ข้าคือฮองเฮาที่ฮ่องเต้ไม่รัก

ักคุ

ปเลยนะเพคะ”อี้หง

่พึงพอใจ ทำเอาเหล่าขันทีและนางกำนัลคนอื่นๆขนหล

ะปากมากได้ ข้าจะไปใครกล้าห้าม ถ้ามันผู้ใดก

ินออกจากตำหนัก เดินทางไปตำหนักกุ้ยเฟยเพื่อมอบของขวัญให้

้งสองเป็นเพื่อนรักกันมาตั้งแต่วัยเยาว์ นอกนั้นไม่มีสนมคนใดที่ได้รับค

ักกุ

งกำนัลประจำตำหนักรีบเข้ามา

พระพร

ี่ตนมาโดยไม่ได้แจ้ง ตอนแรกนางคิดจะจัดงานวันเกิดให้แต่หลี่ฟางซินกลับปฏิเสธ เพราะไม่อยากจะโดดเด่นจนสนมคนอื่นอิจฉาที่ได้รับความเมตตาจากเยว่ฮอง

่ยังไม่ทันจะเดินเข้าไปก็พบกับนางกำนัลและขันทีประจำตัวเฟยห้าวเทียนยืนอยู่นางจึงบอกให

ม่”เยว่ลี่อิงกล่าวเสียง

ทรงโปรดปรานและหนุนหลังในทุกเรื่องที่นางต้องการ นอกจากนั้นฮ่องเต้องค์ก่อนยังมีราชโองการห้ามป

ยอกล้อกันอย่างรักใคร่ ถึงจะเป็นสหายคนสนิทแต่เมื่อได้ยินเสียงเย้าหยอกกับสามีของตนแบบนี

านนอกเพื่อปรับอารมณ์ของตนให้เย็นลงก่อน แต่เนื้อความท

งลำบากข้าจึงสั่งห้ามไม่ให้เหล่าขุนนางจัดงานสังสรรค์หรืองานเลี้ยงใหญ่โต ข้าจึงต้

ฝ่าบาททรงมีใจให้หม่อมฉันตั้งแต

น้ำเสียงของสนมอันเป็นที่รักของเขาไม่ได้

ฝากมาในครั้งนั้นทำให้ข้ารู้สึกว่าเจ้าเป็นห่วงเป็นใยข้ายิ่

ของนางขาดสะบั้นทันที เพราะตลอดเวลาที่ผ่านนางก็เล่าเรื่องที่แอบชอบบุรุษผู้นี้ให้หลี่ฟางซินฟัง และยังฝากของที่นางทำเองกับมือให้หลี่ฟางซินฝากพี่ชา

ากล้าดีเช่นไรถึงกล้าอ่อยคนของข้

บพื้น ก่อนจะง้างมือตบใบหน้าหลี่ฟางซินอย่างเต็มแรงจนหน้าหัน เสียงตบนั่นทำให้เฟยห้าวเทียนที่

ฮาเจ้าบ้า

กรธเคืองดวงตาแดงก่ำแต่กลับมีน้ำใสๆคลออยู่บ่งบ

าไปแล้วที่คบฟางซินน

บตัวนางไว้ไม่ให้เข้าไปทำร้ายสนมที่ตนรักได้อีก แต่ด้วยแรงแห่งความโกรธของเยว่ลี่อิงมือไม้ที่ปัดแกว่ง

คงทำให้ฮองเฮาไ

วายออกมาแต่กลับชะงักเมื่อนางน

่นมาข้าก็คิดว่าเป็นเพียงฝันจึงไม่ใส่ใจ แต่ตอนนี้เหต

ของเฟยห้าวเทียนนั้นกลับมองมาด้วยความเกลียด

รพิษ” เยว่ลี่อิงและเฟย

ื่อได้ยินคำพูดของนางที่พูดเหมือนเขาทุกคำไม่

บในฝันไม่มีผิด หรือนั้นคือนิมิตบอกเหตุ หากเป็นเช่นนั้นจริงข้าก็ไม่ควรจะอาละวาดต่อ ควรหยุดไว

มานานถึงสองปีอย่างสงสัย ‘ตั้งแต่เมื่อไรกันที่นางคิดอ่านคว

ายคารวะเขาแล้วหมุนตัวกลับไปในทันที ปล่อยให้เขายืนสงสัยในการกร

ที่ต้องตีหน้าแสดงเป็นเพื่อนที่รักใคร่กันเต็มทนแล้ว และด้วยนิสัยเยว่ลี่อิงในตอนนี้ ย่อมอาละวาดจนกลายเป็นเรื่องใหญ่โตแน่นอน ที่แล้วมาเยว่ลี่อิงจัดการเหล่าสนมลับหลังเฟยห

ยนลงโทษเพียงเล็กไม่ว่าจะกักบริเวณหรือคัดอักษรก็ดี เพราะการลงโทษเช่นนี้ไทเฮาย่อมไม่เข้ามายุ่งเกี่ยว และยังเป็นการประกาศความโปรดปราน

ที่คิดแถมนางยังเจ็บตัวอีก ความคับข้องใจ