ทะลุมิติไปเป็นแม่ม่ายเลี้ยงครอบครัวสามียุค70

และมันยังเป็นนิยายของนักเขียนที่เธอติดตาม เนื่องจากนักเขียนได้ส่งนิยายที่สั่งพิมพ์ให้กับนักอ่านที่สั่งซื้อมาถึง ถิงถิงที่ว่างจึงรีบอ่านนิยายเกือบห

ะดุ้งตื่น เพราะได้ยินเสียงเด็กร้องไห้

นเรียนฟรี นอกจากยายแล้วเธอก็ไม่ได้มีญาติคนอื่นอีก จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะได้ยินเสียงเด็กร้องในห้อง เพราะที่พักของเธอนั้นเป็นหอพักสำหรับ

ขยี้ดวงตาที่กำลังจะปิดลงอีกครั้

ดังเล็ดรอดมาให้ถิงถิงได้ยิน “เสี่ยวลู่คงจะหิว

! พะ...พี่...สะ

่าเดิมเพราะสถานที่ไม่คุ้นชินพร้อมกับกลิ่นอับชื้นภายในห้องที่กำลังน

ือขึ้นกุมขมับและหลับตา

งจะเพราะได้ยินเสียงร้องจากภายในห้อง คนด้าน

อไปพักเถอะ!” ถิงถิงในค

่ในยุคนี้ข้าวยากหมากแพง เจ้าของร่างที่เธอทะลุมิติเข้ามาอยู่มีนามว่า ‘กัวเห

นมากเพราะส่งลูกสาวคนเล็กเข้าเรียนมัธยมปลายในอำเภอ ในตอนนี้ทั้งพี่ชายแล

่ขอกัวเหม่ยอิงไปเป็นสะใภ้ใหญ่ที่มีสามีเป็นทหาร สร้างความไม่พอใจให้กับบ้านใหญ่สกุลห

รุ่นแล้ว แต่ไม่ยอมแยกบ้านออกมาอยู่ข้างนอก ยกเว้นบ้านสาม ที่พ่อสามีเห็นว่าบ้านตัวเองทำงานหนักกว่

สามีของเธอที่ถูกคัดเลือกไปเป็นทหารตั้งแต่อายุยังไม่เข้าเลขสองจนตอนนี้อายุสามสิบ ไปทำภารกิจด่วนแต่ล้มเหลวจนเกิดการบาดเจ็

ม่เคยได้รับความยากลำบากแบบนี้มาก่อนจึงเกิดการล้มป่วยและมีร่างกายอ่อนแอ

ล้วร่างกายก็อ่อนแอลง ยิ่งสัปดาห์ก่อนได้ข่าวว่

ลูกสาววัยเดือนเศษ โดยที่ไม่มีใครรู้ และ

ารกที่น่าจะชื่อว่าเสี่ยวลู่ขึ้นมากินนมบนเต้าอย่างกระอักกระอ่วน เธอไม่เคย

เธอก็จะเรียนจบแล้วแท้ ๆ ไม่รู้ว่าเครา

องห่วง ต่อไปนี้ฉันจะ

นจะดูแลครอบครั

ไปด้วยความเหนื่อยล้า รู้สึกตัวอีกทีก็

สะใภ

หม่ยอิงร้องตอบกลับค

วยความที่กัวเหม่ยอิงมีร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงน้ำนมจึงไม่มากพอที่จะให้เ

้าต่างให้ระบายกลิ่นอับชื้นในห้องจางลง พอเปิดหน้าต่างออกก็ทำให้เธ

ไง อีกอย่างภายในห้องก็มีเพีย

งมีเพียงสี่ห้องนอน หนึ่งห้องครัวและหนึ่งห้องโถงเท่านั้น บ้านสาม

นรองของบ้านเป็นทหารได้หลายปีแล้ว แต่ต

ูกชายคนเล็กของบ้านตอนนี้กำลังเรียนมัธยมปลายในอำเภอ ที่บ้านจึงเหลือเพียงแม่สามีที่พิการ สะใภ้ใหญ่แม่ลูกอ่อนอย่างเธ

ินพื้นนี้ถูกที่สุดจึงปลูกบ้านห่างจากบ้านคนอื่นหลายจั้ง ไม่เชิงว่าห่างมาก แต่ก็ห่างกว่าบ้านอื่นที่อยู่ติดกันเกือบห้าเมตร โดยที่บ้า

หญิงก็ว่าอันตรายแล้ว บ้านยังไม่

ค่ะ เดี๋ยวฉันไปซักผ้าที่เหลือให้” สะใภ้รองที่ไม่รู้ว่

นบ้าน อาหารในแต่ละมื้อ ป้อนข้าวผู้เป็นแม่ส

้านั้นเป็นหน้าที่ของกัวเหม่ยอิง แต่หลังจากคลอด

็นคนดี ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าสะใภ้รองเป็นแบบคนอื

วยซ้ำ แต่กัวเหม่ยอิงก็กลั้นใจฝืนกิน ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีอะไรให้กินแล้

หยิบเดียวกับน้ำมันที่เหลืออยู่ก้นไห นอกจากนั้นก็ไม่มีเครื่องปรุงอะไรอีก หันไปเปิดไหที่มีผ้าปิดไว้ก

ใภ้รองคงจะให้หลานสาวนอนในห้องตัวเ

วเหม่ยอิง

นเตียงเตาแข็ง ๆ อย่างสุดท้ายจึงมีเพียงเปิดตู้เสื

พืชหลายชั่ง โดยมีผ้าอีกหลายผืนห่อหุ้มเอ

ี่ยมในมือไปมา ข้างในมันมีเสียงตีกันของ

้วว

าโตขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเปิดกล่อง

งินในกล่องกัวเหม่ยอิงก็รีบวิ่งไปปิด

่างกับคนอื่นก็จริงแต่ก็ไม่ได้ห่างมาก แ

รงจำของเธอแล้ว เงินพวกนี้ไม่เคยอยู่ในความทรงจำของกัวเหม่ยอิงเลย และ

ด ไม่ใช่ว่าเธออยากจะให้ แต่เธอไม่อยากมีปัญหากับบ้านใหญ่ของสามีที่มีกันหลา

้าช่วยก็จะถูกคาดโทษไปด้วย อีกอย่างนี้ก็เ

นเจ็ดส

พันห

นหกร้อ

ปดร้อยห้

นเก้าร

ันหนึ

หนึ่งร้

เก้าร้อ

้า

ร้อยเจ็ดสิ

ยงปากเลี้ยงท้องได้มากกว่าสิบคนหลายสิบรุ่นเลยก็ว่าได้ แต่ทำไมบ้านสามสกุลหานของพวกเ