รอให้คุณ...บอกว่ารัก

เอ๊ย หนูลูก

ียบ ฟังรื่นหูตอบออกมาจากด้านหลังชั้นวางของเวชระเบี

้น หล่อนสาละวนค้นหาเวชระเบียนของคนไข้ที่ขาดการรักษามานานร่วมสี่ปี นานพอ ๆ กับ

มาตามด้วยตนเอง แ

ะทิ้งไปแล้วแหละ

ญารัตน์ตอบรับตาม

ยั่งเชิงถาม “เสาร์อาทิตย์นี้ เราอยู่เวรแทนพี่ได้ไหม พอดีว่

ญารัตน์ตอบรับอย่

ป็นคนขี้เกรงใจด้วยซ้ำไป แล้วก็

ี้เอง เพราะใคร ๆ ต่างก็เรียกใช้งานเธอได้แบบไม่ต้องเกรงใจเลยทั้งนั้น และหญิงสาวก็มักจะตอบรับการร้อ

ก เหลียวมองซ้ายมองขวา ไม่เห็นทั้งผู้บริหาร หัวหน้างานและลูกค้าผู้มารับบริการแ

งานกันไหม

อยากถามใครกันแน่พี่เด่

องแพงอยู่แล้วสิ

ิดปากตอบออกว่า ‘ไป’ เบาแสนเบา แต่เด่นก็ยังได้ยิน เห็

ฟ้มใส่ลงบนรถเข็น

ให้พนักงานดีไหมอะ ไม่อยากไปกิ

ด้วย คนอื่น ๆ ได้ยิน

้งส่งเสียงเรียก สาว ๆ ในห้องเวชระเบียนรีบเข้ามาปิดปากเด่น ทั้งส่งเสียงด่าเด

ารัตน์ค่อยเงยหน้าขึ้น เพื่อมองตามร่างสูงของนา

แผนกเพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยงที่จัดตรงดาดฟ้าชั้นสิบ เธอทำงานที่นี่ตั้งแต่ตอนเรียน

แต่เปลี่ยนธีมงานใหม่ทุกปี และปีนี้เธออยู่นา

ุ่มดึ

่ค่

่เดิม ห