ปไหน ใจของเมฆจึงร้อนรุมอยากจะพบเจอหวานใจแท่บขาด เมฆจึงรอให้ถึงช่วงเวลากลางคืน เพราะค่ำค

ียวยกสูงเหนือพื้นพอสมควร หลังจากที่เมฆไปถึงบ้านของหวานแล้ว จึงแอบอยู่หลังต้นไม้และเลียนเสียงนกอย่างที่เค

นดี หลังจากนั้นเธอหยิบเชือกเส้นใหญ่โยนลงไปบนพื้น และต้นเชือกเธอมัดไว้ที่ปลายเตียงในห้อง ส่วนเมฆรีบวิ่งมาจั

จอเมฆอีกครั้ง หวานนึกว่าเราจะไม่ไ

ช่นเดียวกัน”เมฆโอบ

่จึงแยกออกจากกัน ต่างนั่งบนที่นอนด้วยใจที่ส

งไงดีกับเรื่องนี้”หวานมี

ปให้ไกลจากที่นี่ แต่ก็อดเป็นพ่อกับแม่

เมฆรู้ไหมวันนี้พี่สอนมันมาหาหวานด้วย และหวานคิดว่าอี

น้ามามองเธอด้วยสายตาที่เศร้าสร้อย เพราะ

หรอก หวานเป็นของเมฆแล

ามรู้สึกตอนนี้ร้าวรานยิ่งนัก ด้วยอุปสรรคคว

ไม่ยอมแล้วเราจะ

ิดก่อนได้ไหม ไม่นานหรอกถ้าเมฆค

ไปกว่านี้นะ เพราะเวลาข

้สึกของหวานดี เมฆจะไม่ทำให้

“หวานเช

ร้อมกับบรรจงใช้ริมฝีปากสัมผัสแก้มอันนวลเนียน เมฆค่อยๆดันร่างของหวานล้มลงบนที่นอน แล้วเลื่อนริ

ว้ด้วยความรักที่ให้อย่างเต็มอุรา ส่วนเมฆก็ไม่แตกต่างกัน มอบทั้งใจกายให้หวานจน

องเราจะจบลงอย่างไร”หวานเอ่ยขึ้น

ต้องจบแบบว่าเรา

อย พ่อแม่ของหวานยังไม่ยอมร

หวาน มีครอบครัวที่อบอุ่นและมี

ื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะ เอาเร

แตกพังอยู่กลางทะเล เมฆเลยมีความคิดว่าอาจต้องเข้าเมืองไปท

“จร

งสิ ว่าแต่หวานร

ได้สิ จะนานเ

ครั้ง เมฆพรหมจูบทั่วใบหน้าของหวาน

องกลับก่อนนะ ถ้าไ

“หว

ด้วย เมื่อทั้งคู่แต่งตัวเสร็จเรียบร้อย หวาน

“เมฆไ

้ใหญ่จอมเห็นเมฆลงมาจากห้องของหวาน จึงตะโกนเสียงดันลั่นทั่วบริเวณบ้าน จนทำให้เมฆตกใจรีบวิ่งหนีหายไปกับความมืด แต่ไม่ได้

ะห้องถูกล็อคไว้หวานจึงตัดสินใจปีนลงหน้าต่างพร้อมไต่เชือกลงไปอย

ไปกว่านี้ ซึ่งบรรดาลูกน้องผู้ใหญ่จอมที่วิ่งตามมานั้นก็เข้าใกล้ทุกขณะ แต่ด้วยที่เมฆวิ่งอย่างไร้ทิศทางจึงมา

สือ นี่แหละผลของการไม่เจียมตัวของม

รียบบรรดาลูกน้องผู้ใหญ่จอมที่มีถึงสามคน เมฆยืนนิ่งเพื่อคิดหนทางห

่มาหาลูกสาวกูถึงบนห้องนอน”ผู้ใหญ

กกัน ทำไมผู้ใหญ่จอมต้องขั

ารรูปตัวเองเลยว่ามีอะไรบ

“ไม่มีก็ส

ีกอย่างกูเสียเวลาพูดกับมึงมามากแล้ว

“ผู้ใหญ่จ

เดินเข้าไปประชิดร่างของเมฆ ในช่วงเวลานั้นก็เกิดพายุฟ้าร้องคะนองก้องไปท

้าฝนช่างเป็นใ

ตาอย่างอาฆาต จนเมฆต้องเดินถอยหลังทำให้ลืมไปว่าเป็นหน้

ไหมว่ากูไม่ได้ทำอะไรให้เม

ลูกน้องอยู่นั้น หวานได้วิ่งมาถึงพอดีและหยุด

่าง”เสียงของหวานดังขึ้น ถา

ึงมาทำไม”ผู้ใหญ่จอมม

หน เมฆ เมฆ เมฆ”หวานเดินวนรอบ

ห็นไอ้เมฆไหม”ผู้ใหญ

“ไม่เห็นค

ังหวาน ที่พ่อวิ่งตามมันมา ก็จ

นเลย พ่อใจร้ายมาก”น้ำตาของหวานเริ่มไหลรินออกมาอย่างไม่ขาดสาย ซึ่ง

ต้องเจอไอ้เมฆมันด้วยซิ ฝนก็ตกอย่างหนักมันคงติดฝนที่ไหนซักแห่งมั้ง พ่อว่าเรากลับบ้านเถอะ”ผู้ให

กลับ ถ้าหนูไม่เ

้ใหญ่จอมหันหน้าไปมองลูกน้อง

มล้อมหวานไว้ พร้อมกับจับร่างของหวานและดึง