ความรักคือการให้ ความรักคือการเสียสละ แค่เห็นคนที่เรารักมีความสุข เราก็มีความสุขตามไปด้วย
ความรักคือการให้ ความรักคือการเสียสละ แค่เห็นคนที่เรารักมีความสุข เราก็มีความสุขตามไปด้วย
“พลอย เรารู้จักกันมากี่ปีแล้ว”
“แน่ะ! จู่ๆ มาถาม ตั้งแต่อนุบาลแล้วเพลิง” เพลิงโยกศีรษะของเพื่อนรักไปมา พลอยพิมพ์ย่นจมูกใส่คนชอบแกล้ง
“ดูสิหัวยุ่งไปหมดแล้ว พอเลยนะเพลิง เดี๋ยวเถอะ”
“ถึงไม่ทำอะไรก็หัวยุ่งตลอดล่ะ” เพลิงแย่งสมุดโน้ตของอีกฝ่ายมาถือเอาไว้ พลอยพิมพ์ตกใจ เธอกลัวเขาจะอ่านบันทึกหลายอย่างที่จดลงไปในนั้น
“เอามาเลยนะ คนบ้า” พลอยพิมพ์แย่งสมุดบันทึกของตัวเอง ในขณะที่เขายกชูขึ้นสูงเหนือศีรษะ
“เกิดมาตัวเตี้ยก็แบบนี้แหละ” เขาล้อเลียน กดหัวเธอเล่นอย่างสนุกสนาน คนตัวเตี้ยกว่าถึงกับหน้างอ เพราะคว้าสมุดโน้ตในมือเขาไม่ได้สักที
“คอยดูเถอะเพลิง เกิดชาติหน้าตัวสูงจะกดหัวนายบ้าง”
“เอาไป เดี๋ยวขี้แยอีก” เพลิงส่งสมุดโน้ตเล่มนั้นคืนให้ พลอยพิมพ์ดึงไปกอดแนบอก โล่งใจที่เขาไม่ได้อ่านมัน เธออยากให้มันเป็นความลับตลอดไป...
“ไปเที่ยวสวนสนุกกันไหม วันนี้วันหยุด” เขาดึงมือให้เธอเดินตาม พลอยพิมพ์มองมือใหญ่อบอุ่นของอีกฝ่ายแล้วอมยิ้ม เธอมองตามร่างสูงที่จับมือเธอให้เดินตาม แค่แอบมองเขาก็มีความสุขแล้ว
ตอนเล็กๆเธอเป็นกำพร้า เพลิงเป็นเพื่อนบ้านและเพื่อนเล่นที่คอยปกป้องดูแล แถมยังชอบแกล้งแหย่เธอด้วย เขาเป็นเพื่อนของเธอตั้งแต่อนุบาล
เธออยู่กับยาย พอเรียนจบไม่กี่ปียายก็เสีย จึงอยู่บ้านหลังนั้นคนเดียว ดีที่มีเพลิงคอยเป็นเพื่อน เขาเองก็อยู่กับย่า พอย่าเสียก็อยู่บ้านหลังนั้นคนเดียวเหมือนกัน เพลิงพาเพื่อนรักไปเล่นรถไฟเหาะตีลังกา บ้านผีสิง และนั่งชิงช้า
คนมีความสุขยิ้มจนแก้มปริ เขาซื้อขนมสายไหมติดมือมาให้เธอกินด้วย
“ขนมโปรดของพลอย”
“รู้ใจกันจริงๆ ทำดีกับพลอยแบบนี้ มีอะไรหรือเปล่า” เธอถามอย่างรู้ทัน คนอยากให้ช่วยฉีกยิ้มกว้างเกือบถึงใบหู พลอยพิมพ์รู้นิสัยเพื่อนดี ถ้ามีอะไรให้ช่วย จะมาทำดีแบบนี้แหละ
“เดี๋ยวเราบอกพลอยอีกทีหนึ่ง”
“แน่ะ! บอกเลยไม่ได้เหรอ”
“เดี๋ยวค่อยบอก แต่พลอยรับปากก่อนว่าจะช่วยเรา”
“รับปากดีไหมนะ”
“น่านะ” เขาขอร้อง
“มีอะไรบ้างที่เราไม่ช่วยนาย”
