เขายอมแต่งงานกับเธอเพราะเงื่อนไขบางอย่าง ส่วนเธอแต่งงานกับเขาเพราะความรัก
เขายอมแต่งงานกับเธอเพราะเงื่อนไขบางอย่าง ส่วนเธอแต่งงานกับเขาเพราะความรัก
“พี่คิรินอย่าคะ เจ้าปวดหัวมากเลย”จันทร์เจ้าเอ่ยบอกเสียงอ่อนล้ากับผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี ทว่าคิรินกับไม่ฟังคำของจันทร์เจ้า เขาเอาแต่ไซ้ซอกคอขาวของเธออย่างเอาแต่ใจ ทั้งที่เธอนอนหลับไปแล้ว แต่ผู้เป็นสามีก็มาปลุกเธอกลางดึก หลังจากที่เขาพึ่งจะกลับมาจากด้านนอก
กลิ่นกายของเขาเต็มไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ ยิ่งทำให้เธอรู้สึกวิงเวียนหัวเป็นอย่างมาก พยายามผลักไสชายหนุ่มให้ออกไป ทว่าแรงน้อยนิดของเธอก็ไม่สามารถสู้แรงผู้ชายอย่างเขาได้
“พี่คิริน เจ้าปวดหัวจริง ๆ นะคะ”
“อยากเป็นเมียพี่ ก็อย่ามาทำตัวสำออยแบบนี้”เขาซุกไซ้ลงซอกคอของเธออย่างหนัก พร้อมกับมือของเขาที่ลูบไล้ไปตามเนื้อตัวของเธอ
เธอพยายามผลักเขาออก พยายามหลบหลีกใบหน้าของเขาที่เอาแต่ซุกไซ้ซอกคอขาวของเธอ ทว่าเหมือนเธอยิ่งปฏิเสธเขา ชายหนุ่มก็เริ่มทำรุนแรงกับเธอมากขึ้น คิรินจับมือทั้งสองข้างของเธอบีบตึงเอาไว้กับที่นอน พร้อมกับกัดซอกคอลามไปยังบ่าของเธอสุดแรง
“อื้อ พี่คิรินเจ้าเจ็บ” จันทร์เจ้าถึงกับน้ำตาไหลออกมาด้วยความเจ็บ ทว่าเขาก็ไม่ได้ส่งสารแม้แต่น้อย
“ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็ยอมให้พี่เอาเจ้าดี ๆ อย่ามาทำเป็นเล่นตัวไปหน่อยเลย” เขาลุกขึ้นมาตอบเธอ ทำเสียงไม่สบอารมณ์ใส่ พร้อมกับเขาที่กำลังปลดเม็ดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกไปที่ล่ะเม็ด จวบจนถอดกางเกงของเขาทุกชิ้นด้วย เผยให้เห็นความใหญ่โตที่ผงาดมาต่อหน้าหญิงสาว
“เจ้าบอกว่าเจ้าปวดหัว เจ้าไม่ได้เล่นตัวเสียหน่อย” เธอลุกขึ้นมาพยายามกระเถิบถอยหนีเขา จนไปชนกับหัวเตียง
“หึ ไม่ได้เล่นตัวก็ยอมให้เอาดี ๆ สิวะ” หญิงสาวร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่อเขาลากขาของเธอให้มานอนอ้าขาอยู่ใต้อาณัติของเขา
ชายหนุ่มเปิดกระโปรงชุดนอนสีขาวลายลูกไม้ของเธอให้เปิดออก พร้อมกับพยายามจะดึงแพทตี๋ตัวจิ๋วภายใน ทว่าหญิงสาวขัดขืนไม่ยอมให้เขาถอดเสื้อผ้าของเธอได้ คิรินจึงเกิดอาการโมโหหนักมากขึ้น จึงดึงแพทตี๋ตัวจิ๋วออกอย่างไม่ไยดี จนบาดผิวเป็นรอยแดง พร้อมกับที่เขากำลังจับความใหญ่โตมาจ่อที่ปากถ้ำดอกไม้ แต่ยังไม่ได้ทันใส่เข้ามา หญิงสาวก็พยายามดันตัวเขาเอาไว้ก่อน
