กล้วยไม้ล้อมตะวัน

อยู่บนเตียงพร้อมกับถือหนังสือในมือต้องวางมันลงข้างตัว หล่อนนิ่งฟังความเคลื่อนไหวด้านนอก จนมั่นใจว

อยู่คนเดียว ณิชาใช้แสงสว่างจากด้านนอกที่ยังลอดผ่านขอบล่างของบานปร

หน้าปกสวยงามดูคลาสสิกที่ยังเห็นในความสลัว ห

แปลงานส่ง บก.ครึ่งแรกไม่ได้เลย ตายแน่ๆ ยายนิดเอ๊ย

ขอบเตียง แล้วนิ่วหน้าเมื่อได้ยินเสียงห้า

นไม่เคยซ้ำหน้ากันเลย และจะเป็นอย่างนี้ทุกครั้งยามที่แพทร

่เป็นสมบัติตกทอดมาตั้งแต่ต้นตระกูลของมารดาต้องตกอยู่ในมือของคนอื่น แต่ก็ยอมรับความจริง หญิงสาวพอจะทำใจได้ ถึงแม้ต

อาจทำใจยอมรับได้สักครั้ง เมื่อเห็นตำตาว่าคนที่เ

ี่พ่อกับแม่รักนักหนาคงกลายเป็นแค่สมบัติชิ้นหนึ่งในจำนวนไม่

งานเงียบๆ มีความมืดห้อมล้อมเป็นเกราะกำบังดีไหม แต่สุดท้ายเมื่อหูยังแว่วเสีย

่ำถามกับตัวเองเห

ีนะ เมื่อไหร่สวรรค์จะหาทางออกให้เธอเจอ

องบ้านหลังโอ่โถงถึงถูกผลักเปิดรับแสงสว่างให้สาดส่องเข้าม

ๆ ลดลงพร้อมกับปรือเปิดเปลือกตาขึ้นมาใหม่ จนเมื่อส

์สีน้ำเงินเข้มอยู่ในซุ้มกล้วยไม้ที่กำลังออกดอ

อยู่ในคลองจักษุของตัวเองแน่ หากเมื่อเขาเข้าไปอยู่ในสถานที่สุดรักสุดหวง

จากกระถางเหนือศีรษะ คนเฝ้ามองตาไม่กะพริบต้องกลั้นลมห

ให้สุดเสียง ถ้ามันทำให้หัวใจที่อัดแน่นด้วยความเกลียดชังบรรเทาลงได้ แล้วดอก

ธิ์เข้าไปในซ

าโผล่พรวดมาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไรกระชากเสียงถาม

าที่เธอคิดนักค่อยเบือนหน้ามา ชั่ววินาทีณิชาถึงกับกลั้นลมหายใ

รนะ ใครไม่

กล้ามกระชับลำตัวกับกางเกงเนื้อผ้านุ่มที่เกาะเกี่ยวเอวกลมกลึงล

ื่อพาตัวเองมาอยู่ตรงนี้แล้ว สิ่งที่ทำได้คือเร่งเรียกความ

่วนตัวของฉัน ห้ามพวกคุณยุ่งเกี่ยว หมอแพทก็รั

นเป็นสิทธิ์ของฉัน และการที่เธอบอกว่าขอแพทเอาไว้ มันก็

ึ่งค่อนย้ำเสียงเข้มอย่างช้าๆ ชัดๆ มั

..พวก

ัดใจ คงเพราะเรือนกายหนาใหญ่ที่เห็นหลอกตาว่าสูงเพรียวนั้นช

อดอกเป็นเชิงปกป้องตัวเอง...ทั้งที่เมื่อครู่ยังรู้สึกเหมือนผิวกายถูกไฟ

เธอหมาย

อยๆ ท่าทางราวกับราชสีห์ที่พร้อมตะครุบแ

้ใครเข้ามาวุ่นวาย และฉันก็ดูแลกล้วยไม้ทุกกอทุกกร

ง เรียวคิ้วหนาเลิกขึ้น แลคล้ายประหลาดใจ แต่ณิชารู้หรอกว่าเ

สาระ

นั้นถึงกับผงะเซแทบล้ม เมื่อกายหนาเคลื่อนเฉียดกระแทกออก

ปอย่างมั่นใจ มือบางกำแน่น เนื้อ

คุณไม่เหมาะที่จะเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ คุ

ด้หล่อนก็ไม่โง่ที่จะต่อกรกับคนคนนี้ซึ่งหน้า แต่ถ้าให้ทนอยู่นิ่งเฉย ทั้งที่เห็นอยู่ตำตาว่าข้าวของของพ่อแม่ที่เ

วินาที นานพอจะให้เธอต้องกลั้นลมหายใจรอจนปวดแสบในอก ก่อนเดินต่อเข้าบ้านเสีย

ังตัวอยู่ในอกซ้ายสงบลง ณิ

ูดความจริงนี่