“เย้! เราคิดเอาไว้แล้วล่ะว่าพลอยต้องช่วยเรา พลอยน่ารักที่สุดเลย” เขาดึงเธอไปกอด พลอยพิมพ์รู้สึกมีความสุขที่ได้กอดเขา ผู้ชายที่เธอแอบรักสุดหัวใจ เพื่อนรักที่เธอยอมตายแทนได้ มันอบอุ่นทุกครั้งที่ได้กอด
ตอนเล็กๆเธอโดนรังแก โดนล้อว่าเป็นเด็กกำพร้า เขาคอยช่วยเหลือเตะต่อยกับนักเลงวัยเด็กพวกนั้น มีเรื่องชกต่อยกลับบ้านไปโดนย่าดุทุกครั้ง แถมยังโดนตีด้วย เธอรู้ว่าตัวเองเป็นสาเหตุ เพลิงชอบบอกว่าคนอื่นแกล้งเธอไม่ได้ เขาแกล้งเธอได้คนเดียว เขาเองก็ชอบแกล้งเธอ ดึงผมเปียบ้างล่ะ แกล้งกดหัวเธอบ้างล่ะ แต่ถึงจะแกล้ง เธอก็รู้ว่าเขาแค่หาเพื่อนเล่น เพราะเขาปกป้องเธอจากคนอื่นๆ ไม่ยอมให้ใครแกล้ง
ตอนเรียนมหาวิทยาลัย ถ้าผู้ชายคนไหนมาจีบเธอ เขาจะคอยดูว่าเป็นคนดีไหม คอยกันท่าพวกที่อยากจะจีบแต่หวังอย่างอื่น เรียกง่ายๆ ว่าใครมาจีบต้องผ่านด่านเขาก่อน จึงไม่ค่อยมีใครกล้าจีบเธอหรอก
“ผู้หญิงเขาชอบดอกไม้สีอะไรเหรอ” คนถามมองอย่างจริงจัง พลอยพิมพ์ถึงกับเขินหนัก
“ชอบสีชมพู ฉันชอบกุหลาบสีชมพู”
“เหรอ... พลอยช่วยจัดดอกไม้ให้สักช่อสิ ฉันเอ่อ... จะเอาไปให้คนคนนึง”
“ให้ใครเหรอ” คนถามแอบลุ้น คิดไปว่าเขาจะเซอร์ไพร้ส์เธอ เลยถามว่าชอบสีอะไร คงกลัวไม่ถูกใจ ตาซื่อบื้อนี่ห่ามๆ จะตายไป เลือกของสวยๆ งามๆ เป็นเสียที่ไหน
“เอาน่า จัดมาก่อน แบบที่พลอยคิดว่าสวยที่สุดนะ” คนแอบลุ้นจัดช่อดอกไม้ที่สวยที่สุดเพราะเธอเปิดร้านขายดอกไม้ เป็นอาชีพที่รักและชอบ ส่วนเพลิงทำงานบริษัท พวกกราฟฟิกดีไซด์
“เพลิงชอบไหม”
“สวยมาก” เพลิงรับไปถือเอาไว้ แล้วยิ้มกว้างขวาง
“สวยมาก ขอบใจนะ”
“จะเอาไปให้ใครเหรอ” คนถามอมยิ้ม ใจเต้นระทึก คิดว่าเขาจะเซอร์ไพร้ส์เธอ
“เอาไปให้ผู้หญิงคนหนึ่งน่ะ เค้าเป็นรุ่นน้องที่ทำงาน แต่เพลิงไม่กล้าให้ พลอยเอาไปให้หน่อยสิ”
“เหรอ...” พลอยพิมพ์ครางในลำคอ มองช่อดอกไม้ตาละห้อย ก่อนจะปรับสีหน้าเป็นร่าเริงเหมือนเดิม
เธอกับเขาเป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้น ความสัมพันธ์หากมากกว่านั้นมันคงไม่ดี วันหนึ่งเกิดไปด้วยกันไม่ได้ ต้องเลิกรากันไป คงมองหน้ากันไม่ติด
“อือ... น้องเขาน่ารักมาก พลอยช่วยหน่อยสิ”
“จะให้ช่วยอะไร” คนเอ่ยถามหน้าชื่นอกตรม แอบรักเขาข้างเดียวข้าวเหนียวนึ่ง
“น้องเขาเป็นพนักงานใหม่แผนกประชาสัมพันธ์ที่บริษัท พลอยรู้ไหมจังหวะที่เขาเดินเข้ามา โอ๊ย! มันโดนใจ มันใช่เลย”