“ทุกครั้งที่พี่ต้องการ เจ้าก็ยอมพี่คิรินทุกครั้ง มีครั้งไหนบ้างที่จะปฏิเสธ แต่ครั้งนี้เจ้าปวดหัวมากเลยค่ะ ปวดตั้งแต่เย็นแล้ว”
“แล้วยังไง” เขาตวาดใส่
“เจ้าไม่มีอารมณ์ด้วย!!” เธอตวาดเขากลับบ้าง
“ใครสนกันล่ะ!” เขามองใบหน้าของผู้หญิงที่เขาเกลียดที่สุดด้วยความไม่พอใจ พร้อมกับดันความเป็นชายของเขาใส่เข้าไปสุดลึก
“อื้อ พี่คิริน เจ้าเจ็บนะคะ” เธอร้องโวยวาย พร้อมกับพยายามดิ้นหนีเขา ทว่ามันไม่เป็นผล เขาจับขาทั้งสองข้างของเธอล็อกเอาไว้ พร้อมกับอัดกระแทกเข้าไปสุดแรง แม้จะรู้ว่าภายในของเธอมันฝืดมากเพียงใด
“อ๊าส์ อ๊าส์ พี่คิรินเจ้าเจ็บ” แรงกระแทกของเขาไม่เพียงแต่ถ้ำดอกไม้ของเธอที่เจ็บทว่ามันกระเทือนมาถึงศีรษะของเธอ จนมันแทบจะระเบิดออกมา
“เจ็บนะสิดี” เขาทำหน้าซะใจพร้อมกับเอื้อมมือไปถอดชุดนอนออกจากตัวของเธอให้พ้นทางโดยที่เธอไม่สามารถที่จะขัดขืนเขาได้แม้แต่น้อย แม้กระทั่งบราเซียของเธอก็โดนเขากระชากออกหมด
ชายหนุ่มก้มลงไปครอบครองยอดปทุมถันเอาไว้เต็มปากอย่างแรง ทั้งดูดดึง ทั้งกัด โดยที่ไม่คิดจะทะนุถนอมเธอเลยสักนิด จนอกอวบอิ่มของเธอมีแต่รอยแดงเป็นจ้ำ ๆ ด้วยฝีมือของเขาทั้งนั้น แม้ว่าหญิงสาวจะร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ทว่าเขาก็ไม่แม้แต่จะปรานีกับเธอเลยสักนิด ทว่าเธอยิ่งร้องออกมาด้วยความเจ็บเขาก็ยิ่งซะใจมากขึ้น โยกใส่เธอเต็มที่ พร้อมกับเขาที่กัดตามร่างกายของเธอเต็มไปหมด
“อ๊าส์ พี่คิรินเบากับเจ้าหน่อย” ไม่รู้ว่าเธอขอร้องเขาครั้งที่เท่าไรแล้ว ทว่ามันก็ไร้ความปรานีจากเขาเหมือนเดิม “พี่คิรินไปอารมณ์ไม่ดีอะไรมากันคะ ถึงมาลงกับเจ้าแบบนี้”
“เลิกกับพี่สิ พี่ถึงจะอารมณ์ดี” เขาบอกเธอ ทั้งที่ก็ยังกระแทกกระทั้งเข้ามาสุดแรงตามเดิม
“พี่คิริน”
“ทำไม่ได้ก็อย่ามาพูดมาก” เขาว่าพร้อมกับก้มลงไปจูบปากปิดเสียงของเธอ คิรินมีแต่มอบจูบที่รุนแรงมาให้ ไม่มีแม้แต่จะจูบแสนหวาน ในปากของเธอเต็มไปด้วยกลิ่นคาวคละคลุ้งของเลือดเต็มไปหมด จนเธอที่ปวดหัวมากอยู่แล้ว ตอนนี้รู้สึกเวียนหัวเพิ่มเข้าไปอีก
แม้ว่าเธอจะร้องไห้เจียนตายแค่ไหน ทว่าเขาก็ไม่คิดจะสงสาร ทำราวกับว่าเธอเป็นเพียงหุ่นยนต์ที่ไม่มีหัวใจ ที่เขาจะทำอะไรกับร่างกายของเธอก็ได้ แม้ว่าเธอจะทำดีแค่ไหน ปรนนิบัติเขาดีมากเพียงใด ทว่าเขาก็ไม่เคยเห็นความดีของเธอเลยสักครั้ง ทุกครั้งมีแต่จะทำร้ายจิตใจของเธอเสมอ
