จะชนเข้ากับผู้หญิงงี่เง่าคนนั้น ดังนั้นเขาจึงไม่คิดที่ช่

ของมู่เฉินที่กำลังมองมายังเธอ เธอกลืนน้ำลายลงคอ แล้วเอ่ยขึ้นอย่างกล้

ือกตอนที่มู่เฉินเหน็บแนมเธอ เธอสงบสุ

งที่สั่นเครือ ก่อนจะลุกขึ้นยืน เธอไม่ได้พูดอะไ

คำพูดทุกคำของเธอเป

นได้ชัดว่า มู่เ

นี้เธอไปเรียนสายแน่ ๆ เมื่อเธอมองมาที่

กับผู้หญิงคนอื่น นั่นคือเหตุผลที่เขาไม่กลับบ้าน แต่เธอก็ไม่ได้สนใจมัน จริง ๆ แล้ว เธอโล่ง

ๆ แล้ง ๆ แต่เธอก็ขอแค่ให้ได้

เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง กำลังครุ่นคิดว่าทำยังไงเธอถึงจะหนีไปจากมู่เฉินได้ ถึงแม้เขาจะยอมให้เธอไปเรียน แต่เขาก็ยัง

างจัง อาหลี่เยียบเบรกอย่างแรงทันที ทำให้ตัวเธอกระดอนไปด้านหน้า เมื่อหย่าหยิงลืมตาขึ้นมา เธอเห็

ารบริหารของ ยวูซื่อ กรุ๊ป หลังจากการประชุมครั้งสุดท้าย เขาก็เดินทางไปต่างประเทศ แต่เธ

้ทั้งวันเธอแทบจะไม่มีสมาธิในการเรียนเลย

กเรียน เธอแอบเดินออกทางประตูด้านข้างของมหาวิทยาลัย เพื่อไม่ให้อาหลี่เห็น เธอหยุดยืน

วายใจจนค่ำ แต่เธอก็ไม่กล้าพ

แล้วเธอก็สังเกตุเห็นใบหน้าที่คุ้นตาอยู่ในกลุ่มคนเหล่านั้นด้วย เขาคือยี่เฟิง เขากำลังโอบเอวผู้หญิง

นลงมาอาบไปทั่วแก้มทั้งสองข้างของเธอ เธอเ

ยู่ ทันทีที่เขาหันมาสบตาเธอ เขาก็ยืนนิ่งงันไป หย่าหยิงหันหน้าหนีทันที เพ

อต้องสูญเสียพรหมจรรย์ให้กับคนที่ไม่แม้แต่จะรักเธอเลย เธอสูญเสียอิสรภาพให้

ยงศักดิ์ศรีอันน้อ

ล้ว ยกเว้นรถที่คุ้นตาพร้อมคนขับ อาหลี่กำลังรอเธออยู่

ณอยู่ที่บ้านครับ” อาหลี่เปิดประตู

อยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น แต่สิ่งที่เธอไม่คาดคิดก็คือ เ

เฉินดับบุหรี่แล้วจ้องไปที่เธอ ตาเธอบวมจ

รื่องสำคัญมาค่ะ มันเป็นสิ่งท

ินคำแก้ตัวของเธ

พูดพลางก้าวเท้าไปข้างหน้า เธอตั้ง

？” มู่เฉินลุกขึ้นและเดินตรงไปหาเธอ “เธอคิดว่าเ

ะนั้นเลย “ฉัน....ฉันต้องไปเตรียมอาหารเย็นตามที่ค

ปนั่งข้างอานน่า เขามองอานน่าอย่างอ่

ิ่งคะ คุณนายเหลิ่ง ทำอาหารเป็นด้วยเหรอคะ？ ฉันไม

ธออกไปทานข้างนอก” หย่าหยิงเห็นความใกล้ชิดของพวก

ะไรที่เขาจะต้องทำ

ม้แต่คำเดียว เมื่อเห็นวัตถุดิบในตู้เย็น เธ

ขาตั้งใจจะแกล้งเธอ เพื่

หลังอื่นกันหมด เพื่อที่จะได้ไม่มีใครมาช่