เพราะบิดาบุญธรรมฝากฝังลูกสาวคนเดียวเอาไว้ ภัทรลดาจึงรับปากท่านก่อนท่านสิ้นใจ ในเมื่อน้องน้อยมีภัย คนที่มีใจรักน้องยิ่งกว่าอะไรในโลกนี้ จะไม่ยอมให้อะไรมาทำร้ายน้องรักโดยเด็ดขาด
เพราะบิดาบุญธรรมฝากฝังลูกสาวคนเดียวเอาไว้ ภัทรลดาจึงรับปากท่านก่อนท่านสิ้นใจ ในเมื่อน้องน้อยมีภัย คนที่มีใจรักน้องยิ่งกว่าอะไรในโลกนี้ จะไม่ยอมให้อะไรมาทำร้ายน้องรักโดยเด็ดขาด
เสียงหัวเราะจากชายหญิงที่ดังอยู่ข้างเตียงคนป่วยทำให้แพรพลอยน้ำตาซึม ในขณะที่เธอกำลังจะตายแต่สามีและเพื่อนรักกำลังหัวเราะกันอย่างมีความสุข
เพื่อนรักที่เธอช่วยเหลือ กับสามีที่เธอรัก เล่นชู้กันอย่างไม่ละอายใจ เธอน่าจะรู้เร็วกว่านี้ ไม่เช่นนั้นคงไม่ถูกคนทั้งสองวางยา
“จากนี้ไปก็จะไม่มีใครมาขวางทางรักของเราสองคนอีกแล้ว” โสรยาหัวเราะอย่างมีความสุข
“เดี๋ยวพี่จะจัดการให้มันตาย แล้วเราสองเราก็จะได้ครอบครองทุกอย่างของนังหน้าโง่นี่ เพราะมันเซ็นเอกสารยกทุกอย่างให้พี่เรียบร้อยแล้ว” ไกรสรพูดอย่างชั่วร้าย
“ดีนะที่พี่ไกรส่งพี่หมอของมันไปลงนรกก่อนหน้านี้แล้ว ไม่อย่างนั้นคงเป็นหนามทิ่มแทงจิตใจเราไม่จบไม่สิ้น”
“แถมมันทะเลาะกันจนตัดขาดกันไปแล้ว ถึงมันอยู่ก็คงไม่สนใจน้องสาวนอกไส้ของมันหรอก”
ภัทรลดาเป็นพี่สาวบุญธรรมของแพรพลอย ตอนที่บิดาของแพรพลอยเสียชีวิตก็ได้ฝากฝังแพรพลอยเอาไว้กับภัทรลดา อีกฝ่ายจึงดูแลแพรพลอยมาอย่างดี
ตอนที่แพรพลอยคบหากับเขา ภัทรลดาก็ไม่เห็นด้วย บอกว่าเขาจะมาหลอก ซึ่งเขาก็จะมาหลอกแพรพลอยจริงๆ นั่นแหละ แต่เพราะความรักมันบังตา แพรพลอยจึงไม่ฟังคำทัดทานของภัทรลดา มาแต่งงานกับเขาพร้อมจดทะเบียนสมรส มอบอำนาจให้เขาจัดการทุกอย่างในบริษัท ทำให้เขาโยกย้ายหรือสับเปลี่ยนพนักงานได้อย่างสะดวก ทั้งซื้อตัวมาเป็นพวกของเขา ทั้งเอาคนของตัวเองเข้าไปทำงานแทนและเอาคนเก่าที่มันจงรักภักดีและแข็งข้อออกไป
“ลาก่อนนะจ๊ะเมียรักของพี่ พี่จะดูแลบริษัทยาของเธอให้ดีไม่ต้องเป็นห่วงไป” ไกรสรดึงสายออกซิเจนออก ในขณะที่แพรพลอยยังพอจะมีสติได้ยินคนทรยศทั้งสองว่าพูดอะไรกันบ้าง
น้ำตารินไหลอาบแก้มนวล จิตสุดท้ายของแพรพลอย หล่อนอธิษฐานให้มาเกิดใหม่แล้วไม่โดนหลอกอีก ขอให้ได้แก้แค้นคนทั้งสองที่หลอกลวงเธอจนตาย ขอให้เจอคนดี ๆ และได้ขอโทษพี่หมอพี่สาวที่รักเธอที่สุด
