เช้าตรู่ ณรงค์ลืมตา คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน มีบางอย่างไม่ปกติ แต่

กคุณ

ยวัยเลยห้าสิบเอ่ยขึ้นมา ณรงค์เบ

” ผู้ที่ถูกเอ

ที่มารบกวนต

รขึ้นเหรอครับ มีข่าวเกี

ี “นายท่านพูดเสมอว่าคุณเป็

งของนายท่าน” ณรงค์ตั้งใจฟังต่อ “ในอีกสองวันทายาทนารัตน์จะมีอายุครบยี่สิบเอ็ดปี พินัยกรรมฉบับที่สองจะถูก

ด้วยล่ะครับ” ความเคร่งเครียดเกิดขึ้นทันท

กี่ยวอะไรด้วยนั้น คงต้องไปฟังพร้อมๆกัน”

รู่นะครับ” ณร

ณิชาไม่ใช่เด็กที่ยนอนขี้เซา ผลั๊วะ ประตูถูกผลักเข้าไป ภายใน

ิ่งลงบันไดลงมา เขาเข้

จงกลเอ่ยถามเมื่อเห็น

สาวผม

เขาจำได้ว่าความทรงจำครั้งสุดท้ายของเขาอยู่ที่ต้น

ชา ห

ทันที “ณิชาไม่มีทางไปไหนโดยไม่บอกผม เมื่อวานมีบางอย่างไม่ปกติ” ณรงค์บอก

ยจงกลส่ายหน้าอีกครั้ง “เรื่องน

าวหาว่าเป็นฝีมือคุณชาย ผมคิดว่าไม่เกี่ยวกับพินัยกรรมอย่างแน่นอน...เป็นความจริงถ้าผมจะแจ้งคุณตรงนี้เลยว่า มีพินัยกรรมฉบับที่สองนั้น คุณชายไม

าางอื่น เขานั่นเป็นเพียงจิตรกรธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น กำลังคนอำนาจบารมีเขาก็ไม่มี มีแต่คนตรงหน้าเท่านั้นที

ดื่มสำหรับแขกที่มีหน้าที่ต้องมา หัวโต๊ะยาวด้านหลังคือผนังที่มีประติมากรรมเป็นสัตว์ขนาดใหญ่ที่

ื้องหลังและชื่อเสียงที่ไม่ดี เชื้อไม่ทิ้งแถวเพราะสิ่งเหล่านี้มันคงสืบทอดกันมาทางสายเลือด เพราะพ่อผู้ล่วงลับ

ือทนายจงกลผู้ช่วยผมและพยานในพินัยกรรมฉบับที่สอง ผมขออนุญาตเปิดผนึกจดหมา

จ็ดตามพินัยกรรมฉบับแรกเมื่อสี่ปีก่อน ทนายปีแอร์โชว์กล่องที่ทำจากไทเทเนียมให้