ูจองไว้ให้แ

อเป็นตังเม ไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อ เมื่อข้องใจจนต้องโทรหาคุณเลขาอีกครั้ง บอ

่อนดีกว่านะคะ เดี๋ยวครูทำกับข้าวให้กิน คุณพ่อมารับแล้วค่อยกลับนะคะ”

่าพ่อของตัวเองหล่อ ในขณะที่ป้าสาย ป้าแม่

ะสิ วันนี้เธอจะได้ย

งว่าง่าย ณิชานันท์ยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะเดิ

“น้องมีนอย

อะไรก็ได้ค่ะ ข้

ห้จนตาหยีอย่างเอ็นดู อยากบีบแก้มยุ้ยๆ แดงๆ นั้นทั้งวัน “นั่งเล

“หนูขอไป

ะไปใจดำได้ลง “ได้สิคะ” ว่าแล้วก็เดินขึ้นไปบนห้องโดยมีลูกศิ

“บ้านครู

วบ้านใหญ่โตนี้เธอไม่ได้เป็นเจ้าของ และไม่ได้เช่าด้วย แต่มาอยู่ดูแลเพื่อเป็นการแลกกับค

จือปนอยู่ด้วย ณิชานันท์เห็นแล้วอยากจะร้องไห้ เข้าใจผิดไปใหญ่แล้ว เธอไม่ได้จนตรอก แต่ที่มาอยู่ที่นี่ก็ไม่มีใครบังคับ แค่ตอนกำลังจะหาบ้านเช่า ป้าของเธอก็เสนอข้อเสนอนี้มา

้งขำและสงสารตัวเ

นี้ครูขอไปทำข้าวผัดก่อน หิวล่ะสิ” ณิชานันท์แบ่งรับแบ่งสู้ยกมือ

“หนู

ัวเล็กเดินตามติดไม่ห่าง เธอจึงให้เด็กน้อยหยิบจั

หยิบจานให้ครูหน

หยิบจานมาให้คุณครูสาวพร้อม

นันท์รับจานมาพร้อมกับชม “ไปนั่งรอเลยนะจ๊ะ

ไปปีนขึ้นเก้าอี้อย่างว่าง่าย ไม่

“มาแล้วจ้า

“ว้าว...น่าอร่

้ำของตัวเองและเด็กน้อยลง และยังไม่ทันจะถอดผ้ากันเปื้อนออกเสียงกริ่

่อนนะครูไปดูก่อนว่าใค

ตูรั้ว อย่างกลัวว่าอาจจะเป็นขนส่งที่มาส่งของหรือเปล่า เพราะตั้งแต่มาอยู

“ม

งเหรอคะ” แต่พอเห็นหน้าชัดๆ ถึงกับตกใจ ตื่นเต้น เขินอายปนกั

สวัสดีครับ ผมพ่