แพรพลอยสะดุ้งตื่นจากโซฟาตัวยาวในห้องนั่งเล่น เธอรู้สึกวูบเหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน หญิงสาวก้มมองตัวเองด้วยความงุนงงแปลกประหลาดในหัวใจ
“แพรจ๊ะ กินยาได้แล้วจ้ะ” เสียงของโสรยาทำให้แพรพลอยสะดุ้งสุดตัว
แพรพลอยตั้งสติก่อนจะกัดปากตัวเองเบา ๆ เธอจำได้ว่าเพื่อนและสามีรวมหัวกันคบชู้หักหลังเธอ พวกเขาวางยาให้เธอกิน ดังนั้นเธอจะต้องไม่กินยานั่น
ที่แขนขาเธอไม่มีแรงเพราะยานั่น มันทำให้ร่างกายทรุดโทรม ค่อย ๆ ตาย แต่หาสาเหตุไม่ได้ เพราะยาไม่มีสีไม่มีกลิ่นไม่มีรส
“ตั้งเอาไว้ก่อนเลยจ้ะโส เดี๋ยวแพรกินเอง”
“ไม่ได้นะจ๊ะ ต้องกินเลย เดี๋ยวแพรลืม” โสรยายิ้มหวานให้เพื่อนรัก
“จ้ะ” แพรพลอยรับยานั้นมากำเอาไว้ด้วยมือกันชื่นเหงื่อก่อนที่จะยัดใส่ปากและดื่มน้ำ
โสรยารับแก้วน้ำจากเพื่อนที่ส่งคืนมาถือเอาไว้ก่อนจะยิ้มหวานหยด พอโสรยาคล้อยหลังไปแล้ว แพรพลอยก็รีบคายยาออกมา
เธอต้องเอายานี่ไปให้พี่หมอตรวจ ตอนนี้เธอต้องติดต่อพี่หมอ
“โทรศัพท์หายไปไหนนะ” แพรพลอยควานหาโทรศัพท์แต่กลับไม่เจอ เธอไม่ได้ติดต่อพี่หมอนานแค่ไหนแล้วนะ
ก็ตั้งแต่แต่งงานเพราะมีปัญหาทะเลาะกัน ภัทรลดาทะเลาะกับไกรสร ด้วยความที่เธอรักไกรสรมาก จึงไม่อยากให้พี่สาวบุญธรรมกับสามีทะเลาะกัน เธอจึงเลือกไม่ติดต่อกับภัทรลดาอีก
ย้อนไปเมื่อหลายปีก่อน ความทรงจำอันงดงามของเธอกับพี่สาวบุญธรรมผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง
“พ่อฝากน้องด้วยนะพัด ดูแลน้องให้ดีนะ” วิเชียรเอ่ยกับบุตรสาวบุญธรรมซึ่งเป็นลูกสาวของเพื่อนรักที่ตนนำมาชุบเลี้ยงเอาไว้เป็นอย่างดีหลังจากที่เพื่อนตาย เพราะบิดาของภัทรลดาเคยมีบุญคุณกับตนมาก
“ค่ะคุณพ่อ พัดสัญญาว่าจะดูแลน้องให้ดีค่ะ” นั่นคือคำสั่งเสียของบิดาบุญธรรม หลังจากนั้นเป็นต้นมา ภัทรลดาก็ดูแลน้องสาวมาอย่างดี ในขณะที่ตัวเองเรียนจบหมอและทำงานที่โรงพยาบาลาของครอบครัว
วิเชียรทิ้งมรดกเอาไว้ให้ลูกสาวทั้งสองคือบริษัทผลิตยาและโรงพยาบาล โดยบริษัทนั้นยกให้ลูกสาวคนเดียวซึ่งเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตน ด้วยจำนวนหุ้นที่มากที่สุด แต่ก็ยกหุ้นสิบเปอร์เซ็นต์ให้ภัทรลดาด้วย เพื่อจะได้ช่วยน้องบริหาร
