ือนต่อม

บังคับให้เรียนที่ไทยไม่ยอมให้ไปเรียนเมืองนอก เราก็เลยต้อ

ยหมูตอ

้ยมีแต่คนมอง" ออกัสตะโกนเรียกเรามาแต่

ิจะสนใ

อายแต่เ

่าจะตามพวกเรามาเรียนที่นี่อ่ะ" เจ้เ

ต่แรกอยู่แล้วเธอสองคนอ่ะแล่ะที่ตามเรามาเรียนที่นี่

้ได้มะเราอารมณ์เสียเลย

็นไรเพราะถึงยังไงพี่วาตะก็ต้องก

อีกสี่ปี ถามว่าเขาชอบอะไรในตัวของเนยก็คงเป็นความเป็นตัวเองร่าเริงอยากทำไรก็ทำอยากกินอะไรก็กินไม่ห่วงว่าตัวเองจะ

ได้กินอะไรที่เธอชอบ เชื่อมั้ยเขาไม่เคยห้ามเธอเลยเวลาเธออย

ะ..

ยใบหน้าที่ไม่ได้มีความสุขเลยสักนิดตรงกันข้ามกับวายุ

วไปทางกลุ่มคนกลุ่มใหญ่ที่ยืนรออยู่ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือยัยเนย เพราะอะไรเขาถึงรู้น่ะเหรอ ก็เพราะรูปร่างที่อ้

ะทางนี้

ล้วจนรอดเขากับครอบครัวก็ต้องเดินเข้าไปสมทบกับญาติพี่น้อง

้ยคะ" หลังจากเธอไหว้พ่อกับแม่ผมเสร็

อมีอะไร

้งนานพี่วาตะพูดแบบ

ับทั้งง่วงทั้งเพล

้คนขับรถก่อนจะเดินตามไปที่ร

เนยไป

อยากพักผ่อน

ั่งหลังสุดเพื่อที่จะนอนแต

ึ้นมาเพ

ขายืนรอพี่วาตะตั้งนานขอน้

เธอมารอ ญาติพี

ห์มารอรับพี่วาตะเพราะน้องเนยคิดถึงแ

าฉันรู้สึกยังไงกับเธอ ถ้าไม่รู้

าตะใจ

แต่เธอจ

เนย.

ดนี้ ทำไมไม่ใจดีเหมือนเมื่อก่อนตอนที่เรายังเป็นเด็กล่ะ จู่ๆ น้ำตาก็ซึมออกมาโดยไม่รู้ตัว

" เจ้เค้กกระซิบถามเสี

นบินเข้าตาน่ะน้องเ

้วไปนึกว

าพยายามทำตัวให้ปกติที่สุดไม่อ

อวยพรวันเกิดเฮียตะอีกนะเนี๊ย" จู

บนั้นลูก" หม่ามี้ของวาย

่นแบบนี้เฮียเค้าไม

ตาใส่วายุทันทีพร้อมกับบ

งบิดแขนเค้าท

ดแบบนั้นให้หนู

่จริงล่

มาคุยกับเราเพื่อให้เราไม่คิดมาก แต่ใ

่อมา

งจะมารับเรากับเจ้เค้กไปที่บ้านเพราะเมื่อค

ม่จะไปไหนกั

ะเจ้กำลังไลน์ถามว่าวายุถึงไหนแล้ว ไม่ใช่อะไ

ลับค่ำ

ช้าเลยได้มั้

าดูสิว่าจ

นยก็ล้อเล

ะไปยัง

" เจ้เค้กบอกแม่ท

วทำไมวายุต้อ

ม่ทันพี่เจ้จะพูดว

ุณน้าหวาน จำ

่ได้จ๊ะหล่อซะขนา

สองสาวไปเที่ยวที่บ้านนะ

รถดีๆ อ

กับเจ้ก่อนจะดึงกระเป๋าที่คล้องไหล่ของเจ้ไปถือไว้แล้วเดินนำออกไป เจ้เค้ก

รื่องต้องคุยก

าาา

นลุงนา

ากับหม่ามี้เดินมารอรับ

าม่า สวัสดี

โปรดน้องเค้กน้องเนยไว้เยอะแยะเลยลูก" หม่ามี๊กับเราช่วยกั

อดส่ายสายตามองหาพี่วา

" ลุงนายทักเมื่อเห

อออ

ๆ โน่นแล่ะถ้าไม่มีเรียน" วายุเดินมาบอกพร้อมกั

จฉ

ามพี่สิ บอกทุกค

หรอ แล้วเราจะโดนว่าอีกหรือเปล่า ใจก็คิดแบบนั้นแต่ขาก็ก

่วาตะจะไม่สบาย คิดได้แบบนั้นเราก็ค่อยๆ เปิดประตูเข้าไปอย่าง

ี้ก็ยืนชิดขอบเตียงชะโงกมองพี่วาตะที่กำลังนอนคว่ำหน้าหันข้างมาทางเราพอดี เราค่อยๆ ย่อตัวนั่งลงอย่างช้าๆ อย่างทุลักทุเลเพราะมันติดพุงเรานั่งเท้