สองชาติ สองใจ แค้นรักใต้บัลลังก์

ในห้องภาวนาอันสลัว แสงเทียนสาดส่องเงาร่างสองร่างที่พัวพันกันอยู่บนเตียง

ฝ่ามือหนากว้างของชายหนุ่มกุมรัดหญิงสาวใต้ร่างไว้แน่น

“ลืมตาขึ้น ดูว่าข้าคือใคร”

เสียงบุรุษดังแทรกเข้าโสตประสาทของนลิน

นางยังมิทันได้ลืมตา สายคาดเอวก็ถูกกระชากออกอย่างหยาบคาย

ลมหายใจของชายหนุ่มบนร่างหนักหน่วง ดวงตาคู่นั้นล้ำลึกพลุ่งพล่านไปด้วยความปรารถนาจะครอบครองอันตราย

นลินดิ้นรนสุดชีวิต ริมฝีปากถูกจุมพิตอย่างรุนแรง

ชายหนุ่มหายใจกระชั้น ชิงเอาลมหายใจและความหวานนุ่มของนางไปอย่างไม่ปรานี

กลิ่นอายอันเผด็จการเช่นนี้ ทำให้นลินตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่า คนที่กำลังถอนพิษให้นางในยามนี้ มิใช่องค์ชายสี่ชวินที่นางมีใจให้ในชาติก่อน

แต่เป็นผู้สำเร็จราชการแห่งต้าเยี่ยน ผู้ที่ร่วมเคียงหมอนแนบชิดกับนางจนวันตายในชาติก่อน ทว่าสุดท้ายกลับถูกนางทำให้ต้องตายด้วยคมธนูนับหมื่นดอก

รณพีร์

นลินลืมตาขึ้น ใบหน้าเย็นชาเฉียบคมพลันปรากฏสู่สายตา

คิ้วกระบี่เฉียงจรดขมับ ดวงตาดุจดวงดาราน่าเกรงขามโดยมิต้องโกรธเกรี้ยว ทั่วทั้งร่างแผ่จิตสังหารอันดุดัน

เป็นเขาจริงๆ ผู้สำเร็จราชการรณพีร์

สายตาของรณพีร์กวาดมองใบหน้าเล็กที่ซีดเผือดของนลิน โดยไร้ซึ่งความเวทนาแม้แต่น้อย

“ข้าคือใคร” น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบ

“รณ... พีร์...”

“พูดอีกครั้ง ข้าคือใคร”

“รณพีร์...”

หยาดน้ำตาอุ่นร้อนหยดหนึ่งร่วงรินลงตามพวงแก้มของนลิน

ชายหนุ่มมิได้หยุดลงเพราะเสียงสะอื้นของนาง กลับยิ่งเหมือนหมาป่าที่ได้เหยื่อมาครอง

หนึ่งชั่วยามผ่านไป พายุฝนจึงสงบลง

รณพีร์ลุกขึ้นจากร่างของนาง แล้วมองนางอย่างเย็นชา

สายตาสองคู่สบประสานกัน ในที่สุดนลินก็ตื่นจากความเลื่อนลอยอย่างสมบูรณ์

ชาติก่อน รินรดาพี่สาวคนโตฝันว่าท่านพ่อตายในสนามรบ จึงพานางมาไหว้พระขอพรที่วัดผู่ถัว ทว่านางกลับถูกลอบทำร้ายจนต้องพิษเหอฮวน

ด้วยความตื่นตระหนก นางพลัดหลงเข้าไปในห้องภาวนาแห่งนี้ และหลังจากมีสัมพันธ์แนบชิดกับบุรุษแปลกหน้า นางก็แอบหนีจากไป

ทว่าระหว่างทางกลับตระกูลศิริโชติ กลับพบกับโจรป่า

องค์ชายสี่ชวินเพื่อช่วยเหลือนาง จึงถูกโจรป่าฟันบาดเจ็บและต้องพิษร้ายแรง

ทั้งยังบอกนางว่า คนที่มีสัมพันธ์แนบชิดกับนางในห้องภาวนานั้นคือเขา และยินดีที่จะมอบฐานะให้นาง

บุญคุณช่วยชีวิตและความสัมพันธ์แนบชิด ทำให้นางมอบหัวใจทั้งดวงไว้ที่ชวินนับแต่นั้น

ในวันวิวาห์อันยิ่งใหญ่ที่นางต้องแต่งให้ชวิน กลับถูกผู้สำเร็จราชการรณพีร์ช่วงชิงไป จนกลายมาเป็นพระชายาผู้สำเร็จราชการ