ในขณะที่โรงพยาบาลประจำตระกูลที่ตนเองกับเพื่อนได้ร่วมสร้างมาด้วยกัน วิเชียรยกกรรมสิทธิ์ให้ภัทรลดาเป็นเจ้าของ เพราะความที่เพิ่งจบใหม่และทำงานได้ไม่นาน จึงยังอายุน้อยกว่าทำให้ภัทรลดาต้องพิสูจน์ตัวเองหลายอย่าง แต่ภัทรลดาก็ทำได้สำเร็จ หญิงสาวเรียนจบระดับปริญญาเอก แถมยังดูแลน้องสาวตัวน้อยมาจนโต
และเรียนจบเช่นกัน แม้จะทำงานหนักแต่เพราะโรงพยาบาลแห่งนี้เป็นสิ่งที่บิดาและบิดาบุญธรรมรักมากที่สุด ภัทรลดาจึงฝ่าฝันอุปสรรคทุกอย่างจนได้รับการยอมรับ ดังนั้นแพรพลอยจึงถือหุ้นของโรงพยาบาลด้วยสิบเปอร์เซ็นต์
“พี่ว่าหมอนั่นจะมาหลอกแพรนะ” ภัทรลดาคุยกับน้องสาวในวันหนึ่ง เมื่อไกรสรเข้ามาจีบแพรพลอย
1. ทาสรักคุณชายมาเฟีย เธอ... ชมพูพริ้ง คุณหนูผู้เพียบพร้อมทั้งรูปลักษณ์ ฐานะ และการศึกษา กลับต้องตกกระไดพลอยโจนเข้าไปช่วยชายแปลกหน้าที่บาดเจ็บกลางตรอก ไม่รู้เลยว่าคืนนั้น จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของพันธนาการหัวใจ... เขา... คมน์ เคมินธาดา มาเฟียหนุ่มทายาทธุรกิจพันล้าน ผู้ไม่เคยศรัทธาในคำว่ารัก แต่หลังจากคืนที่เธอช่วยชีวิต เขากลับนอนไม่หลับถ้าไม่มีเธออยู่ข้างกาย หนึ่งคนหนีเพราะกลัวหัวใจตัวเองจะหวั่นไหว อีกคนกลับตามตื้ออย่างแนบเนียนในชื่อของ "การทำงาน" จากผู้ช่วยจำเป็น... กลายเป็นคนที่ขาดไม่ได้ เมื่อศัตรูทางธุรกิจกลายมาเป็นคู่ชีวิต และความรักครั้งนี้ไม่ใช่แค่เกมมาเฟีย แต่คือ "ชีวิตทั้งชีวิต" ของเขา "ผมไม่ได้อยากได้คุณมาเป็นลูกน้อง ผมอยากได้คุณมาเป็นเมียต่างหาก คุณหนูชมพูพริ้ง" 2. เจ้าาสาวนิรนาม เธอ...หญิงสาวที่ยอมแต่งงานกับมหาเศรษฐีหนุ่มเพราะ โชคชะตาและหนี้สิน เขา...ทายาทหนุ่มผู้ไม่เชื่อในดวงชะตา มองว่าการแต่งงานนี้เป็นแค่เรื่องไร้สาระ แต่ใครจะรู้ว่า... เจ้าสาวที่ไร้ตัวตนในใจของเขา จะกลายเป็นคนเดียวที่เขารักหมดใจ ห้าปีแห่งสัญญาและความห่างเหิน เมื่อโชคชะตาเล่นตลกให้ทั้งคู่ต้องกลับมาอยู่ใต้หลังคาเดียวกันอีกครั้ง หัวใจที่เคยเย็นชาเริ่มละลายลงทีละน้อย จากเจ้าสาวจำเป็น... กลายเป็น "เจ้าสาวตัวจริง" ที่เขาอยากครอบครองตลอดไป แต่เมื่อถึงวันที่เธอขอ "หย่า" เขาจึงเพิ่งรู้ว่า สิ่งที่กลัวมาตลอดไม่ใช่การแต่งงาน...