มกับที่นอนด้วยพิษไข้ ร่างกายอ่อนล้าโรยแรง ลำแสงจากฟากฟ้าส

รู้สึกตัว เพดานห้องสีทองเธอจ้องมองอย่างคนเหม่อลอย แววตาดั่งคนที่ไร้จิตวิญญาณ เธอทอดถอนสายตามองร

าวอยู่ในอก ดวงตากลมสั่นระริกดั่งคนกำลังจะร้องไห้ เมื่อชายตรงหน้าไร้เมตตาต่อหญิงร่างเล็กอย่างเธอเสียจริง จะประวิงอย่า

เปิดปากพูดโต้ตอบ ทำเพียงนอนนิ่งมอง

มากพอ เราจะรอวันที่ผู้หญิงต่ำตมที่ชื่อฟาตินศิโรราบแก่เรา เชคฮ อานัส" เขาพูดพร่ำร่ายยาว คำพูดที่เสียดแทงน้ำใจของคนที่นอนนิ่งไม่สามารถไหวติงไปไ

ปิดสนิทสะอื้นร่ำไห้ ปล่อยน้ำตาให้รินไหลออกมาเพราะเจ็บปวด

่ารำคาญ!" อานัสสะบัดเสียงต่อว่าเมื่อเห็นน้ำตาข

กับการที่ต้องรองรับอารมณ์ คำพูดโสมมที่ทิ่มแทงหัวใจให้เจ็บปวด อยากหลุดพ้นต่อคนใจร้ายแม้

ปจากหัวใจ ง่ายนิดเดียวก็จะไม่เป็นเช่นนี้" อานัสพูดอ

านจะไม่มีวันได้ยึดครองพื้นที่หัวใจของฟาติน จำไว้!!" ฟาตินลืมตาเบิกกว้าง จ

รมานทุกข์ระทมเช่นนี้ต่อไป จนกว่าหัวใจของเธอจะมีเรา!" อานัสปรี่ประชิดตัวคนที่นอนป่วย มือหน

่อย

นอย่างแรงอย่างคนบ้าคลั่งควบคุมสติไม่อยู่ เมื่อได้รับรู้สิ่งที่ฝืนต่อหัวใจ ร่างกายบอบบางสั่นคลอนกร

้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่มีหรือที่คน

อ่ยมา คำพูดปฏิเสธตัดเยื่อใยทำให้อานัสนั้นเจ็บปวดรวดร้าว ดั่งคมหอกแหลมทิ่มแทงหัวใจ เมื่อเขาพอใจฟาตินมาแต่แรกและจ้องมอ

กายของเธอจะปวดเมื่อยด้วยพิษไข้ เมื่อทนไม่ไหวคำพูดสุดท้ายจึงสูญคื

่าทิ้งแน่!" สิ่งที่เห็นทำให้เกิดความห่วงใย หญิงสาวนอนนิ่งอยู่ในอ้อมอก เธอสลบเพรา