“อื้อ ฟาฟา ดีมากเลย มันดีมากเลย แน่นฉิบ” เขาสบถคำต่าง ๆ นานาออกมา ทว่าชื่อผู้หญิงที่เขาเอ่ยมากเล่นทำหัวใจของเธอที่เจ็บมากอยู่แล้วเจ็บมากกว่าเดิมไปอีก
แม้แต่เสียงที่จะเรียกเขาออกมามันแทบไม่มีเลย มันเจ็บจนจุกอก ทั้งที่เธอก็พอรู้ว่าเขามีผู้หญิงอีกคน แต่เธอก็พยายามหลับหูหลับตาไม่รับรู้ ทว่าครั้งนี้มันมากไป เขาเห็นเพียงเธอเป็นตัวแทนของผู้หญิงอีกคน ถึงกระทั่งเรียกชื่อผู้หญิงคนนั้นออกมา
“อ๊าส์ ฟาฟา พี่จะแตกแล้ว อ๊าส์ ฟาฟาพี่รักฟาฟา อ๊ากกกก” เขาบอกพร้อมกับหลับตาซอยเข้าออกละรั่ว จนในที่สุดชายหนุ่มก็ปล่อยน้ำกามาเข้าไปในตัวของเธอมากมาย
ตอนนี้ไม่ใช่แค่ร่างกายของเธอที่เจ็บปวด หัวใจของเธอมันก็เจ็บปวดมากไม่แพ้กัน ทั้งที่รู้ว่าเขาไม่รัก แต่ก็พยายามจะทนเพื่อรักษาคู่ชีวิตให้ถึงที่สุด แม้ว่าเขาจะมอบความเจ็บปวดมาไม่รู้กี่ครั้ง ถึงแม้ว่าทุกครั้งเขาจะมอบน้ำตามาให้เธอ ทว่าจันทร์เจ้าก็พร้อมที่จะรับมันไว้ขอเพียงได้กอดเขาไว้แน่น ๆ ก็พอ
ค่ำคืนนี้จันทร์เจ้าก็ได้แต่เป็นตัวแทนของผู้หญิงอีกคน ยอมให้เขาทำรักได้แต่ตามแก่ใจ แม้ว่าจะทำรุนแรงมากเพียงไหน เธอก็ทำได้เพียงกอดเขาแน่น ๆ อย่างเช่นเคย จวบจนเขาได้ปลดปล่อยอย่างพอใจ เธอถึงเป็นอิสระจากเขาได้ ทว่าพอเขาทำรักเสร็จก็ไม่คิดจะดูแลทะนุถนอม ใส่เสื้อผ้าให้เลยสักนิด เขากลับล้มลงไปนอนอย่างสบายใจ ทิ้งให้คนที่ปวดหัวเจียนตายนอนหนาวสั่นอยู่ใต้ผ้าห่ม เรี่ยวแรงจะลุกขึ้นไปใส่เสื้อผ้าหายามากิน เธอยังไม่มี และจะหวังพึ่งพาเขารายนั้นก็หลับสนิทเป็นตายไปแล้ว
จันทร์เจ้าได้แต่นอนหนาวสั่นอยู่ใต้ผ้านวม จนกระทั่งหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า
ลู่หมิงเยว่ถูกแฟนนอกใจ และยังโดนดูถูกว่าเธอแค่ดีแต่หน้าตา ด้วยความโกรธ ลู่หมิงเยว่ใช้เสน่ห์ของเธอไปมีความสัมพันธ์กับเยี่ยนเฉิงจือประธานบริษัท แต่เธอกล้าทำแต่ไม่กล้ายอมรับ หลังจากเสร็จธุระนั้นเธอก็หนีไปเงียบๆ และยังเข้าใจผิดว่าคนในคืนนั้นคือเพลย์บอย เสิ่นเว่ยตง ทำให้เยี่ยนเฉิงจือเข้าใจผิดว่าเธอชอบคนอื่น เขาเลยแอบอิจฉาและหึงหวงอยู่เงียบๆ มานาน
หลินเจียอีหญิงสาวในศตวรรษที่21ตกตายด้วยโรคระบาด วิญญาณของเธอได้ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของเด็กสาวอายุ14 ที่มีชื่อเดียวกับเธอซึ่งสิ้นใจตายระหว่างเดินทางกลับบ้านเดิมของมารด ********* หลินเจียอีลืมตาตื่นขึ้นมาในสภาพบ้านที่ไม่คุ้นชิน เธอจำได้ว่าก่อนหน้านี้ได้เข้ารักษาตัวจากอาการติดเชื้อโรคระบาดที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง