่นด

ห้จูบแช่นานแค่ไหน

ที่เฉยชา ว่าออกไปในระยะใกล้ชิดกับใบหน้าของเธอ สีหน้าของเ

กับฉันพิศวาสนาย

รังเกียจ เธอเอามือเช็ดปาก แล้วพา

ัยฟาสแป

ผมแทบอยากหัวเราะ แต่การหัวเราะนั้นมันยากนัก

้วครับ

ล่าว พร้อมกับรถยนต์

มพยักหน

สถามขึ้น พร้อมกับส

ม..." ผมกรอกเสียงออกไปนิ่

นะ จะมาพาฉันไปไหนตามอำเภอใจของคุณไม่ได้!...เดี๋ยว ๆ ฉันยังพูดไม่จบ! อย่าเดินหนีฉันนะแผ่นดิน!" เธอก็บ่

น้าบ้านของมิค แต่ต้องหยุดนิ่งกับที่

นหนีฉัน

บประโยคนี้มาก แต่นึกยังไงก็นึกไม่ออกว่าเคยได้ยินจากไหน ผมรีบสลัดความสงสัยออกไป แล้วเดินเข้าไปในบ้านของมิ

่าเดินหนีไง.

วเดินเคียงผมเข้ามาในบ้านของมิค บ้านที่ผมมาประจำจนคุ้นเคย รู้เลยว่

...

ไม่งั้นผมจะเอาค

ใส่ผม จนต้องขู่เธอออกไป เพราะเรื่องที่ผมจะมาคุยกับนิควันนี้ค่อนข้างสำคัญ แต่ว่าดันเกิดเรื่องซะก่อน เรื่อ

นก็ฟังแล้วไหมคะท่านประธ

องหัวหด อย่างเช่นกับฟาสตอนนี้ที่เธอเอาปลายนิ้วชี้จิ้มกันไปมา ก้มหน้ามองต่ำ บ้างก็กลอกตามอ

่าก่อความวุ่นวาย...เข้าใจไหม?"

ผมบอกแม่บ้านเมื่อเห็นว่าเดินยิ้มเข้ามาทางผม ป้าไม้คุ

็นเลือดสีแดงเปื้อนเสื้อของผม สีหน้าของ

ุนิดหน่อยเอง เดี๋ยวผมขอไ

อยู่แล้ว" ป้าไม

ต้องขยับมาก...ป้าไม้หาอะไ

่คุ

ี่เหมือนกับเหลืออด อย่าอยู่บริษัทในห้องทำงานของผม เธอคงพ่นไฟใส่ผมแล้วล่ะ แต่นี่คงเห็นว่า