“น้องเขาคงสวยน่ารักมากเลยเหรอ”
“ใช่ สวยน่ารัก มีเขี้ยว สูงยาวเข่าดี หุ่นนี่น่า โอ๊ย!... ดึงหูฉันทำไม”
“อธิบายดีๆ อย่าลามก”
“ลามกอะไร”
“เพลิงว่าหุ่นน้องเขาน่าอะไรล่ะ” พลอยพิมพ์ขึงตาเข้าใส่ เพลิงหน้าหงอ อยากให้ช่วยก็ต้องพูดจาดีๆ หน่อย เดี๋ยวเพื่อนไม่ช่วย
“คิดลึก เพลิงยังไม่ได้พูดอะไรเลย”
“จะไปรู้เหรอ หน้าตาเพลิงบอกว่ากำลังหื่นกาม”
“พลอยช่วยหน่อยสิ พรุ่งนี้เลย เอาดอกไม้ช่อสวยที่พลอยจัดไปให้น้องเค้าหน่อย”
“เรื่อง?”
“นะๆๆๆ เพลิงไม่กล้า”
“ไม่กล้าก็อดสิ”
“นะ ขอร้องล่ะ พลอยอยากได้อะไร เพลิงจะให้ทุกอย่างเลย”
“จริงนะ” คนถามอมยิ้ม จริงๆ ไม่อยากช่วย แต่ทนอีกฝ่ายรบเร้าไม่ไหว เห็นสายตาเว้าวอนของแล้วใจระทวยทุกทีสิน่า
1. ทาสรักคุณชายมาเฟีย เธอ... ชมพูพริ้ง คุณหนูผู้เพียบพร้อมทั้งรูปลักษณ์ ฐานะ และการศึกษา กลับต้องตกกระไดพลอยโจนเข้าไปช่วยชายแปลกหน้าที่บาดเจ็บกลางตรอก ไม่รู้เลยว่าคืนนั้น จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของพันธนาการหัวใจ... เขา... คมน์ เคมินธาดา มาเฟียหนุ่มทายาทธุรกิจพันล้าน ผู้ไม่เคยศรัทธาในคำว่ารัก แต่หลังจากคืนที่เธอช่วยชีวิต เขากลับนอนไม่หลับถ้าไม่มีเธออยู่ข้างกาย หนึ่งคนหนีเพราะกลัวหัวใจตัวเองจะหวั่นไหว อีกคนกลับตามตื้ออย่างแนบเนียนในชื่อของ "การทำงาน" จากผู้ช่วยจำเป็น... กลายเป็นคนที่ขาดไม่ได้ เมื่อศัตรูทางธุรกิจกลายมาเป็นคู่ชีวิต และความรักครั้งนี้ไม่ใช่แค่เกมมาเฟีย แต่คือ "ชีวิตทั้งชีวิต" ของเขา "ผมไม่ได้อยากได้คุณมาเป็นลูกน้อง ผมอยากได้คุณมาเป็นเมียต่างหาก คุณหนูชมพูพริ้ง" 2. เจ้าาสาวนิรนาม เธอ...หญิงสาวที่ยอมแต่งงานกับมหาเศรษฐีหนุ่มเพราะ โชคชะตาและหนี้สิน เขา...ทายาทหนุ่มผู้ไม่เชื่อในดวงชะตา มองว่าการแต่งงานนี้เป็นแค่เรื่องไร้สาระ แต่ใครจะรู้ว่า... เจ้าสาวที่ไร้ตัวตนในใจของเขา จะกลายเป็นคนเดียวที่เขารักหมดใจ ห้าปีแห่งสัญญาและความห่างเหิน เมื่อโชคชะตาเล่นตลกให้ทั้งคู่ต้องกลับมาอยู่ใต้หลังคาเดียวกันอีกครั้ง หัวใจที่เคยเย็นชาเริ่มละลายลงทีละน้อย จากเจ้าสาวจำเป็น... กลายเป็น "เจ้าสาวตัวจริง" ที่เขาอยากครอบครองตลอดไป แต่เมื่อถึงวันที่เธอขอ "หย่า" เขาจึงเพิ่งรู้ว่า สิ่งที่กลัวมาตลอดไม่ใช่การแต่งงาน...