ร้อยใจเจ้าสำนัก

นักด้วยเพลียกายกว่าที่เคยเป็น หากแต่นั่นก็หาได้มีผู้ใดใคร่สนใจนอกจากพากันไปมุงล้อมกระท่อมหลังหนึ่งซึ่งมีผู้มาปลูกอาศัยอยู่ไม่นาน ก่อนเสีย

จริง! หากแค้นมากนัก ไยไม่ฆ่าข้าแล

ระโดดหนีถ้วยที่ถูกขว้างออกมานอกกระท่อม ทำเอาวงล้อมด้านนอกแตกฮือไ

้าคงหาได้ตกระกำลำบากเช่นนี้ไม่! ฮึ! โง่เง่าเส

้วใครกันเล่าที่คะยั้น

้าหูเบาตามข้า

หากข้าไม่ได้ฆ่าเจ้าวันน

ื่อกาฬไหลอาบท่วมตัวให้คนโดยรอบรู้ว่าการวิวาทครั้งนี้คงหนักหนาเอาการ ในมือเล็กถือ

เข้าไปคว้าข้อมือเด็กหนุ่มแน่น พลันแย่งถ้วยกระเบื้องในมือเล็กวางลงบนพื้น ทว่าแทนที่คนตัวเล็กจะยอมพ่าย กลับดิ้นสะบัด

ข้าประเดี๋

ว้างแตกอีกน่ะสิ เดือนนี้เสียถ้วยกระเ

รกแย้มก็หน้าเสีย ซ้ำชาวบ้านที่มุงดูก็พลันหัวเราะร่ากับคำ

แตกทีไร เจ้าก็มาเอาขอ

ัยกระท่อมผู้อื่นซุกหัวนอนแล้วยังจะไม่สำนึกบุญ

้นทันใดเพราะรู้ดีว่าการลงโทษของเขานั้นดุดันเหลือคณา แต

ญญาซื้อ แค่ข้าคนเดียว ไม่

านี่

ทั้งสอง ชาวบ้านทั้งตลาดแตกตื่

ยังผู้มาใหม่อย่างพร้อมเพรียง พลันก็ปะทะเข้ากับร่างโปร่งของจอมยุทธ์หญิงซึ่งแห

ท่านอาจารย์ว่า” อวี๋ว์เจิ้งเห

กว่าไม่น้อย ไม่ก็เรียกศิษย์พี่ อ

อวี๋ว์เจิ้งเหอและกวงจินหยุดวิวาทกันชั่

ี่ก็มาตามสาสน์ขอ

ธ์สาวซึ่งเข้ามาห้ามทัพอย่างไม

เรื่องเร่งด่วน แต่พอได้เห็นเจ้าสองคนแล้ว ข้าคิดว่าพวก

องจากจอมยุทธ์หญิงผู้นี้เป็นผู้ที่จะช่วยเหลือเขาไปกาลต่อจากนี้ ส่วนกวงจินก็เลี่ยงสายตาคนรอบข้างเมื

งนี้ อย่างไรเสียก็พักให้หายเหนื่อยก่อนเถิด ข้ากับเจ้าเด็ก

งพอจะเดาใจออก ก่อนรับคำเชิญ ย่างกรายเข้าไปในกระท่อมโดยมีกวงจินรีบเดินตาม ทว่าเด็กหนุ่มแทนที่จะเดินตามไปเฉ

บง่ายๆ แน่เ

ัก ก่อนจะพาตามทั้งสองเข้าไปข้างใน พลางคิดย้อนถึงเรื่องราวในอดีตท

นวันวานเมื

ล่าตำนานเป

ษวิวาทไ

ิ์ศรีสำน

ช้เล่ห์ก

ัยทั้งบุ

ายประจักษ

ยาแง้มยล