สี่หนิงเหออนุภรรยาท้ายเรือน

ข้า

ได้ล้างมลทินให้กับตัวเองเ

ดที่ตีขึ้นเป็นระลอกจากการได้รับพิษที่ไร้สีไร้กลิ่นและไร้รส ทว่าความเจ

ะไรที่...แย่ยิ่งนัก เ

รดาเขาเป็นเพียงแค่บ่าวรับใช้ในบ้านที่ท่านเผลอไปม

วรับใช้ก็เป็นพวกคอยตามหลังนาย ถ้าไม่ทำตามคำสั่งของผู้เป็นนายก็จะมองเมิน ทำเหมือนกับว่าเขาไม่มีตัวตน แต่เขาก็รับได้

น้ำแข็งที่ไม่เคยรับรู้การมีตัวตนของอนุคนนี้แล้ว นี่ยังต้องมาตายอย่างอเนจอนาถอนาถา โดดเดี่ยวเดียวดาย เพราะแม้กระทั่งข้าร

ม้แต่แรงที่จะหายใจก็ยังไม่เหลือ พิษที่เขาได้รับมันเหมื

ะเจ็บจนชา ไ

ไร้เรี

ในร่างกายมันหลุดออกไป

กินจนลมหายใจเร

ามที่จะยิ้มและคิดในเรื่องที่มีความสุข...ความสุขสิ่ง

ียงอันอ่อนโยนและอ่อนหวานที่มั

ิดก็ตาม ข้าอยากทำทุกอย่างที่ผ่านมาให้ดีกว่านี้ อยากจะใช้ชีว

ไหม...แม้หลับฝัน

สิ่งใดมาแลก

...ใครพู

้ามีสิ่งใดมาแลกเปลี่ยน ของท

ัวเราะออกมา...อย่างเขาเนี่ยนะ

ง มีตาเห็นได้ ท่านก็คงรู้และคงเห็น...ข้าเป็นลูกชังของบิดา เป็นที่น่ารังเกียจของเหล่าพี่น้อง ความสามารถก็มิปราก

งบ้านทรุดโทรมท้ายจวน ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีไม่เคยมาพบหน้า ข้าวปล

สี่หนิงเหอดัง

่างเป็นคนที่...

บัดซบเช่นข้า...ก็คงจะมีเพียงแค่ความรักของมาร

ลี่ยน เจ้าจะได้ย้อนเวลากลับ

นำเอาความรักของมารดาที่มีให้ไปทำการแลกเปลี่ยนกับท่า

ำหรับการทำการค้ากับข้ายิ่งนัก ข้าจะถือเ

ม่

ม่

ือ

ขยับแรงไปสักนิดไม้ที่ใช้ทำก็จะหักและทำให้คนที่นอนอยู่พลัดตกลงไป

ณชา

าจะเพิ่งพ้นวัยเด็กมาไม่นาน บนใบหน้าเรียวขะมุกขะมอม เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาแต่ก

่างไรบ้างขอรับ เจ็

วดคิ้วเข้าหากันขณะมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยความงุนงง ในหัวเขาว่างเปล่า...ขาวโพลนไปหมด ก่อนความทรงจำ

..คุ

ยบอกกับบ่าวรับใช้หนุ่มน้อยที่น่า

ดเลยขอรับ” มือที่ไม่ใช่แค่เล็กหากมันเป็นเ

จ้าไปเจอข้าหรืออย่าง

่มน้ำก่อน

าใช่เพราะป่วยไข้ไม่ หากเป็นเพราะถูกใครบางคน...ในเรือนหลังนี้ทำร้ายเอา ส

้ว่าเป็นใคร “เจ้าไม่ต้องกังวลไปหรอก เพียงแค่อยากรู้ว่

ณชา

าด้วยความเสียใจอย่างที่สุดที

นเพียงแค่ลูกเมียบ่าวที่ถูกทุกคนในบ้านรังเกียจจนถูกขับไล่ให้มาอยู่ย

เพราะความรู้สึกที่มีต่อคนที่อยู่ในเรือนหล

ัพของผู้เป็นนาย มือเล็กยกขึ้นปาดน้ำตาบนใบหน้า ขณะเ

ี่ห้องแล้วไปตามท่านหมอมารักษา แต่...” ไม่มีใครสนใจเลยว่าค

กเรือนที่อาศัยหลับนอน บาดเจ็บครานี้เขาลืมเลือนไ