นให้เปิด เทียมเดินผ่านประตูเข้ามา

ี่สนามบิน” บิดากล่าวเสียงเรียบ ท่านเสเบือนหน้า

้น...แทนผมเหรอครับ” เสียงของ

อบ มีแต่ความเง

วันหนึ่งพ่อจะเสียใจที่ยังเก็บหล่อนไว้ข้างตัวแบบนี้”

เทียมมีความภาคภูมิใจ แม้อายุเขาจะมากโข แต่ก็ยังทำให้ผู้หญิงสาวๆ คนหนึ่งครวญครางประหนึ่งจะขาดใจตายได้ แต่ที่เขาไม่รู้...นั่นมันแค่ละคร

..จำไว้นะพ่อ...ถ้ายังมีผู้หญิงคนนั้นอยู่ในบ้านข

าไปแบบฉุนเฉียว นับจากนี้ไป...

กท่านเลือกที่จะเอาอสรพิษ

รร

ายไป...ความบาดหมางครั้งนี้ใหญ่หลวงจนท่านคาดไม่

ง...เพียงแค่ไปให้พ้นความน่าอดสู...เขาเป็นลูก...แต่ดูเหมือนว่าไม่มีความ

ตาวิ่ง เด็กหนุ่มไม่คิดว่า...กลางดึกเช่น

รงปะทะทำให้เขาล้มลง และคนที่

เธอเบะปาก เมื่อมองเห็น

หญิงตรงหน้าคือญาติโกโหติกาของผู้หญิงคนนั้น เด็กน้อยอายุ12 ปี เด็กน้อยที่ดารัณอุปการะ

ึ้นประนมไหว้ เกล็ดน้ำตารินไ

เลย” ใบหน้าดารัณซ้อนทับใบหน้าเล็กๆ ของดลยา ธ

ๆ มองหาทางหนี แต่ดูเหมือนจะไม่มี เมื่อบริเวณนี้อับจ

ี่สุดสำหรับพวกเธอ เลือดสีเ

ที่คนไม่รู้เรื่อง เพียงเพราะดลยาเป็นญาติคน

นเด็กหญิงผงะหงายหลังซ้ำอีกครั้ง ชุดนอนผ้าฝ้ายร่นขึ้นสูงจนถึงโคนขา มุมปากสี

อธรรวาไป เขาเงยหน้าขึ้น

างของดลยาไว้ เด็กหญิงหวาดกลัวสุดขี

ธอได้ตายคามือฉันแน่...” มือผอมบางยกขึ

ัวแล้ว” น้ำตาไหลเป็นท

บมาเอาคืน” ธรรวาเปรยเสียงเคร่ง เขากระแทกปากกด ‘จูบ’ ดลยาเต็มแรง ไม่ใช่เพราะอารมณ์ปรารถนา แต่นี่คือการลงโทษ น้ำ