ียน ถึงแม้มารดาจะทิ้งมรดกเอาไว้ให้เขาเป็นจำนวนหนึ่ง แต่เขาก็จะได้รับตอนอายุครบยี่สิบปีบริบูรณ์ แน่นอนว่าวิทยาลัยที่จั

นื่องจากมีเด็กนักเรียนป่วยเป็นโรคปากเปื่อยเท้าเปื่อย ทำให้โรงเรียนตัดสินใจทำความสะอาดโรงเรีย

ตั้งใจเร

ยยิ้มเอ็นดูจากทั้งนักเรียนที่กำลังเดินผ่านไปและ

ังเลย ที่โรงเรียนปิด”

นๆ ไม่ดูแลตัวเองก็เลยพากันป่วย” เด็กหญิงวัยห้าขว

กๆๆๆ” เกรซที่เพิ่งเดินเข้ามาเอ่ยแซวเพ

ไม่ลืมที่จะทักทายและยกม

พราวสวัสดีพี่เกรซ

ับ แต่ก็ไม่ลืมที่จะบอกให้บุตรสาวค

อขึ้นกระพุ่มไหว้พร้อมเอ่ยทักทาย

ตอนเย็นเดี๋ยวแม่กับน้อง

ะคุ

าพวงผกาอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะจับ

เลี้ยงลูกฟุตบอลอยู่ในสนาม เธอหยุดมองก่อนที่จะนึกขึ้นได้ว่าเขาคือพี่ชายบนรถมินิบัสที่เธอเจอหน้าร้านอาหารร้านประจำของครอบครัว สองขาเล็กก้าวเดินไปมอ

! ไปกันได้

เขาไปหลายปีก่อนที่จะหันกลับมามองเด็กหญิงที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายกับมารดาของเขาในวัยเด็ก แถมชื่อของเด็ก

ไอ้ภู ม

บหน้าหล่อเหลาของพี่ชายในสนามเช่นกัน เธอคุ้นตาเขามาก มันติดอยู่ในความคิดและในหัวใจ ความรู้สึ

ียงว่า นี่อาจจะเป็นเพียงแค่เรื่องบังเอิญที่เด็กผู้หญิงตัวเล็กคนนั้นจะหน้าละม้ายคล้ายกับมารดาของตน ห

็นอะไรคะลูก หนู

้อมกอดของมารดาเด็กหญิงก็ปล่อยโฮออกมา เส

ึก…. พี่ชายนักฟ

หล่อเหลา ผิวกายขาวตามแบบฉบับของหนุ่มเมืองเหนือที่กำลังวิ่งไล่ตามลูกฟุตบ

นนั้นเค้าเป็นใคร ห

ขณะที่มองไปที่เด็กชายซึ่งเธอพอจะรู้มาว

็กหญิงตอบไม่ได้เช่นกันว

ลับบ้านกันดีกว่านะ ตอน

่อนที่จะจูงมือเด็กหญิงเดินกลับไปขึ้นรถถึงแม้จะยังร

สิริ

ราะบุตรสาวของเธอยังเด็กเกินไปสำหรับเรื่องที่จะไปชอบพอใครในระยะเวลาสั้นๆ อาจจะเป็นเหมือนที่พระอาจารย์เคยบอก ว่าเด็กหญิงอาจจะมีความทรงจำจากอดีตชาติติดตัวมา เพราะตอนสมั

ป็นอะ

นนี้เขาไม่ได้เข้าบริษัทจึงมี

พระอาจารย์ท่านบอกแน่เลยค่ะ” พว

ลูกจำอดีตชาติได

กในช่วงวัยสองขวบที่เอาแต่เรียกชื่อใครบางคน ซึ่ง

องเด็กชายคนนึง สูง ขาว ดูหล่อเชียวค่ะ แต่อยู่ๆ แกก็น้ำตาไหลออกมาเฉยเลย พอน้

ปชอบเค้านะน้อง” อนุภ

วเราเคยชายตามองเด็กผู้ชายคนไหน

งแต่บุตรสาวเติบโตมาไม่เคย

ชาติหรือเปล่า” ผู้เป็นสามีสันนิ

ั่นมาจากจั

้าน่าจะรู้ ตอนไปรับน้องจ

้องไป อนุภพเห็นด้วยว่าไม่ควรปล่อยให้บุตรสาวอยู่ตามลำพัง ถึงพราวนารีจะเ

ระเบียบ ถึงคนรับใช้ไม่เก็บ เด็กหญิงก็เก็บเองเสมอ เธอไม่เคยปล่อยให้ห้องรกรุงรังเลยสักครั้งจนคนในบ้านอดชื่นชมเ

ะไรไปคะ” พวงผกาเอ่ยถา

ูแค่อยากวาดรูป กับ

มองดูด้วยตาก็รู้ว่าความสัมพันธ์ของคนในภาพนั้นย่อมลึกซึ้ง และที่น่าจะเป็นไปได้ ถ้

ูเขียนอยู่

่อนที่จะก้มลงอ่านข้อความที่บุตรสาวเขียนขึ้นมา มือบางขอ

พรากเจ้า เ

โปรดจง อย่

่ มีคนดี

ดูเจ้า เ

งราวกับว่าเรียนมาจนรู้แจ้ง ยิ่งบทกลอนที่เธอเพิ่งอ่านจบ มันยิ่งทำให้เธอประหลา

ำมาจากไ

ินใจว่าจะลองพาบุตรสาวไปเจอเด็กชายที่เป็นนักกีฬาฟุตบอลจากต่างจังหวัดคนนั้

้วยกันทำไม แต่เมื่อคิดว่าวันนี้ครอบครัวของเธออาจจะไปรับประทานอาหารเย็นนอกบ้านก็เป็นไปได้ เด็กหญิงมองซ้ายทีมองขวาที เธอรู้

าและมารดากลับพาเธอเดินไปที่สนามฟุตบอลที่ยังคงมีเด็กชายกำลังเตะฟุตบอลกั

ณแม่ น้องพราว นี่ก

งบ้าง” อนุภพทักทายกลับก่อนที่จ

เป็นพี่มอสามแล้

ังสนามฟุตบอล เด็กชายที่เธอยิ้ม

สนามนี่มาจากจังหวัดไหนคะล

ะ คุณพ่อคุณแม่มี

เพราะโดยปกติแล้วมารดาของเธอไม่

ราละเมอเรียกชื่อเด

ที่ทำหน้างง มองครอบ

นี้เลย น้องเรี

าวที่เอาแต่จ้องมองไปในสนามฟุตบอล อนุภพเดินเข

ังว่าน้องสาวของลูก

ี่จะมองใบหน้าน้องสาวสลั

น้องพราวรู้จักน

ตื่นเต้น เพราะเธอเองก็รู้สึกถูกช

่ยวกับแม่ลูก จะเป็นไปได้ไหมว่าน้องสาวของเราจะเป็นแม่ของเด็กคนนั้นเมื่อ

ได้ที่ว่าเด็กชายคนนั้น อาจจะมีความเกี่ยวพันกับความทรงจำและความฝันของน้องสาวของเธอ ถึงเธอไม่อยากจะเชื่อเรื่องอดีตชาติ แต่