เป็นผู้ใหญ่คนเดียวที่เหลืออยู่สำหรับเธอ

สติของต้าเซียนกลับมา เขาขยับห

ได้ เมื่อผลักประตูห้องสมุดเข้าไป ลังหนังสือคว่ำหน้ากระจัดกระจายเกลื่

่งตัวไปที่น

ใส่กล่องไว้ตั้งเยอะแยะแบบนี้ เขา

นนั้นของเธอแต่ช่วยพยุง

ตรงไหน

ับและหมุนหนึ่งรอบ

ันหลายคนถึงสามารถเอามันไปวางบนนั้นได้ และนั่นก็ต้องใช้คนมากกว่าหนึ่งในการขนลงมา...ไม่ต้องขน

ะมีหนังสือหลายเล่มเหมือนกันที่เขาเองก็อยากได้ไปอ่านเพิ่มเติม หนังสือที่นี่แปด

ตูดังขึ้น ต้าเซียนที่อยู่ชั้นสองเดินลงมา เขาเ

ุด ร้องออกมาด้วยความดีใจ เมื่อเห็นพ

นไปที่ห้องครัว วางกล่องพิซซ่าไว้บนโ

ต้าเซียนเองก็เดินมานั่งข้างๆเธอ ที่กำลังเปิดกล่องพิซซ่า

าจะเสร็จ” ต้าเซียนถ

นห้องนอนอีกหน่อย” ต้าเซียนยิ้มบางๆและพยักหน้า มองนาเดียร์ยกปากขวดน้ำกรอกน้ำเข้าปา

นั้นพร้อมกับกล่องพิซซ่าอย่างรวดเร็ว นาเดียร์มองตามคิ้

ถ ต้าเซียนสตาร์ทรถและหันมาทางนาเดียร์ “ปรับเบาะลงอีกหน่อย”

ักเวลาที่เธอได้มองและเห็นเขาแบบนี้แล้วรู้สึกว่าเขาก็เป็นเด็กหนุ่มที่โตขึ้นตามวัย แต่นาเดียร์กลับหน้าบึ้งตอบกลับแม

ียร์มองบ้านจากกระจกข้างจนมันลับตาไปในที่สุด ดวงตาย้ายมามองเส้นทางที่คุ้นเคยมานาน รถเลื่อนไปอ

ี่เข้าสู่นิทราไปแล้วยิ้มออกมาเล็กน้อย เมื่อค

ำออกมาเบาๆ สายตายังมองไปข้างหน้า

ามฝันของ

ังจากที่ไหนสักแห่ง ทำให้เธอหันไ

าร่างที่คุ้นเคย พ่อที่แสนจะอบอ

วนะ...ลูกสาวพ่อโตข

กินไป ในสายตาพ่อ หน

อนอยากให้ใครชมอี

ูดเรื่อยเปื่อย” นาเดียร์ม

านาเดียร์ไม่เป็นไรแล

อจะไม่มาอีกแ

วของพ่อ” นาเดียร์มองพ่อที่ค่อยจางไปทีละน้อย เธอไม่ตื่นตกใจ แต่มองและยิ้มพร