แต่คือการ "เสียเธอไป" 3. เจ้าสาวอนุรักษ์ เธอ… "ศิริลดา" หญิงสาวที่ต้องแต่งงานกับคู่หมั้นซึ่งไม่เคยเจอหน้า เขา… "อนุรักษ์" ชายหนุ่มผู้สูญเสียการมองเห็นจากอุบัติเหตุ การแต่งงานที่เริ่มจาก "หน้าที่" กลับกลายเป็นเรื่องราวที่อบอุ่นที่สุดในชีวิต เพราะในความมืดที่เขาเผชิญ มีเพียงเสียงหัวเราะและมืออบอุ่นของเธอที่คอยนำทาง และในวันที่เขา "มองเห็นอีกครั้ง" เขากลับเลือกจะ "แกล้งมองไม่เห็น" เพื่อจะพิสูจน์ว่าผู้หญิงคนนี้ รักเขาจากใจจริงหรือแค่สงสาร แต่สิ่งที่เขาได้เห็น ไม่ใช่เพียง "ใบหน้า" ของเธอ หากคือ "หัวใจ" ที่สว่างกว่าทุกแสงในโลก เรื่องราวของชายตาบอดปากแข็ง กับหญิงสาวฉลาดอบอุ่น ที่คอยปราบพยศกันด้วยเสียงหัวเราะ ความห่วงใย และความรัก จะทำให้คุณยิ้ม อมยิ้ม และอบอุ่นหัวใจ "ในวันที่มืดมิด...เธอคือแสงสว่างเดียวที่เขาเห็น" "ในวันที่มองเห็น เขาก็ยังอยากมองเห็นแค่เธอคนเดียว"
หวังจื่อหลินอ่านนิยายจบด้วยความโมโหที่นางเอกในนิยายโดนทำร้ายจนตาย เธอเดินข้ามถนนไม่ทันระวังจึงโดนรถชน หลิวเหวินจงเพื่อนชายคนสนิทที่แอบรักเธอจึงเข้ามาช่วยเอาไว้ แต่ทั้งสองก็โดนรถชนอยู่ดี สองหนุ่มสาวกลายเป็นเจ้าชายและเจ้าหญิงนิทรานอนหลับไม่ฟื้น แต่ขณะเดียวกันก็ทะลุมิติเข้าไปอยู่ในนิยายเล่มที่ตัวเองอ่าน และเข้าไปแก้ไขสถานการณ์เลวร้ายที่เกิดขึ้นให้แปรเปลี่ยนไปในทิศทางที่ดีขึ้น
ลี่เซียนเป็นคุณหมอสาวในยุคปัจจุบัน เธอหลุดไปอยู่ในยุคอดีต ในร่างของคุณหนูลี่เซียน ลูกของเสนาบดีประจำวังหลวง เธอพบว่าตัวเองจะมีชีวิตได้อีกแค่สามสิบวันเท่านั้น เธอจึงต้องตามหารักแท้ และคนคนนั้นก็คืออ๋องฉิน ชายหนุ่มซึ่งมีความองอาจกล้าหาญและหล่อเหลาที่สุดในเมือง ตามคำแนะนำของเจ้านกน้อยสีทองพูดได้ ซึ่งเธอเคยมีบุญคุณช่วยเหลือมันเอาไว้ในอดีตชาติ! ลี่เซียนจะพิชิตใจอ๋องฉินได้ไหม นางจะตายก่อนได้รับความรักหรือไม่ มาติดตามอ่านกันได้เลยจ้า
เพราะเป็นตัวซวยของครอบครัว เธอจึงถูกส่งไปอยู่กับยาย แต่ย่าผู้เกลียดชังของเธอก็ขอให้เธอแต่งงานกับคู่หมั้นของพี่สาวฝาแฝด เธอจำต้องรับเงื่อนไขของผู้เป็นย่าเพราะคุณยายป่วยหนัก เพื่อยื้อชีวิตของคุณยายที่รักและดูแลเธอมาตลอด ดังนั้นเธอจึงยอมแต่งงานกับเขา
