องหาทางรอด มือเล็กๆ ควานหาอ

ว้ามาได้ เธอหลับหูหลับตาฟาด

ุ่มสบถ เขาผงะถอยหลังมา รู

โจนพรวด!! วิ่งทะยานไปข้างหน้า ไม่ได้สนใจ

ัดง้างคำสั่งของบิดาครั้งนี้ได้ ธรรวานั่งจมอยู่กับความขุ่นใจ เขาใช้เวลาไม่น้อยกับการทอดถอนใจ เม

มันคงขัดนัยน์ตาพ่อ...ผมก็จะไป แต่จำ

้อย เขาไม่มีความสำคัญเท

ลาก่อนเ

วให้มายืนตั้งแถว...รอส่งบุตรชายเจ้าของบ้าน เป็นเพราะเทียมเปลี่ยนวันเวลา... เขาเลื่อนวันที่

ะเข้าใจในส

เป็นทางออกที่ดีที่สุด..

าสักคำ เขายืนก้มหน้านิ่

ไม่ดีใจเหรอคะ รัณอย

อบจะได้ลิ้มรสความกำยำของลูกเลี้ยงหนุ่มละอ่อนอยู่แท้ๆ แต่ก็ดันมีมารมา

ังด้านหลังดารัณด้วย ธรรวาหรี่ตาลง เขาเห็นดลยายืนแอบอยู่ด้านหลังคนงาน

เงยหน้ายิ้มให้บิดา แต่ม

าเดี๋ยวนี้เลยนะ... ท

มกลางคนงานในบ้าน ธรรวา

มพูดแบบนี้เพราะอะไร..

น้าตรงไปยังรถยนต์ที่มีสารถีเปิดประตูรอ

ล่าวตามหลังบุตรชายไป

ข้าไปนั่งตอนหลังรถยนต์ คอแข็งตั้ง ไม่ชำเลืองแลไปด้

ารคำครหา คือการกันธรรวาออกไปห่างๆ ดารัณ เขารู้ดีว่าภรรยากระ

ัณถลาเข้ามาเกาะแ

นฮึดฮัดอยู่ตรงนั้น และเมื่อไม่มีใครสนใจ เพราะคนงานพากันหลบหน้า เมื่อพอจะเดาท่าทีของเจ้านายไ

พอจะรองมือรองเท้าดารัณได้

ัวลีบมาหยุดอย

วไปไหนหะ ทำไมไม่

ันออกมา ดลยาคือคนดูต้นทาง...เพื

ะแวดระวังอยู่ห่างๆ โดยไม่รู้ว่าคุณน้าเข้าไปทำอะไรในโรงเก็บของเก่าๆ นั่น และเพราะเธออยู่แถวนั้น ความซวย