ร้องไห้ เป็นอะไรหรือเปล่า” ป

ัดเท่านั้นเอง” ว่าพลางสูดจมูกเส

งใจดำจนพรุนแต่เกณิกาก็ยังข่มใจแกล้งหัวเราะ “แต่งไปก็ดี ฉันจะได้

ครัวก็ดีเหมือนกันฉันจะได้มีความรับผิดชอบม

ม้จะเจ็บเจียนตายแต่ก

รอดูกฤษ์จากผู้ใหญ่อีกที รู้แล้วฉั

วเริ่มเล่าถึงการขอแต่งงานที่สุดแสนจะโรแมนติกที่เพิ่งผ่านมาสดๆ ร้อนๆ ด้วยความเคยชิน ที่มีอะ

นทร์กำลังจะเล่าถึงฉากสำคัญ เธอไม่อยากฟังไม่

่ดูเป็นห่วงเป็นใยเธอเสียเหลือเกิน ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอ

่าพลางทำท่าหาว “เอ่อ...งั้นไม่กวนแกแล้ว

เองอยากจะพูดมันมาตลอดออกไป “ปริ๊นซ์ฉันรักแกนะโว้ย” เหมือ

องฉันเลยนะ” เมื่อตอบกลับมาอย่างนี้ เกณิกาก็ได้แต่หัว

ได้แค่คำว่

ังสือพิมพ์ไปจิบกาแฟไปดังขึ้น โดยมีมารดาที่นั่งทานน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋นั่งอม

ไปหายัยเ

จ เมื่อคนที่ลูกชายคิดจะไปหาไม่ใช่ว่าที่เจ้าสาวกลับ

วันนี้เลยว่าจะแวะไปหาเสียหน่อย” จากน้ำเสียงและท่าทางที่

นะว่าจะแต่งงานกั

งานทำไม” คนเป็นลูกชายตอบเสียงกลั้วหัวเร

จกับหนูเกมเสียอีก เห็นไ

มาตั้งแต่ม.ต้นแล้ว คงเป็นอย่างอื่นไม่ได้หรอกครับ”

ที่เพิ่งจะได้ซักลูกชายจริงจังครั้งแรก หลังจากที่ลูกชายพาแฟนส

่ถามทำไม” ชายหน

ห้คนเจ้าชู้อย่างแกคิดอยากจะแต่งงานก็เ

อีกอย่างผมก็คิดว่าเขาคือคนที่ใช่ อยู่ด้ว

งถามหยังเชิงลูกชายดู เหมือ

ๆ เราสองคนแทบจะไม่มีความลับต่อกัน” รอยยิ้มที่ปรากฏเมื่อ

งดูพฤติกรรมของลูกชายมาตลอด เพียงแค่เห็นจากที่ลูกชายให้ความสำคัญเพื่อนสนิท ทั้งน้ำ

ัยนั่นไม่ดีขึ้น คงต้องได้บังคับไปหาหมอ และกว่า

นหายใจ ก่อนจะหันมาพูดกับสามี “ลูกเราก

ต่อนักแล้ว กว่าจะรู้ตัวก็สายไปเสียแล้ว” นายปรารภ

อยให้มันเป็นอ

ันต้องวกกลับมาเจอกันจนได้แหละ เว้นแต่ว่ามันไม่ใช่” ได้ยินอย่างนั้นนางอริศราก็ไม