นวั

นตัวเมือง ดังนั้นเมื่อกลับมาถึงบ้านเขาก็รีบจัดแจงเก็บเสื้อผ้าใส่ลงกระเป

งทำ

ี้ให้พี่ไปก่อน ผม

อกแล้วไงว่ากูไม่ฆ่ามึงหรอก เอา

ดและหยุดชะงักกับการจ

ร็

ไปเถอะ

ุ่งเข้ามาเทของออกจากกระเป๋า พิฟตัวสั่น “แล้วก็เลิกตั

นทบทวีจนเขาทนไม่ไหวอีกต่อไปพุ่งเข้าไป

ทั้งน้ำตา “ฮือๆๆ ผมกลัว ผ

าอย่าร

อๆๆ

้วซึ่งความอดทนจึงเผลอตัวผล

รม

กระแทกกับขอบโต๊ะเขียนหนังสืออย่างจัง จนคนตัวเ

นนิ่งๆ ฝ่ามือเผลอไผลปัดปอยผมที่ตกลงมาปิดหน้าปิดตาให้เบาๆ ลูบแก้มที่เนีย

เป็นอะไ

ะถอดหมวกกับแว่นตาสีดำสนิทออกหลังจากที่ปลอมตัวแล้วพาไอ้ขี

องหมุนตัวกลับมามองใบหน้

ไมหัวใจมันเต้นไม่

ร้ายอยู่ตรงหน้า หัวใจเจ้ากรรมก็หล่นวูบ เพราะกลัวชายหนุ่มคนนี้เห

ะไรผมเลยนะครั

บประโยคซ้ำๆ เดิ

ดท้ายออกมาใช้เหมือนเคย จ่อปืนไปที่คนตัวเล็กที่เงียบเสียงลงท

ก เพราะไม่อยากเห็นไอ้เด็กขี้แยนี่ต้องมาสะอึ

ิตย์ผ

ไม่มองหน้ามังกรเลย แทบจะไม่ได้พูดคุยจนมัง

่ได้นัดกันไว้ก็เข้ามาในบ้านที่เคยแสนสงบสุขของพิฟ เด็กหนุ่มเตรียมใจไว

ึกว่าแกอยู่ใกล้ๆ พวกมันแค่นี้เอง ไหนล่

รับ ขี้แยอย่างกับเด็กผู้หญิง ก

่อยากเจอฉันก็ไม่เป็นไร งั้นฝากขอบคุณเขาด้วย แล้วก็เอ

๋ยวผมจะเอาไป

แกหนีออกนอกประเทศ ไปอยู่เมืองนอกสักพักให้

ับพ

่างเล็กสะดุ้งโหยง หันใบหน้าหมองช้ำมาห

ยู่ที่นี่ เย็นนี้กูจะไปจากท

ปจากที่นี่แต่อีกใจหนึ่งก็กลับรู้สึ

มีศักดิ์ศรี เอาเง

รยิ้

เปล่าหรอก รับๆ ไปซะ !” คำพูดดูถูกเหยียดหยามทำให้เด็กหนุ่มสติขาด

มเป็นตัวเองไปเสียหมด น้ำเสียงนั้นหนัก

เข้ามาบีบคอคนที่ทำให้หัวใจเขาเต้