หย่ากันแล้วไยต้องรักท่าน

ขยับไปมาราวกับเสียงร้องในใจนางในตอนนี้ อนงค์ร่างบางอรชร ใบหน้าเรียวรู

มาสำหรับนางแล้วเหมือนสามสิบปี ตั้งแต่ก้าวเข้

หน้าไหว้ฟ้าดิ

เล็กกลับรับ

ต่นั้น นางคิดว่าหากนางทำตัวเป็นภรรยาที่มีความเมตตาต่อภรรยาคนอื่นๆ ของสามี ประพฤติตนเป็นแบบอย่าง

ย่างที่เขาบอกว่ามีหนึ่งก็ต้องมีสอง มีสองก็ต้องมีสาม

มรบพวกนั้น และแยกย้ายต่างคนต่างอยู่เพียงสองคน ถึ

บ่งไปให้อนุแล้วสี่วัน เหลือให้นางเพียง

ับความจริงที่แสนเจ็บปวด สายฝนยังคงกระหน่ำเทลงมา นางทอดมองไปยังเ

ที่นางต้องทนมาตลอดสามปี สามีนาง “ลู่เฉิน” ส่วนคนที่สองนั้นนางเคยเห็นเ

บไม่ได้เจ็บเลยสักนิด สามปีนี้สำหรับนาง สิ่งที่ทั้งสองกระทำนั

ี่พัดกระหน่ำหลงเหลือเพียงแค่หยดน้ำบนหลังคา มือนางยกขึ

วเท้าผ่านหลังคาที่หลบฝน หยดฝนที่โปรยปรายเหลือเพียงน้อยนิดนั้น ตกลงมากระทบกับเรือนผม ที่ยาวจนถึงสะโพก ยามเท้า

ยามที่ได้ยินเสียงหัวเราะดังออก

ร้ายกับข้า

ัก นั่นนะหรือสามีที่รักภั

าที่จะเคาะเรียกสองคนนั้นออกมาให้บาดตาบาดใจ แต่แล้วก็

ูรู้เข้า คุณหนูจ

พลางออดอ้อนซบแผ่นอกลู่เฉินโดยไม่

กันเล่า ในเมื่อต่อไปข้าย่อมต้องมาเยือนเรือนของนางทุกวันอย

มัดตีแผ่นอกเบาๆ “คุณชายมิคิดจริงจังกับข้า

าไม่ได้มองเจ้าเป็นเช่นนั้น แต่รอหน่อย ให้พ้นวันเกิดท่านแม่ก่อน ข้าจะขอเจ้าเป็นอนุ

คุณหนูไป๋ชิง หากแต่ตนคือสาวใช้ ส่วนนางก็คือบุตรีของบัณฑิต

เหนือบุรุษ อ่านหนังสือออกตั้งแต่สามขวบ สอบเทียบข้ามรุ่นได้ตั้งแต่เด็ก พิณ

่วนนางเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาที่ยืนอยู่บนดินมิอาจเทียบได้ หากแต่

ก เช่นนั้นแล้วข้าจะนอนกับท่านเพื่ออันใด ท่านก็หาสาวใช้คนใหม่ มาแทน

ั้นอย่างเอาใจ ทำให้เกิดเสียงหัวเราะขึ

องหาสาวใช้ให

หากแต่เมื่อคิดว่าตอนนี้ นางเป็นใคร ก็พวกเราล้วนใช้สามีคนเดียวกัน แล้วนางจะกลัวไป๋ชิงไปทำไม เมื่

ิ่งได้ใจ จึงเชิดหน้าขึ้นแ

ตูเปิดออกพร้อมก

น หยุดไปเมื่อคิดได้ว่าตัวเองเป็นใครแล้วตอนนี้ ก่อนลุกขึ้นแล้

เจ็บปวด นี่หรือคนที่เติบโตมาพร้อ

ด กระทำการเช่นนี้ก็เท่ากับไม่ให้เกียรติข้า ประพฤ

ากท่านเอาสี่คุณธรรมมาอ้าง แล้วท่าน

เขาปลดมือของสาวใช้ออก จากนั้นก็เด

ยกมือขึ้นจับแก้มตัวเอง มองสีหน้าสามีที่กำลังแสดงอำนาจ หันมอ

วอันใดเล่า ข้าไม