โปรย วิวาห์สับเปลี่ยนเจ้าสาว แรกเริ่มเดิมทีเขาทั้งโกรธทั้งเสียหน้าที่โดนลบเหลี่ยมลูบคม แต่งงานกับอีกคนแต่กลับได้อีกคนมานอนร่วมเตียงในคืนเข้าหอ หญิงสาวที่มีฐานะต่ำสุดในบ้าน ไม่ต่างจากคนรับใช้ แต่ถูกเรียกว่าเป็นทายาทอีกคนของตระกูล แต่เวลาผ่านไปทุกอย่างกลับไม่เป็นเช่นนั้น เมื่อเขาทั้งหวงแหนและห่วงเธอเป็นที่สุด
โปรย เสน่หาเมียแสนรัก ฉากหน้าคือการที่เขาถูกบังคับให้แต่งงาน แต่ฉากหลังคือเขาหึงหวงและห่วงเธอสุดหัวใจ ตัวอย่างบางช่วงบางตอน "คงมีความสุขมากสินะที่ทุกอย่างเป็นแบบนี้" เขมนัทต์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ทำให้บงกชเพชรต้องหันไปดูที่มาของเสียง "คุณนัทต์ อุ๊ย! ปล่อยนะคะ" บงกชเพชรดันร่างของเขาออกห่าง แต่เขายิ่งดึงเธอมากอดรัดเอาไว้แนบอก "อยากให้ปล่อยจริงๆ น่ะเหรอ เธออยากให้ฉันกอดจูบมากกว่าล่ะมั้ง" เขมนัทต์ยื่นหน้าเข้าไปหา แต่บงกชเพชรเบี่ยงหลบพร้อมทั้งดันปลายคางของเขาออกห่าง "ถอยไปนะ" สีหน้าเหมือนรังเกียจของเธอทำให้เขายิ่งอยากเอาชนะ "อื้อ..." ปากน้อยโดนบดจูบอย่างดูดดื่ม ไม่ว่าจะร้องประท้วงเพียงใด คนเอาแต่ใจก็ยังบดจูบจนปากแทบช้ำ เพียะ! ใบหน้าของเขมนัทต์หันไปตามแรงตบ เขาดุนดันกระพุ่งแก้มเพราะรู้สึกเจ็บ ๆ คัน ๆ ก่อนที่จะรวบร่างเธอมาจูบอย่างดุเดือด เพียะ! ใบหน้าของเขมนัทต์หันไปตามแรงตบอีกรอบ เขาดึงเธอมากอดจูบอย่างดุเดือดกว่าเดิม บงกชเพชรดิ้นรนจนหลุดจากอ้อมแขนแกร่ง ก่อนที่จะวิ่งหนี แต่เธอโดนกระชากเข้าไปบดจูบอีก "อื้อ... คนบ้าป่าเถื่อน" เธอดิ้นหนีใช้หลังมือเช็ดริมฝีปากของตัวเองอย่างรังเกียจ มองเขาอย่างตกตะลึงไม่คิดว่าเขมนัทต์จะกล้าทำอะไรป่าเถื่อนกับเธอแบบนี้ "เป็นไงรสชาติตบจูบของฉัน" "คนสารเลว" บงกชเพชรกัดปากตัวเองจนเจ็บ มองเขาอย่างเจ็บใจ "แต่งงานเธอจะโดนหนักกว่านี้อีก โดนจูบทั้งตัว!" ประโยคของเขาทำเอาเธอหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู "บัวเกลียดคุณนัท" "แล้วไง เธอออดอ้อนคุณย่าบีบบังคับให้ฉันแต่งงานด้วย ก็อยากโดนฉันกอดจูบสักครั้งไม่ใช่เหรอ ฉันก็กอดจูบให้เอาบุญแล้วไง" "ความคิดสกปรก ถ้าคุณไม่อยากแต่งงานก็ควรบอกคุณย่าไปตรง ๆ ไม่ใช่เอาความโกรธมาลงที่ฉันแบบนี้" บงกชเพชรพูดอย่างเจ็บใจ
© 2018-now MeghaBook
บนสุด
GOOGLE PLAY