หากแต่เป็นน้องสาวของนา

นนางก็งดงามมากเสียจนใครต่อใครมิอาจละสายตา ครั้นนางมาเหยียบยังเมืองหลวง ชาวบ้านท

ีตกตะลึงไปบ้าง ทว่าค่อนไปทางประหลาดใจมากกว่าที่ว่าที่เจ้าสาวของตนหาใช่

าชโองการให้มีสมรสพระราชทาน แม่ทัพใหญ่จางจึงต้องนำบุตรีคนเล็กซึ่งเก

แล้ว อันที่จริงเขาอยากจะล้มเลิกการแต่งงานในครั้งนี้ ออกจากราชการไปบวชให้จางเจียเฟยเสียให้รู้แล้วรู้รอด แต่ทำอย่างนั้น เห็นทีสกุลห

้เสียงพูดคุย ไร้ซึ่งความยินดี มีเพีย

้อยากจะแต่งงาน

ใดออกมา โดยหารู้ไม่เลยว่ายังมีอีกคน

องของหลิน

ซานซ

ดิน คำนับพ่อแม่ คำนับกันและกัน พลันกำมือแน่น ข่

ู้น้องของเขาเท่านั้น กระนั้นนางก็ยังรักเขายิ่ง เขาสุข นางก็สุข เขาทุกข์ นางระทมยิ่งกว่า เมื่องานมงคลสมรสในครั้งนี้ผิดแผน นางย่อมร

เพื่ออะไร สู้แต่งกับนางไม่ดีกว่าหรือ นางมั่นใจว่

งใด นางก็จะทำอย่างไม่เกี่ยงงอน ขอเพียงเจ

ระโยชน์แล้วเมื่อทั

ตูหอที่ปิดสนิทแล้วก็ได

ัน อย่างน้อยก็ไม่ทำให้หลินจิ้นฝูต้องทุกข์ทรมานมากไปกว่านี้ พร้อมกับหมาย