ไปไ

ล้วแต่ชายตรงหน้าไม่คุ้นตาเลย ทำให้ตันหยงพยายามเดินเลี

และนั่นก็ทำให้เธอตกใจที่รู้ว่าคือเขา ไม่คิดว่าระยะเวลาเกือบ

ุณท

ึ้นอีกครั้ง ทั้งๆ ที่เขารู้คำตอบดีอยู่แล

ว่าฉั

ิตอย่างมีความสุ

่ทันที่ตันหยงจะเอ่ยบอกว่าเธอแค่จะตามไป

อไงว่าเธอสัญญา

งที่เกิดขึ้นให้คุณ” นี่คือสิ่ง

ของตันหยง แล้วออกแรงรั้งให้เธอเดินตามมา แต่เพราะย

ไปไห

ิทธิ์ถาม

กรู้ว่าคุณจ

ล้วเดินนำออกไปจากบริเวณทางเข้าอาคารผู้โดยสาร วัดใจกับตันหยงตั้งแต่ตอนนี้ว่าเธอจะ

ดินตามเขามา นั่นทำให้ชายหนุ่มยิ้มมุมปากอย่างพอใจ รับรอ

เป้าหมายคือเชียงรายเพราะเขามีบ้านพักพร้อมไร่ชาอยู่ที่นั่

จอยู่ลึกๆ ว่าหลังจากนี้จะต้องเจออะไรบ้างมากกว่า รวมไปถึงห่วงพ่อแม่และพี่สาว

ะทำ

พท์ไปบอกที่บ้าน

รถอย่างไม่ใยดีแม้แต่น้อย ตันหยงได้แต่มองตามด้วยอาการตกใจ เพราะหากครอบครัวติดต่อเธอไม

ยไม่นานนักหรอก รับรอ

ขอถามได้ไหม ว่า

ยากหักพวงมาลัยรถให้ชนเข้ากับอะไรสักอย่าง โดยจงใจให้ฝั่งที่ตันหยงนั่งอยู่รับแรงชนเต็มๆ นั

มสูญเสียที่เขาต้องได้รับ ตันหยงต้องค่อยๆ ตายอ

งอยู่ที่เชีย

ตที่ตันหยงไม่อาจค้านได้ แม้จะไม่รู้เวลาที

าอยู่จุดไหนของประเทศค่อยๆ สว่างขึ้น สันเขาตรงหน้าตั้งกระง่านท้าทายสายตาของตันหยง มันดูน่

เปลี่ยนเป็นความสดใส ขณะคิดเรื่องนี้ตันหยงก็เหลือบมองมาที่ทิวา เธอยังคงรู้สึกผิดที่

นชนบทเส้นเล็กๆ ที่รอบข้างนั้นเต็มไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่ บ้านผู้คนแถวนี้ปลูกห่างกัน

ะกลัวกับการอยู่ในที่ที่เธอไม่คุ้นเคย แต่