างแล้ว แค่คิดหัวใจเธอก็เต้นแรง จะได้เจอคนรักที่ไม่ได้พบ

ึกแบบนี้มาก่อนและนั้นทำให้เธอได้พบคนรัก-สามีของเ

ง่ายดายที่จะได้มาครอ

ักหนาถึงขนาดต้องกินยาประจำทุกวัน แต่ถ้าวันไหนมีอาการแพ้ขึ้นมาก็ลำบากอยู่ไม่น้อยสิบสองชั่วโมงกับการเดินทางจากกรุงเทพฯ มาโรมเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย มันเป็นการเดินทางไกลที่สุดที่เคยเดินทางมา แล

ี่รู้จักกันมันก็ราวๆสี่ปีแล้ว ‘มนตรี’ เป็นผู้ชายเพียงคนเดียวที่เธอเปิดใจเธอ เธอพบเขาที่ห้องสมุดของมหาวิทยาลัย ตอนนั้นเธอเพิ่งเริ่มทำงานเป็นบรรณารักษ์ได้ไม่กี่เดือน ส่วนเขามาทำรายงา

ารุ่นเดี

อตรงหน้า เธอสบตากับผู้ชายตัวผ

ผมนะเราคงรุ่นเดี

ะนำตัวเองอย่างงุนงงเพราะไม่

ิ้มทะเล้นแล้วยื่นหนังสือที่ต้องการย

ตากรอบหนาชิดใบหน้า “ชื่อฉันสั้

ุณว่าณัช คุณก็เรียกผ

งๆ กับเขา สีหน้าของเธ

่อิตาลี ช่วงนี้เราคงต้องเจอกันบ่อย เพราะฉะนั้นผมอยากจะ

งสือที่ส่งมาคีย์ข้อมูลเพื่อทำการบันทึกการยืม “

เขายิ้มแล้วหยิบอะไรบางอย่

หัวเราะชวนเธอคุยสารพัด เธอไม่รู้ว่านานเท่าไหร่จนเขามาคอยรอรับเธอกลับบ้าน ชีวิตที่เคยเรียบๆ ไร้สีสันกลับเปลี่ยนไป นานเท่าไหร่ไม่รู้จนกลายเป็นความชินที่คุ้นเคย ในวันหยุดงานของเธอเขาจะมารับไปทานข้าว เดินเล่

ยถามในเย็นวันหนึ่งที่เขาเดินมาส

ี่ก็ถูกกว่าประเทศอื่น คือนักเรียนต่างชาติก็เรีย

้จ่ายก็คง

้องตาด้วยแววตามุ่งมั่น “คนเราถ้ามี