กระต่ายน้อยดวงใจอ๋องพยัคฆ์

นานจะมีงานมงคลให

นมงค

เช่นน

ุณหนูตระก

องผู้คนบนโรงเตี๊ยมเห็นว่ามิมีผู้ใดสนใจใครก็กระตุกยิ้มเจ้าเล

ือร้นเอียงหูไปใกล้ไม่วายถาม “

องปากกระซิบ “แต่หน้าต่างมีหู

วงหน้ากลมดุจลูกพุทธาเริ่มออกสีแดงก่ำเพราะอากาศร้อนจนพานหงุดหงิดอีกทั้งไม่ได้คำตอบที่คาใจเพราะค

เรื่องนี้เ

็ไม่ต้องเล่าแล้ว

ห์ไปยังชายหนุ่มชุดสีดำสนิทสวมหมวกปีกกว้างครอบทับผ้าบางสีดำนั่งอยู่ถัดไปไม่ไกลก่อ

ห

เรื่อ

ตระกูลจินนะรึ” ชายร่างอ้วนถามกลับไม่พอยังตาเบิกกว้างคล้ายเ

นคนน้องล่ะก็... หึหึ” หยุดคำพูดไว้เท่านั้นทำใ

็เล่าให้ข้

ระเด็น ส่วนคนฟังเก็บรายละเอียดทุกอย่างดังที่ต้องการก่อนเอ่ย “เรื่องทั้งหมดก

งดี เป็นเรื่องดี ครานี้เห็นทีข้าต้

ใจหรือกายสิ่งใดร้อนกว่า ครั้นจะเอ่ยคำพูดต่อก็กลับเป็นว่าอีกฝ่ายหันหลังเดินลงบันไดไปเสียแล้วจึงได้แต่มอง

ป็นเช่นนั

่ตั้งจะถูกถ่ายทอดออกไปสู่สา

ือรอยยิ้มชนิดใดกันแน่ เขาหยิบกระบี่ขึ้นมาอย่างใจเย็นกระทั่งเดินลงบันไดโรงเตี๊ยมไปอีกทาง ในใจค

ลานหม

ี เป็นแค่อ๋องปลา

งพยัคฆ์ของเจ้าจะต้องถูกดับด้วยความโก

ดือนต่

ออกเฉียงเหนือเ

องเต็มไม้เต็มมือ ดรุณีงามในชุดไหมจีนอ่อนชมพูบางพลิ้ววางหวีไม้ประดับลายดอกไม้ด้วยมุกเล็กสี

แล้วเจ้าค่ะ ใกล้มืดค

กังวานออกจากริมฝีปากแย้มยิ้มแต่สีหน้ากลับบ่งบอกความขุ่นเคือ

บอกว่าวันน

ลับไปค่อยแก้ตัว

แต่อิดออดแต่มิอาจขัดคว

บเดินเข้าไปด้านในร้านที่ลมพัดพลิ้วสีสันของเนื้อผ้าบางเบาเป็นที่

นของข้าหรือไม่” นางเอ่ยถาม ครั้นไร้เสี

างผู้นี

ฮุ่ย

มื่อเขารั้งนางไว้จากด้านหลัง กระทั่งอีกฝ่ายปล่อยมือจินฮุ่ยอิ

ช่างงดงามอย่างที่ข้ามิเคยพาน

วเกินไปแล้ว

บสิ้นสติเมื่อพบว่าคนผู้นี้มิใช่เสี่ยวติงบ่าวปร

่อเรียงเสียงใดแต่กลับทำให้นางใจสั่นสะท้านคล้ายดั่งมีผีเสื้อน้อยวนเวียนนับร้อยนับ

่า