เหตุใดถึงมาโผล่ในบ้านทรงโบราณ รอบกายเธอเต็มไปด้วยผู้คนแต่งตัวล้าสมัย ต่อมาเธอค้นพบว่าตนเองได้ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของเด็กสาวอายุ 14 ซึ่งมีชื่อเดียวกันกับเธอ แต่ชะตากรรมของเด็กสาวผู้นี้ช่างน่าสงสารนัก บิดาเพิ่งลาโลก แม่โดนฮุบสมบัติแล้วถูกขับไล่ออกจากตระกูล ต้องระหกระเหินพาเจ้าของร่างที่ถูกทุบตีจนสิ้นใจระหว่างทางกลับมาบ้านเดิมที่แสนยากจนข้นแค้น ****ไม่มีฉากอีโรติก เริ่มล็อกเหรียญตอนที่ 25 ก่อนเข้าไปอ่านเนื้อหานิยายอ่านคำเตือนก่อนนะคะ (สำคัญมาก) 1. กรุณาแสดงความคิดเห็นอย่างสุภาพให้เกียรตินักเขียนและนักอ่านท่านอื่น หากแสดงความคิดเห็นด้วยถ้อยคำหยาบคายไม่เกี่ยวข้องกับเนื้อหาในนิยายหรือมุ่งประเด็นด่าทอนักเขียนเพื่อระบายอารมณ์ ความคิดเห็นจะถูกลบออก!! 2. นิยายเรื่องนี้เกิดขึ้นจากจินตนาการของนักเขียน บุคคลและสถานที่ที่เกิดขึ้นไม่มีอยู่จริงในโลก เนื้อหาในนิยายมีทั้งสมเหตุผลและไม่สมเหตุสมผล บางตอนอาจมีฉากที่รุนแรง (ต่อสู้) โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน 3. ตัวละครในนิยายมีทั้งดีและเลวแต่กต่างกันไป โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน ห้ามคัดลอกดัดแปลงแก้ไขนิยายเรื่องนี้ทุกกรณี หน่วยเงินตรา 1000 อีแปะ 1 ตำลึงเงิน หน่วยวัดตวงน้ำหนัก 1 ชั่ง 500 กรัม หน่วยเวลา 1 จิบน้ำชา ระยะเวลาที่สั้นมาก ๆ 1 เค่อ 15 นาที 1 ก้านธูป 30 นาที 1 ชั่วยาม 2 ชั่วโมง 12 ชั่วยาม 24 ชั่วโมง ยามจื่อ 23.00-24.59 ยามโฉ่ว 01.00-02.59 ยามอิ๋น 03.00-04.59 ยามเหม่า 05.00-06.59 ยามเฉิน 07.00-08.59 ยามซื่อ 09.00-10.59 ยามอู่ 11.00-12.59 ยามเว่ย 13.00-14.59 ยามเชิน 15.00.16.59 ยาวโหย่ว 17.00-18.59 ยามชวี 19.00-20.59 ยามห้าย 21.00-22.59
หลังจากแต่งงานกันมาสามปี เวินเหลี่ยงก็ยังไม่เคยได้ความรักจากฟู่เจิ้งแต่อย่างใดเลย เมื่อรักแรกของเขากลับมา สิ่งที่รอเธออยู่คือหนังสือการหย่า "ถ้าฉันมีลูก คุณยังเลือกหย่าไหม?" เธออยากจับโอกาสสุดท้ายนี้ไว้ แต่แล้วมีแต่คำตอบที่เย็นชาว่า "ใช่" เวินเหลี่ยงหลับตาและเลือกที่จะปล่อยมือ ...ต่อมาเธอนอนอยู่บนเตียงคนไข้ด้วยความสิ้นหวังและลงนามในข้อตกลงการหย่า "ฟู่เจิ้ง เราไม่ได้เป็นหนี้กันอีกต่อไปแล้ว..." ชายที่มีความเด็ดขาดและเย็นชามาโดยตลอดนอนอยู่ข้างเตียงขอร้องให้อีกฝ่ายกลับมาด้วยเสียงแผ่วเบา "เหลียง ได้โปรดอย่าหย่าได้ไหม?"
