หลินซือเยว่ผู้นี้ มีสามชะตาในคราเดียว

กจากอาราม

้น ราชวง

มไท่ผ

กท่านออกจากอารามแล้ว อ

งรีบปิดประตู

้วยเสียงปิดประตูลงสลักอย่างหนาแน่น สตรีนางหนึ่งยืนตัวต

นด้วยสายตาเลื่อนลอย อาศัยอยู่ที่นี่มานานเท่าใดแ

เหตุใดถึงไล่พวกเราสองคนออกจากอารามได้เล่า” เผิงฉือกระทืบเ

เสียงของนางสงบนิ่งฟังแล้วสบายหูยิ่งนัก หาได้มีความโกรธเกลียดแต่อย่างใด “นั่นรถม้า” นิ

บรอยยิ้มนิด ๆ “เป็นรถม้าของเราจริง ๆ เจ้าคะคุณหนู คนขับบอกว่าเป็นคนของตระกูลหลินเจ้าค

หันหลังกลับไปทางประตูอาราม ประสานมือค้อมตัวคำนับลาอ

อารามไ

่านไปจนวันตายเลยรึ” เหอกุ้ยแม้มีอายุยี่สิบแปดปีแล้ว ทว่าเขากราบเป็นศิษย์เ

ไปไหนไกล ท่านทำเช่นนี้ไม่ใช่ขับไล่นางไปสู่ความตา

ใหญ่ของพวกเจ้า เห็นนางเงียบ ๆ แบบนั้น ความคิดนางกว้างไกลยิ่งนัก อาจารย์อย่างข้ายังเทียบนางไม่ติดด้วยซ้ำไป” เจ้าอาวาสชุนปีนี้อายุอานามปา

ไปเพื่อแต่งงาน นางบริสุทธิ์ถึงเพียงนั้นมิถูกสามีจับกลืนกินจนไม่เหลือกระดูกหรอกรึ” เหอกุ้ยนึกภาพเทพเซียนผู้สูงส่งอย่างหลินซือ

อยู่ เจ้าทั้งสองต้องรีบร่ำเรียนศึกษาหาความรู้ อารามไท่ผิงกวนจะได้เจริญรุ่งเรืองในภายภาคหน้าต่อไปได้”

เก็บออกมา ครั้นกดสลักเปิดออก ก็พบตั๋วเงินจำนวนสามพันตำลึงอยู่ในนั้น ตระกูลหลินที่ไม่ได้บริจาคน้ำมันตะเกีย

จากอารามไปรักษาผู้คน รายได้เลยหายหดแทบจ่ายอาหารการกิน(

รก

ยงบ่นของเหอกุ้ย “ข้ารู้ว่านางเก่งเอาตัวร

ว ท่านเองก็เถอะที่บ้านส่งคนมารับทุกปีไม่ใช่รึ” จางเจียเฟิ่งรู้ดีว่าตนและเหอก

์น้องสาม ข้าได้ยินว่าที่บ้านของเจ้า เพิ่งห

จดัง ๆ พร้อมกัน ไม่มีศิษย์พี่ใหญ่อยู่ด้วย นับจากนี้ไปยามทำความผิดใครจะออกหน้า

งหน้าสู่เ

เป็นใคร เผิงฉือพยายามหลอกถามคนขับรถม้าอยู่หลายหน ถึงสถานการณ์ของตระกูลหลินในยามนี้ นางไม่เคยไปที่นั่นมาก่อน

กี่วันในการเดินทาง” หลิ

าบอกว่าราว ๆ สิบวัน

าง มีเพียงของใช้จำเป็นของนางไม่กี่ชิ้น พร้อมกับก้อนเง

ึดฮัดคล้ายไม่พอใจ “เสียเวลาเดินทางเปล่า ๆ” น้ำเสียงเขา

ผู้เป็นนายได้อย่างไร” เผิง

แวะก็แวะแต่ให้เวลาแค่ครึ่งชั่วยามพอ หากกลับถึงเมื

ใครว่าพ

น้ำนิ่งไหลลึกเช่นนี้ เผิงฉือเข้าใ

นู” เผิงฉือกล

ี่ยนรถม้าคัน

ือเจ้าคะ

ฉับพลัน รถม้าคันนี้ไปไม่ถึงกลางทางแน่ คงต้องแวะทวงหนี้กันสัก

ัวเอง “รถม้าข้ายังดี ๆ ช่างกล้

่หน้าร้านขายยาพอดิบพอดี หลินอ้ายถึงกับด่ากราดไปทั่ว ไม่รู้จะ

งแล้วไปต่

่นแหละมาแช่ง

ารถม้าไปซ่อมสิ” เผิงฉือไม่เข้าใจเห

เอ่ยเสียงค่อยออกมา “ข้าได้เงินแค่ค่าอา

มาเผื่อ” เผิงฉือใช้สายตาเชือดเฉือนหลินอ้าย “แล้วค่า

าดไม่ถึง กลายเป็นคนโง่ที่ลืมนึกถึงเรื่องนี้ได้

้าคะ ! คนตระกูลหลินไม่มีความจริงใจเลย พวกเรา

ร ข้าได้รับคำสั่งมารับคุณหนูรอง หากไม

ื่องของคุณ

ๆ ไม่ได้ นางหันหน้าไปทางหลินอ้าย “เจ้ารออยู่ตรงนี้สักประเดี๋ยว

่อนหน้าเขาไม่ไว้หน้าคุณหนูรองผู้นี้ แต่ยามนี้เขาไม่มีทางเลือกจริง ๆ ห