แต่คือการ "เสียเธอไป" 3. เจ้าสาวอนุรักษ์ เธอ… "ศิริลดา" หญิงสาวที่ต้องแต่งงานกับคู่หมั้นซึ่งไม่เคยเจอหน้า เขา… "อนุรักษ์" ชายหนุ่มผู้สูญเสียการมองเห็นจากอุบัติเหตุ การแต่งงานที่เริ่มจาก "หน้าที่" กลับกลายเป็นเรื่องราวที่อบอุ่นที่สุดในชีวิต เพราะในความมืดที่เขาเผชิญ มีเพียงเสียงหัวเราะและมืออบอุ่นของเธอที่คอยนำทาง และในวันที่เขา "มองเห็นอีกครั้ง" เขากลับเลือกจะ "แกล้งมองไม่เห็น" เพื่อจะพิสูจน์ว่าผู้หญิงคนนี้ รักเขาจากใจจริงหรือแค่สงสาร แต่สิ่งที่เขาได้เห็น ไม่ใช่เพียง "ใบหน้า" ของเธอ หากคือ "หัวใจ" ที่สว่างกว่าทุกแสงในโลก เรื่องราวของชายตาบอดปากแข็ง กับหญิงสาวฉลาดอบอุ่น ที่คอยปราบพยศกันด้วยเสียงหัวเราะ ความห่วงใย และความรัก จะทำให้คุณยิ้ม อมยิ้ม และอบอุ่นหัวใจ "ในวันที่มืดมิด...เธอคือแสงสว่างเดียวที่เขาเห็น" "ในวันที่มองเห็น เขาก็ยังอยากมองเห็นแค่เธอคนเดียว"
หวังจื่อหลินอ่านนิยายจบด้วยความโมโหที่นางเอกในนิยายโดนทำร้ายจนตาย เธอเดินข้ามถนนไม่ทันระวังจึงโดนรถชน หลิวเหวินจงเพื่อนชายคนสนิทที่แอบรักเธอจึงเข้ามาช่วยเอาไว้ แต่ทั้งสองก็โดนรถชนอยู่ดี สองหนุ่มสาวกลายเป็นเจ้าชายและเจ้าหญิงนิทรานอนหลับไม่ฟื้น แต่ขณะเดียวกันก็ทะลุมิติเข้าไปอยู่ในนิยายเล่มที่ตัวเองอ่าน และเข้าไปแก้ไขสถานการณ์เลวร้ายที่เกิดขึ้นให้แปรเปลี่ยนไปในทิศทางที่ดีขึ้น
ลี่เซียนเป็นคุณหมอสาวในยุคปัจจุบัน เธอหลุดไปอยู่ในยุคอดีต ในร่างของคุณหนูลี่เซียน ลูกของเสนาบดีประจำวังหลวง เธอพบว่าตัวเองจะมีชีวิตได้อีกแค่สามสิบวันเท่านั้น เธอจึงต้องตามหารักแท้ และคนคนนั้นก็คืออ๋องฉิน ชายหนุ่มซึ่งมีความองอาจกล้าหาญและหล่อเหลาที่สุดในเมือง ตามคำแนะนำของเจ้านกน้อยสีทองพูดได้ ซึ่งเธอเคยมีบุญคุณช่วยเหลือมันเอาไว้ในอดีตชาติ! ลี่เซียนจะพิชิตใจอ๋องฉินได้ไหม นางจะตายก่อนได้รับความรักหรือไม่ มาติดตามอ่านกันได้เลยจ้า
เพราะเป็นตัวซวยของครอบครัว เธอจึงถูกส่งไปอยู่กับยาย แต่ย่าผู้เกลียดชังของเธอก็ขอให้เธอแต่งงานกับคู่หมั้นของพี่สาวฝาแฝด เธอจำต้องรับเงื่อนไขของผู้เป็นย่าเพราะคุณยายป่วยหนัก เพื่อยื้อชีวิตของคุณยายที่รักและดูแลเธอมาตลอด ดังนั้นเธอจึงยอมแต่งงานกับเขา