เว่ยจื้อโหยวลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งพบว่าตนอยู่ในยุคสมัยที่ไม่คุ้นเคยสิ่งรอบกายดูโบราณล้าหลัง โลกโบราณที่ไม่มีในประวัติศาสตร์โลก ยังไม่ทันได้เตรียมใจก็ถูกส่งให้ไปแต่งงานกับชายยากจนที่ท้ายหมู่บ้าน สาเหตุที่เว่ยจื้อโหย่วถูกส่งมาให้แต่งงานกับชายที่ขึ้นชื่อว่ายากจนที่สุดในหมู่บ้านนั้น เพราะนางเกิดไปต้องตาต้องใจเศรษฐีผู้มักมากในกามเข้า เพื่อหาทางหลีกเลี่ยงไม่ให้ถูกบ้านใหญ่ขายไปเป็นอนุภรรยาของเศรษฐีเฒ่า พ่อแม่ของนางจึงยอมแตกหักจากบ้านใหญ่และท่านย่าที่เห็นแก่ตัวและลำเอียงเป็นที่สุด ด้วยเหตุนี้พ่อแม่ของนางจึงตัดสินใจยกนางให้กับอวิ๋นเซียว ชายหนุ่มที่แสนยากจนข้นแค้น ที่เพิ่งเสียบิดามารดาไป อีกทั้งยังทิ้งน้องชายน้องสาวเอาไว้ให้เขาเลี้ยงดู นอกจากนี้ยังมีป้าสะใภ้มหาภัยที่คอยแต่จะมารังแกเอารัดเอาเปรียบสามพี่น้อง สิ่งที่ย่ำแย่ที่สุดไม่ใช่ป้าสะใภ้มหาภัย แต่ มันคืออะไรแต่งงานนางไม่ว่ายังไม่ทันได้เข้าหอสามีหมาดๆ ก็ถูกเกณฑ์ไปเป็นทหารในสงครามระหว่างแคว้น มันไม่มีอะไรเลวร้ายไปมากว่านี้อีกแล้วสำหรับ เว่ยจื้อโหยว หากสามีทางนิตินัยของนางตายในสนามรบ ก็ไม่เท่ากับว่านางเป็นหม้ายสามีตายทั้งที่ยังบริสุทธิ์หรอกหรือ แถมยังต้องเลี้ยงดูน้องชายน้องสาวของอดีตสามีอีก สวรรค์เหตุใดถึงได้ส่งนางมาเกิดใหม่ในที่แบบนี้
อดีตชาตินางถูกฝังทั้งเป็นพร้อมคนรักและคำภีร์อมตะ เพราะความโง่เขลาเบาปัญญาทำให้จ้าวเทียนอี้ คนรักของนางต้องพบจุดจบอย่างน่าเวทนา หวังฟางเซียนจึงถูกคัมภีร์อมตะให้ย้อนกลับไปในอดีตชาติตัวเอง จางลี่เซียนหรือพระสนมเอกเจาอี๋ ของถังเสวียนจงฮ่องเต้คือชาติอดีตของเธอ ความรัก ความแค้น สงครามริษยาและแรงอาฆาต พลันห้วนกลับคืนมาอีกครั้ง
หยางจื้อซี เด็กกำพร้าจากศตวรรษที่21 ถูกองค์กรมืดเลี้ยงดูจนเติบโตและทำให้เธอกลายเป็นมนุษย์กลายพันธ์ ในระหว่างที่ถูกส่งตัวไปทำภารกิจลับ เธอกลับถูกคนในองค์กรมืดหักหลังและถูกฆ่าโดยเพื่อนสนิทที่เธอไว้ใจมากที่สุด ก่อนสิ้นใจเธอถามเพื่อนสนิทว่าทำไม แต่ไม่ได้รับคำตอบจากปากของอีกฝ่าย สิ่งที่เธอได้รับคือรอยยิ้มที่ดูถูกเหยียดหยามและ คำว่า “โง่” จากปากของอีกฝ่ายเท่านั้น หลังจากที่ตายไปแล้วสิ่งที่เธอคิดไว้ คงจะเป็นนรกหรือที่ไหนสักแห่งที่เป็นโลกหลังความตาย แต่ทว่ามันกลับไม่เป็นเช่นนัน เธอตื่นขึ้นมาในร่างของ หยางจื้อซี เด็กหญิงอายุ เพียง 13 ขวบปีในหมู่บ้านป่าหมอก ในดินแดนโบราณล้าหลังที่ไม่มีในประวัติศาสตร์ คล้ายกับว่าเป็นโลกคู่ขนานที่อยู่อีกมิติหนึ่ง เธอตื่นขึ้นมาในบ้านที่ผุพัง ครอบครัวยากจน มีแม่ที่อ่อนแอและเจ็บป่วย มีพี่น้องที่อายุน้อย มีปู่ย่าตายายที่เห็นแก่ตัวและใจร้าย มีลุงที่เห็นแก่ได้ป้าสะใภ้ที่เต็มไปด้วยความละโมบโมบโลภมาก หยางจื้อซี คิดว่านับจากนี้ไปชีวิตจะต้องอยู่ได้ด้วยตัวเอง หากใครมารังแกก็แค่ทุบตี เธอไม่เชื่อว่าด้วยพลังที่ติดตัวเธอมาจากชาติที่แล้วจะไม่สามารถอยู่รอดได้ในโลกล้าหลังแห่งนี้
© 2018-now MeghaBook
บนสุด
GOOGLE PLAY