รหลังจากรับจดหมายฉบับนั้นมาจากทนาย ปีแอร์ ภีมะจำต้องยืนขึ้นเพราะเป็นเขาคนเดียวเท่านั้นท

ยิบออกมาและกลับมานั่งที่เดิม ภีมะเองก็เช่นกันเขายังคงสงบนิ่ง แต่กลางโต๊ะยาวเขาเห็นชายคนหนึ่ง มุมปา

ลเริ่มอ่านบทความในพินัยกรรม คนที่ตื่นตระหนกและตกใจมีเพียงคนเดีย

วยความเกลียดชังและเคียดแค้น เขาไม่เคยต้องการทรัพย์สมบัติใดๆ เขาต้องการแค่ณิชา ลูกสาวเขาเท่านั้น นอกจากท

ยนครับ” ณรงค์

ุเท่าไหร่กันละเนี่

เข้าใจ เขามอบรอยยิ้มที่ณรงค์ไม่ชอบมันเ

องผมก็จะมีอายุย่างสิบเก้า เธอคงไม่ได้มีวันเกิดวันนี้เหมือนกันหรอกนะครับ

” ทนายปีแอร์ที่มองออกทุกอย่างแต่ก็ทำอ

งๆ เนื้อคู่กันสินะ” คำเย้ยหยั้นที่เขาหันมาเอ่ยกับทนายปีแอร์ ไม่มีคำกล่าวลาใดๆ ภีมะเดิ

ง ภีมะได้ยินชัดเจนแต่ไม่ได้ให้คว

เอ่ยกับรัสที่

หรือยัง” เหนือสมุทรเอ

เธอเอาแต่ร้องไห้และ

ออีกหน่อย เ

อนนานแบบนี้ผมเกรงว่า

าเธอสิ” กฤษที่เป็นบุร

อเกาะ ใครกันอยากจะมาอยู่นานๆ แต่ละคนจะเซ็นสัญญาว่าจ้างแค่สองปีด้วยค่าจ้างที่มากกว่าคนที่ทำงานสามปีเสียอีก เงื่อนไขเดียวคือตลอดระยะเวลากา

แปลกหน้า และหมดหนทางกลับบ้าน ทำให้เธอทำได้เพียงแค่ร้องไห้ และขังตัวเ

นูกลัว...ฮ

จอกับถาดอาหารวางไว้ เขาคนนั้นไม่ได้ขังเธอด้วยซ้ำ เธอเคยลองเปิดออกไปหลายครั้งเธอก็เปิดมันออกได้ทุกครั้ง นอกจากเสียงเคาะที่มาพ

ียงท้องร้องดังทันที เธอไม่กินไม่ดื่มมาเกือบสองวันแล้ว ถ้าเธอยังดื้อดึงแบบนี้ต่

นึ่งราดซีอิ้ว ตกแต่งด้วยผักสดหลายอย่าง ณิชาไม่รีรอตั