โปรย วิวาห์สับเปลี่ยนเจ้าสาว แรกเริ่มเดิมทีเขาทั้งโกรธทั้งเสียหน้าที่โดนลบเหลี่ยมลูบคม แต่งงานกับอีกคนแต่กลับได้อีกคนมานอนร่วมเตียงในคืนเข้าหอ หญิงสาวที่มีฐานะต่ำสุดในบ้าน ไม่ต่างจากคนรับใช้ แต่ถูกเรียกว่าเป็นทายาทอีกคนของตระกูล แต่เวลาผ่านไปทุกอย่างกลับไม่เป็นเช่นนั้น เมื่อเขาทั้งหวงแหนและห่วงเธอเป็นที่สุด
โปรย เสน่หาเมียแสนรัก ฉากหน้าคือการที่เขาถูกบังคับให้แต่งงาน แต่ฉากหลังคือเขาหึงหวงและห่วงเธอสุดหัวใจ ตัวอย่างบางช่วงบางตอน "คงมีความสุขมากสินะที่ทุกอย่างเป็นแบบนี้" เขมนัทต์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ทำให้บงกชเพชรต้องหันไปดูที่มาของเสียง "คุณนัทต์ อุ๊ย! ปล่อยนะคะ" บงกชเพชรดันร่างของเขาออกห่าง แต่เขายิ่งดึงเธอมากอดรัดเอาไว้แนบอก "อยากให้ปล่อยจริงๆ น่ะเหรอ เธออยากให้ฉันกอดจูบมากกว่าล่ะมั้ง" เขมนัทต์ยื่นหน้าเข้าไปหา แต่บงกชเพชรเบี่ยงหลบพร้อมทั้งดันปลายคางของเขาออกห่าง "ถอยไปนะ" สีหน้าเหมือนรังเกียจของเธอทำให้เขายิ่งอยากเอาชนะ "อื้อ..." ปากน้อยโดนบดจูบอย่างดูดดื่ม ไม่ว่าจะร้องประท้วงเพียงใด คนเอาแต่ใจก็ยังบดจูบจนปากแทบช้ำ เพียะ! ใบหน้าของเขมนัทต์หันไปตามแรงตบ เขาดุนดันกระพุ่งแก้มเพราะรู้สึกเจ็บ ๆ คัน ๆ ก่อนที่จะรวบร่างเธอมาจูบอย่างดุเดือด เพียะ! ใบหน้าของเขมนัทต์หันไปตามแรงตบอีกรอบ เขาดึงเธอมากอดจูบอย่างดุเดือดกว่าเดิม บงกชเพชรดิ้นรนจนหลุดจากอ้อมแขนแกร่ง ก่อนที่จะวิ่งหนี แต่เธอโดนกระชากเข้าไปบดจูบอีก "อื้อ... คนบ้าป่าเถื่อน" เธอดิ้นหนีใช้หลังมือเช็ดริมฝีปากของตัวเองอย่างรังเกียจ มองเขาอย่างตกตะลึงไม่คิดว่าเขมนัทต์จะกล้าทำอะไรป่าเถื่อนกับเธอแบบนี้ "เป็นไงรสชาติตบจูบของฉัน" "คนสารเลว" บงกชเพชรกัดปากตัวเองจนเจ็บ มองเขาอย่างเจ็บใจ "แต่งงานเธอจะโดนหนักกว่านี้อีก โดนจูบทั้งตัว!" ประโยคของเขาทำเอาเธอหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู "บัวเกลียดคุณนัท" "แล้วไง เธอออดอ้อนคุณย่าบีบบังคับให้ฉันแต่งงานด้วย ก็อยากโดนฉันกอดจูบสักครั้งไม่ใช่เหรอ ฉันก็กอดจูบให้เอาบุญแล้วไง" "ความคิดสกปรก ถ้าคุณไม่อยากแต่งงานก็ควรบอกคุณย่าไปตรง ๆ ไม่ใช่เอาความโกรธมาลงที่ฉันแบบนี้" บงกชเพชรพูดอย่างเจ็บใจ
© 2018-now MeghaBook
บนสุด
GOOGLE PLAY