องค์หญิงอย่าคิดหนี

าก.

ีรษะของขันทีใหญ่ในชุดสีเขีย

..กรี

ก้าวถอยหลังช้า ๆ สีหน้าขาวจนซีดทั้งเต็มไปด้วยความหวา

าเย็นชาประดุจน้ำแข็ง ชวนให้หวาดผวา หลิวอี้เฟยเผลอสบตาเข้ากั

ิดหนีไปให้ไกลที่สุด นางจำหน้าขันทีผู้นั้นได้ เขาเป็นขันทีใหญ่คนโปรดข

งไปกองบนพื้น นางลืมความเจ็บโดยพลัน เพื่อรัก

อ นางก็ชนกับร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้หนึ่งอย่างแร

้ะ

น ในมือของเขายังมีดาบเล่มใหญ่เมื่อสะท้อนกับแสงจันทร์จึงส่องวาบเข้า

เห็นสิ่งใด

มอย่างน่าหวาดหวั่น รอยยิ้มนั้นยิ่งทำให้นางขวัญ

ยใบหน้างดงามพริ้งเพรานี้จึงสะดุดตาคนได้ง่าย คนผู้นั้นโค้งกายลงดึงหมว

น้าขาวสะอาดดวงตาสีนิลที่จ้องมองมานั้นราวกับว่ากำลังดูดวิญญาณของนาง

ีวิตอยู่แล้วใช่หรือไม่ จึง

นางต้องการหนีออกจากวังหลวงจึงได้มาเจอเรื่องที่ไม่ควรเจอเช่นนี้ ยามนี้นางไม่รู้แล้วว่

สิ่งใดจริง ๆ ปะ

หน้าหล่อเหลาในยามนี

่อก็คงต้องควักด

ง นางไม่อยากเป็นผีตาบอดมองไม่เห็นสิ่งใด หาก

ทางหวาดกลัวเช่นนี้แล้วรู้สึกขบขันยิ่

ลวงอยู่แล้ว ข้าไม่คิดจะกลับมาอีกความเมตตานี

อยขันทีผู้นี้ไป เขาเงื้อดาบขึ้นมาไม่เสียเวลา

ญิง บ่าวมาแล้วเ