พี่เขย

่ 1

ไงบ้างเบิ้ม ปลอ

อนุบาลยันมัธยมปลาย ก่อนจะแยกย้ายไปศึกษาต่อตามสาขาที่ใจตัวเองปรารถนา

ทำลายการทำงานของระบบประสา

่ไหมเบิ้ม” เสียงทุ้มหูสั่นเ

็นใจแต่เขาก็จำเป็นต้องพูดความจริงออกไป และยังสงสัยอยู่ว่าทำไมคนที่จิต

ได้โปรด” รามขวางทางเพื่อนสนิทไม่ให้เดิน

นายมีเรื่องที่อยากจะพูดอะไรกับเธอ” อติพลเห็นใจเพื่อนรั

ของฉันเพิ่งจะสามเดือนเท่านั้น ฉันจะให้เขาขาดแม่ไม่ได้” ลูกผู้ชายที่หยิ่งในศักดิ์ศร

าแล้วโอบกอดเพื่อปลอบใจ “ฉันเสียใจด้

ดยตลอดเอ่ยขึ้น พร้อมกับประคองชายหนุ่มเอาไว้ “พี่รามกลับ

หาแก้ว พี่อย

นั้นแพรพา

อบถ้าพี่พาแพรเข้าไป” รามดึงแขนออกจากการกอดประค

ัฐควีนส์แลนด์

องใบปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยของรัฐในนครซิดนีย์ถามมารดาด้วยความสงสัย เพร

บไป” ดวงดาวพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหลต่อหน้าลูกสาวค

่ดีเลย ญาติเราเสียเ

รมาบอกนะลูก เมื่อกี้แม่ก็คุยก

มรู้สึกของผู้ที่ต้องสูญเสียคนในครอบค

้าไม่ใช่คุณยาย คุณตา หรือพี่สาว แต่เธอก็ถูกเลี้ยงดูมาอย่างคนไทยคนหนึ่ง และเคยเดินทางกลับไปเยี

้งใจทำข้อสอบให้ดีก

ไปส่

ยู่บ้านตั้งใจอ่านหนังสือสอบก็พอแล้ว” บิลบอก

และหอมแก้มพวกท่านก่อนลาจากกัน “ฝากบอกพี่แก้วด้วยนะคะว่านิดคิดถึงพี่แก้

่ได้แต่พยักหน้ารับพร้อมกับอา

องดวงดาวก็ล้นทะลักออกมาอย่างกับทำนบพัง เธอร้องไห้สะอึกสะอื้นเจียนจะ

รรยาด้วยความสงสาร ด้วยอาชีพของหมอเขาก็ได้พบเจอกับญาติของผู้เสียชีวิตท

หรอกค่ะ แต่นี่ลูกฉันฆ่าตัวตาย ตายจากไปแบบไม่รู้

แต่เขาก็รักและเอ็นดูเธอเหมือนลูกสาวแท้ๆ คนหนึ่งเพราะได้เลี้ยงมาตั

องไทยเลย ถ้าเธอยังอยู่ท

ัก คุณไม่ได้ไล่ลูกไปนะ ลูก

ร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความเสีย

ีย์ รัฐนิ

่ยวฉลองสอบเสร็จกัน

้วยไม่ได้จริง ๆ เพราะฉั

กล่ะ มีปัญหาอ

้ะ ญาติแม่

เอาไว้เจอกันหล

ปที่จอดรถจักรยานแล้วปั่นกลับไปยังที่พักท

สดีน

ทักทายตอบเจ้าของหอพักข

มายถึง

ยังตู้จดหมายของแต่ละห้อง หยิบ

ปล

้าบุรุษวัยกลางคนที่อยู่ในห้องกร

่อสารอยู่แค่ปลายนิ้วเท่านั้นไม่ใช่เหรอ” เขาพูดพร้อ

ี้ไงคะ ขอตัวก่อนนะคะ” เธอตอบพร้อมกับรอยย