เกิดใหม่อีกครากลายเป็นผู้ช่วยตัวน้อยของมารดาที่บิดาไม่รัก

องอย่างยาวนานถ

แม่ทัพหานชางเหยียนนำกำลังทหารกว่าสามหมื่นนา

ารณ์ด้วยเพราะเป็นการล้อมเมืองอวีเอาไว้อย่างยาวนานจนไม่สามารถส่งเส

่งเป็นผู้ครองเมืองอวีถูกขุนนางถ่อยกล่าวหาว่าเจ้าเมืองอวีคิดคดทรยศสวาม

ีจึงต้องจำยอมแพ้อย

บสมรสพระราชทานให้หานชางเหยียนกับบุตรสาว

ีตท่านปู่ของเขาได้ออกรบกับคนสกุลเมิ่ง ในสงครามอันยาวน

ตามที่ตกลงยังลอบทำร้ายลับหลังฉีกสัญญาก

องท่านปู่เสียบประจานบนกำแพงเมืองอย่างยา

เขาจึงถูกท่านปู่ท่านย่าเลี้ยงมาและคาดหวังใ

ำฝังใจและต้องให้คนสกุลเมิ่งชดใช้คืน บัดนี้เขาทำสำเร็จแล้วแต่เข

รียบง่ายแม้ว่าเจ้าสาวของเขานั้นจะงดงามเพียงใดหานชางเหยียนก็ไม่แม้แต่คิดจะช

เสนอเรื่องนี้ขึ้นมาเพื่อเอาตัวรอดไม่ให้เขาเข่นฆ่าค

ยเป็นบุตรเขยของตนเองเพื่อลบล้างเรื่องทุกอย่างให้จ

ยนยิ่งเกลียดคนสกุลเมิ่งเข้ากระ

งเกียจของสามีเพียงนั้น นางเป็นเพียงสตรีในห้

นแม่ทัพผู้มีเมตตาไม่เข่นฆ่าชาวบ้านตาดำ ๆ ที

มิได้ทำให้ชาวบ้านได้รับความลำบากอย่างอื่น ทหารบาดเจ็บล้มตายน้อยยิ่งนักแม่ท

ห้นางยิ่งสงสัยว่าเขาม

่แทบไม่ได้พบบุรุษใดเช่นคุณหนูเมิ่งสืออีก็พลันเต้นแ

จากฝ่าบาทแคว้นลู่ใจของเมิ่งสืออีจึง

ิจิตรอย่างที่เคยฝันเอาไว้กระนั้นหัวใจของนางก็เปี่ยมสุข นางนั่งรอคอยเขา

ากันเลยแม้แต่ประโยคเดียว ในคืนเข้าหอวันนี้นางเองก็ไม่รู้ว่าต้องพูดคำใดเช

ขาอาจจะกำลังรินเหล้ามงคลอยู่กระมัง มือของนางสั่น

และแดงก่ำ หญิงสาวกลั้นรอยยิ้มเอาไว้อย่างขัดเขิน ในเ

สาวปีนขึ้นที่สูงชดใช้ความผิดหร

นสิ่งที่ตนเองได้ยิน คนผู้นั้นได

เมาสุราอย่างหนัก เขาคงดื่มไ

่นแตกกระจายพร้อมกับเสียงของหนัก ๆ หล่นกระแทกพื้น เมิ่งสืออีสะดุ้งค

ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวนี้สมคว

กิดเรื่องอันใดขึ้นนา

ิดอะไรขึ้น

้นมา หานชางเหยียนจ้องมองนางที่ยั

สุขโดยการเป็นฮูหยินของเข

นมาทันใด เขาจ้องนางดวงตาแข็งกร้าวยกจอกสุราขึ้นด

ังหารอันเย็นเยียบทำให้ร่างของนางสั่นเล็กน้อย หากว่านางเปิดผ้

ท่าทางของนางเช่น

่าเจ้าจะวางท่าเป็นสตรี

พื่อข่มขวัญคน เมิ่งสืออีตกใจกับเสียงโครมคราม

นานโดยไม่รู้ว่าหานชางเหยียน

กนั้นราวครึ่งชั่วยามเมิ่งสืออีจึ

ืออีตะ

ามด้วยเครื่องประดับสีแดงบัดนี้ได้พังเสียหายย

ก็ผ่านไปครู่ใหญ่ ไม่มีคนของนางสักคนที่เข้ามาใกล้บริเวณนี้

ี่สวนด้านหน้า ท่าทางของเขาเมามายอย่างหนัก ใบหน้าของเขาซุกไซร้ที่ลำคอข

ว เขาไม่หันมามองนางเลยแม้แต่น้อยขณะ

กระทั่งนางทรุดฮวบนั่งลงกับพื้

แค่นางโลม ท่านอย่าถือส