คุณชายมหาเศรษฐีระดับท็อป

มหาวิทยาลัยชั้นนำ โรงอาหารในมหาวิทยาลัย

หลิน ฟาน ผู้สวมผ้ากันเปื้อนและถุงมือยาง กำลังเก็บกวาดเศษอาหารบนโต๊ะ เขาหยิบกล่องข้าวพลาสติกบนโต๊ะ

ใส่ลงในกระเป๋าเดินทางข้างตัวอย่างรวดเร็ว

“อีกสิบกว่ากล่องก็จะเต็มแล้ว จะได้ขายได้อีกยี่สิบบาท

พรุ่งนี้ก็จะมีเงินกินข้าวแล้ว ดีจริงๆ” หลิน ฟานมองดูถุงเกือบเต็มด้วยความตื่นเต้น

ไม่ไกลออกไป โจว หยวนขมวดคิ้ว มองไปที่หลี่คุนที่นั่งตรงข้ามถามว่า “พี่คุน คนนี้เป็นใคร ทำไมถึงจนแบบนี้?”

หลี่คุนเป็นที่รู้จักในฐานะลูกเศรษฐีของคณะการเงิน ว่ากันว่าทรัพย์สินของครอบครัวเขามีมากกว่าร้อยล้านนานแล้ว

“จน? เขายังส่งเสียวังรู คนสวยของคณะเราอยู่เลย ทุกเดือนให้วังรูสามพันบาทเป็นค่าครองชีพ”

หลี่คุนที่มีผมยุ่งเหมือนรังนก มองหลิน ฟานแล้วพูดด้วยเสียงขมขื่น

สาวๆ มองหลิน ฟานด้วยความประหลาดใจ “ไม่น่าเชื่อ วังรูจะสนใจเขาได้ ?”

หลี่คุนหัวเราะเยาะ “โจว หยวน เธอไม่รู้เหรอ เขาเป็นคนที่คอยประจบน่ะ”

ดูเหมือนจะเห็นความสงสัยของโจว หยวน หลี่คุนยิ้มแล้วพูดว่า “ดูฉันนะ”

เขาลุกขึ้นยืน ตั้งใจทำให้เศษอาหารในกล่องหล่นลงพื้น แล้วตะโกนเรียกหลิน ฟาน “หลิน ฟาน! มานี่หน่อย เก็บกวาดตรงนี้หน่อย”

หลิน ฟานไม่คิดมาก รีบเดินมาแล้วคุกเข่าลงเก็บเศษอาหาร

ทันใดนั้น ความเย็นเยือกก็ไหลลงจากหัวของเขา ปรากฏว่าหลี่คุนเทเครื่องดื่มลงบนหัวของหลิน ฟาน

หลิน ฟานลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว กำหมัดแน่น เส้นเลือดที่คอปูดโปน มองหลี่คุนด้วยความโกรธ

หลี่คุนหัวเราะเยาะ ไม่กลัวแม้แต่น้อย ตบหน้าหลิน ฟานเบาๆ แล้วพูดเยาะเย้ยว่า “ทำไม? อยากจะต่อยฉันเหรอ?”

หลิน ฟานคิดจะทำ แต่ทันใดนั้นเขาก็คิดได้ว่า การที่เขาสามารถทำงานพิเศษในร้านอาหารนี้และเก็บกล่องพลาสติกไปขายได้เงินมาได้ยากเย็นเพียงใด

ถ้าวันนี้ต่อยหลี่คุน งานนี้คงจะหายไป

แถมยังไม่ต้องพูดถึงการจ่ายค่ารักษาแม่ของวังรู แม้แต่ค่าเทอมของตัวเองก็เป็นปัญหา

หลิน ฟานสูดลมหายใจลึก กัดฟัน แล้วพยายามยิ้มแบบฝืนๆ พูดว่า “ไม่มี. . . ไม่มี”

“ฮ่าฮ่าฮ่า!!” หลี่คุนและโจว หยวนต่างหัวเราะออกมาพร้อมกัน

“แกมันไม่ได้เรื่องเลย ไปซื้อหวยให้ฉันหน่อย เงินที่เหลือก็ให้เป็นค่าขนมนะ”

จากนั้นให้เอากระเป๋าใบเล็กนี้ไปที่โรงแรมชื่อดังห้อง 1024

หลี่คุนโยนธนบัตรร้อยบาทลงบนหน้าของหลิน ฟาน แล้วพาโจว หยวนเดินจากไปพร้อมหัวเราะ

หลิน ฟานหยิบกระเป๋าขึ้นมา เก็บธนบัตรร้อยบาท

เขาตั้งใจจะไปส่งกระเป๋าที่โรงแรมก่อน แล้วค่อยไปซื้อหวย

เขาคิดว่าเมื่อซื้อหวยเสร็จแล้ว ก็ยังเหลือเงินจำนวนหนึ่ง ความไม่พอใจเมื่อครู่ก็หายไปในทันใด

เขาวิ่งไปที่โรงแรมห้อง 1024 อย่างรวดเร็ว

แต่แล้วเสียงหายใจหอบของผู้หญิงก็ดังขึ้น หลิน ฟานที่กำลังจะเคาะประตู ก็หยุดมือที่ยกขึ้นกลางอากาศ

“นี่. . . นี่มันเหมือนเสียงของวังรูเลย?”

หลิน ฟานหน้าแดง รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

เขาเคาะประตูสองครั้งอย่างแรงแล้วตะโกนว่า “เปิดประตู!”

“คุณชิน ใครมาไม่รู้จักที่ทาง ทำเสียอารมณ์จริงๆ”

“ที่รัก ไม่ต้องรีบ อาจจะเป็นของที่ฉันให้หลี่คุนซื้อมา รอเดี๋ยวเราเล่นอะไรสนุกๆ กัน”

ไม่นานเสียงก็เงียบลง ประตูห้องค่อยๆ เปิด

หลิน ฟานตาเบิกกว้างจนแทบจะเป็นเข็ม หัวสมองสั่นสะท้าน

วังรู!!?