ธรณ์จะตื่นสายในวันหยุดและจะนอนค้างที่คอนโด แต่เมื่อคืนอยู่คุยกับนางจนด

นิด” นางสั่งนิดาทั

ักข้าวต้มทะเลเสิร์ฟคุณท่า

ช่วงนี้ได้ยินพ่อเข้มผัวหล่อนบอกว่าหล่อนปวดหัวบ่อยๆ ไม่ใช่เรอะ!” ชม้อยบอกแม่บ้านของตนเอ

อิฉันแค่ปวดหัวเพราะนอน

องน่ะจะเก็บไว้ทำไม ถ้าไม่อยากออกค่าหมอมาเบิกกับฉันได้ ฉันออกให้”

งงานในบ้านก็ให้นางกับน้อยและดาทำก็ได้นี่ครับ ให้วัยรุ่นค

้าจะแก่ แต่น้าก็ไหวนะค

นะครับ เดี๋ยวมาเบิกกับคุณแม่ชม้อยได้ ใช่ไหมครับ พาน้าเ

ฉันจะออกค่าหมอให้เอง อย่างกนักเลย เงินทองของนอกกาย หามาก็ต้องใช้ ไม่ใช่เก็บไว้รักษาตัวเองตอนป่วยหนั

าไม่มีเรียน

นบนห้องหน่อยนะแม่นิด คิดถึ

ณท่าน”

อิ่ม ฉันจะออกไปซื้อของข้างนอกให้

จากห้องรับประทานอาหารไปทิ้งเหลือแต่เจ้าน

่ยมพ่อธิปที่ฝรั่ง

รื่องบินคุณแม่ให้ผ

ธร จะอยู่ให้หายคิดถึงน้องชายเราสักหน่อย ไม่รู้ไปหลงแ

นะครับ มองยังไงก็เหมือนพี่สาวมากก

อิจฉาหนูแป้ง คู่ห

แม่ชม้อยได้ แม่ก็รู้ ว่าแต่ไปหนึ่งเดือนไม่

วย แม่รู้นะว่าเราน่ะแอบทำอะไรลับหลังหนูแป้งบ้าง แต่แม่ก็เข้าใจว่ามันเป็นเรื่องปกติของผู้ชาย แต่ระวังด้วยล่ะ

องแป้งแล้วนะครับ เนี่ยผมก็จำศีลอยู่ ไม่ได

ต่เด็ก แถมเป็นลูกสาวของรุ่นน้องแม่สมัยเรียนด้วย อย่าทำอะไรให้ผู้ใหญ่ต้องบาดหมางกันก็พอ เข้าใจไหมพ่อธร เราน่ะอายุไม่ใช่น้อยๆ แล้วนะ” ชม้อยเอ

กของลูก ทาน

ันนี้จะออกไปไหน

บ อยู่บ้านดี

...ด

งหน้าตัวเองต่อไม่พูดโต้ตอบกั

ตื๊ด

นถือตะกร้าใส่เสื้อผ้าที่ปั่นแห้งแล้วจะไปตากที่ราวก็หยุดเดิ

าไง

กันไหม เราเลี้ยง” เข

หม” เรื่องอะไรจะ

ละ เดี๋ยวภาพขับ

ย็นหน้า

ก้มหน้าจะหยิบยกตะกร้าผ้าขึ้นมาถือ แต่ก็ต้องหยุดมือเมื่อเห็นเงาดำๆ ตรงหน้าจึงเงยขึ้น ระดับที่เธออยู่และคือเสื้อ

ังแขนทั้งสองที่ยกขึ้นกอดอกของเขาและมองไปยังนิ้ว

ตอบ แต่ถามเธอแทน เพราะเข

ินข้

มีรึไง หรือมันไม่อร่อย

้ว คือเพื่อนของด

นกันแน่” เขาพูดพร้อมก้มมองสำรวจร่างเล็กตร

ุณ

กอยู่ได้ บอกมาว่ากินข้าว

ีย

ล็กของอลิลดาก็ยกขึ้นตวัดฟาดห

ร

าก็ผลักร่างเล็กตรงหน้าอัดไปยังพุ่มไม้ข้างๆ พร้อมตัวเขาเคลื่อนตัวไ

พยายามดิ้นตัวหนีจากพุ่มไม้และพยายามจะเบือนหน้าหนี แต่มือใหญ่ก็เคลื่อนมาบีบคางเธอล็อกไว้พร้อ

คือจูบแรกของหล่อน เพราะการที่อลิลดาเผลอจูบตอบกลับเขา แต่เป็นจูบเงอะงะและไร้เดียงสา มุมป

มฝีปากบนตัวเองแล้วมองสภาพของสาวน้อยตรงหน้าที่ตอนนี้ทรุดตัวลงไปนั่งกองกับพื้นห

อาจะไม่สลบเลยเหรอเด็กน้อย” นั่นคือประโยคที่เธอได้ยิน