่ให้ข้าวเรากิน...ขอบคุณค่ะต้าเซียน” ช่วงเวลาการทานอาหารเป็นไปอย่างสงบเงียบเหมือนที่เป็นมา ต้าเซียนมักจะ

้าที่ป้ายแสดงชื่อสถานที่ Lake Forest Cemetery ตั้งอยู่ที่

จะมีแท่งหินมากมายที่สลักชื่อไว้ แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกว่ามีสายตาจากเจ้าของชื่อบนหินสลักเห

และแม่ของต้าเซียนด้วย เราส

าเซียนดูแลหนูอย่างดี ขอบคุณนะคะพ่อที่พาเขามา...” นาเดียร์รำลึกเหมือนเดิมในทุกๆปีกับแม่

น้าป้ายหินพร้อมกัน และ

ต้าเซียนที่สงบน

บ้างคะ?” ต้าเซียนหันไปมองเล็ก

ล้วคร

ตอบ และสายตาไม่ได้มองไปทางอื่นนอกจากใบหน้าของนาเดียร์

นพูดจบ ก็เดินต่อ นาเดียร์ยืนนิ่งและได้แต่มองตามอย่

เซียนหยุดเดินและหันกลับมา สีหน้าของเขาแ

้านของพ่อก็ต้องใช้เส้นทางเดียวกับขากลับ เพราะบ้านอยู่ไม่ไกลจากใจกลางเมืองชิคา

นาเดียร์เงียบลงไปทันที แม้แต่หายใจเธอยังแทบจะไม่หายใจ

งมือของเธอที่วางไว้บนต้นขาของตัวเอง เขายิ้มออกมาเล็กน

นี้เหมือนเป็นน้ำทิพย์รดลงบนหัวใจของเธอ เพราะวินาทีก่อนหน้านี้จู่ๆความรู้สึกเดียวดายก็เข้าจู่โจมเธออย่างไม่ทันตั้งตัว ไปสุสานไม่ทุกข์เท่าที่กลับมาบ้าน บ้านที่มีค

้ด้วย ซึ่งที่นี่ต้าเซียนจ้างบริษัททำควา

ลุมไว้ด้วยผ้า แต่โดยรวมแล้วที่นี่ก็สะอาด ทุกอย่างได้รับการดูแลเป็นอย่างดี นาเดี

ังตามทางเดินของสนามหญ้าที่หญ้าเริ่มสูงขึ้นเล็กน้อย และเลือกกุญแจออกมาหนึ่งดอกจากพวงกุญแจในมือ เป็นกุญแจไขตู้จดหมายนั้นเอง ใบหน้างดงามดั่งเทพ เคร่งเครี

ะล็อคเก้อย่

ู่ต่ออีกแค่สองอาทิตย์ เพื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยก่อนที่เขาจะพานาเดียร์ย้ายออก ต้าเซียนที่กำลังจะเดินไปยังห้องนอนของตัวเอง เขามองไปที่ประตูสีขาวห้องของนาเดียร์ วันนั้นเธอปิดประตูไม่สนิท เสียงร้องไห้ที่