และในคืนนั้นเอง ตระกูลศิริโชติสายหลักก็ประสบเคราะห์กรรม

ชายแดนส่งข่าวร้ายมาว่าท่านพ่อถูกทูเจวี๋ยตัดศีรษะ

พี่ชายทั้งสองเดินทางไปรับศพของท่านพ่อ กลับถูกลอบยิงสังหารระหว่างทาง

วรินทร์น้องสาว ก็ต้องตายอย่างเปลือยเปล่าอยู่บนถนน

เพียงชั่วข้ามคืน ก็เหลือเพียงนางกับรินรดาพี่สาวคนโตที่ต้องพึ่งพาอาศัยกัน

นางเชื่อมั่นในตัวรินรดาพี่สาวคนโตและองค์ชายสี่ชวินอย่างยิ่ง มองพวกเขาทั้งสองเป็นที่พึ่งพาเพียงหนึ่งเดียว

ทว่าคิดไม่ถึงว่า คนทั้งสองจะลอบมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกันมานานแล้ว

ส่วนนางกลับถูกพวกเขาร่วมมือกันหลอกลวง หลงคิดว่าการตายของท่านพ่อเกี่ยวข้องกับผู้สำเร็จราชการรณพีร์ จึงกลายเป็นหมากที่พวกเขาใช้เล่นงานเขา

ท้ายที่สุดส่งผลให้พระมารดาของรณพีร์สิ้นพระชนม์ก่อนวัยอันควร

ทำให้น้องสาวแท้ๆ ของเขาอย่างองค์หญิงใหญ่เจาหยางจำต้องถูกส่งตัวไปแต่งงานไกลถึงชายแดนเหนือ และต้องตายอย่างอนาถในแดนศัตรู

ยิ่งไปกว่านั้น ในยามที่เขาทำศึกกับชายแดนเหนือ นางยังหลงเชื่อคำลวงของพี่สาวคนโตจนล่อให้เขาเข้ามาในเมืองหลวง

เขาเร่งเดินทางทั้งวันทั้งคืนจากชายแดนเหนือกลับมา เดิมทีหมายจะช่วยชีวิตนาง ทว่ากลับถูกนางยิงธนูปักอกสิ้นชีพจมกองเลือด

ต่อมา ชวินกวาดล้างกลุ่มกบฏ ขึ้นครองราชย์เป็นฮ่องเต้ และแต่งตั้งรินรดาเป็นฮองเฮา

ส่วนนางในวันขึ้นครองราชย์ของฮ่องเต้องค์ใหม่ กลับถูกพี่สาวคนโตจับกดน้ำจนตายทั้งเป็นในสระบัว

หลังความตาย ดวงวิญญาณสายหนึ่งของนางล่องลอยอยู่ในพระราชวังหลวงต้าเยี่ยนนานถึงห้าปีเต็ม

ถึงได้ล่วงรู้ว่าโจรป่าที่วัดผู่ถัวนั้น แท้จริงแล้วชวินเป็นคนจัดฉากขึ้นมา

ทั้งรินรดาก็มิใช่พี่สาวแท้ๆ ของนางแต่อย่างใด แต่เป็นตัวปลอมที่เข้ามาสวมรอยแย่งชิงทุกอย่างไป

ต่อมาหลังจากนั้น นางได้เห็นซื่อจื่อแห่งจวนโหวหย่งหนิง ยกทัพก่อกบฏ ตีฝ่าเข้าเมืองหลวง ปลิดชีพตัดศีรษะอ๋องเฉินและรินรดาที่ทรยศหักหลังนาง ก่อนจะก้าวขึ้นสู่บัลลังก์ฮ่องเต้

ทั้งยังสั่งให้คนขุดกระดูกของนางกับรณพีร์ขึ้นมา ฝังร่วมไว้ด้วยกัน

หลังถูกฝังร่วมกับกระดูกของรณพีร์

คิดไม่ถึงว่า...

จะได้เกิดใหม่

–

“กลับไปแล้ว ดื่มยาห้ามครรภ์ซะ”

สุรเสียงเย็นเยียบของรณพีร์ ดึงนลินหลุดออกจากภวังค์แห่งความทรงจำ

ร่างของนางสั่นเทาเบาๆ มองบุรุษร่างสูงโปร่งบนเก้าอี้ด้วยความไม่อยากเชื่อสายตา

ยาห้ามครรภ์งั้นหรือ

ทั้งที่ชาติก่อน ยามรณพีร์ช่วยถอนพิษให้นางนั้นอ่อนโยนเป็นที่สุด ทว่าในค่ำคืนนี้กลับราวกับกำลังระบายความเคียดแค้นในใจ

เคยหยาบกระด้างเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด

แล้วเคยให้นางดื่มยาห้ามครรภ์ตั้งแต่เมื่อใดกัน

หรือว่า เขาก็เกิดใหม่แล้วเช่นกัน