นท

ี่ปฏิเส

เอเวอร์กรีน ทำเพียงแค่วางมันพิงไว้กับขาโคมไฟตั้งโต๊ะ ให้ตัวอักษรสีเงินบนพื้นดำเรียบสะท้อนแสงไฟวิบวับทุกครั้งที

ยง ฟังเสียงพัดลมหมุนสม่ำเสมอเป็นจังหวะเดียวกับความคิดซ้ำซากที่วนเวียนอยู่ในหัว ตัวเลขสิบ

ด้กลับมาก็ยังคงมีเพียงหนึ่งเดียวเสมอ... เป็นไปไม่ได้ ไม่ว่าจะทำงานหนักแค่ไหน ไม่ว่าจ

นั่งนิ่งอยู่ตรงโต๊ะอาหาร สองมือกุมถ้วยกาแฟที่เย็นชืดไปนานแล้วโดยไม่ทันรู้ตัว สายตาเ

่ไอ

ัว ดึงสติให้ไอรีนสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนที่เ

มาดๆ จากการอาบน้ำ สวมชุดนักศึกษาที่ยังติดกระดุมไม่ครบ

ำเหมือนคนไม่ได้นอนเลย"ไอรีนรีบส่ายหน้าเป็นพัลวัน

ับการจัดการเอกสารมรดกของพ่อน่ะ

ะยะห่างและเกรงใจพี่สาวเสมอมา นับแต่วันที่พ่อจากไปอย่างกะทันหัน ไอรีนก็กลายเป็นเสาหลักเพียงต้นเดียวของบ้

่นพูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเบาๆ ก่อนจะล

วันนี้มีเรียนย

ให้ไอรีนตกอยู่ในความเงียบงันอีกค

นอยู่บนผนังทางเดิน ภาพพ่อยิ้มกว้างในวันรับปริญญาของเธอ และแม่ที่จากไปตั้งแต่ไออุ่นยังเด็ก ภ

วาดกลัวในสิ่งที่ยังมองไม่เห็น บ่ายวันนั้น ไอรีนตัดสินใจก้

นร้านกาแฟเล็กๆ ที่เคยหิ้วโน้ตบุ๊กไปนั่งทำงานเป็นประจำ ผ่านสวน

ระจกใสอีกบานหนึ่ง... โลกสงบสุขที่เธอเคยอยู่อาศัย กับโลกที่กำลังมืดมนลง เธอเพิ่งข้ามไปรับรู้ว่ามีอยู่จริงใต

นพื้นหญ้า ทว่าความคิดในหัวกลับแล่นย้อนกลับไปยังห้องทำงานกว้างใหญ่บนชั้นสูงสุดของตึกเอเวอร

ดาไว้ก่อนไปพบเขา เธอเตรียมใจไปเจอกับการข่มขู่ กดดันเค้นคั้นเอาเงิน หรือแม้กระทั่งความรุนแรงรูปแบบต

จดีย่อมมีราคาที่ต้องแลกเปลี่ยน เพียงแต่ราคานั้นอาจไม่ใช่ตัวเลขบนกระดาษส

ละไออุ่นไปตลอดชีวิต เธอไม่อาจรู้เลยว่าพวกของอลันจะใช้วิธีการพิสดารใดในการทวงหนี้หากเ

ึกจนเต็มปอด อันที่จริง... เธอรู้คำตอบของตัวเองมาตั้งแต่ก้าวเท้าออกจากตึกนั้นแล้ว

างขึ้นมาถือไว้อีกครั้ง สัมผัสความเย็นของเนื้อกระดาษเคลือบมันใต้ปลายนิ้ว มือบางลังเลอยู่เหนือแป้นพ

สาย ทว่ามันกลับไม่ใช่เสียงของเลขาอย่างที่เธอคาดคิ

ันเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบปราศจากความแปลกใจ ราว

ยามปรับเสียงตัวเองให้มั่นคงที

นานเสียจนไอรีนเริ่มระแวงว่าสั

มีกระแสความพึงพอใจบางอย่างแฝ

่ตึกเอเวอร์กรีน ชั้นสิบห้า จะมีเจ้าหน้

ถามกลับ น้ำเสียงเต็

การเน้นย้ำคำว่า "ปกติ" ด้วยจังหวะจะโคนแปลกๆ กล

ยกเลิกเป็นโมฆะในทันทีที่คุณเซ็นสัญญาเริ่

ับ พยายามเน้นเสียงให้ฟังดูมั่

ายไว้ด้วยน้ำเสียงที่ทำให้หัวใจขอ

บเข้าสู่โลกข

ที่เคย คืนนั้น ไอรีนนอนไม่หลับอีกเช่นเคย ทว่าคราวนี้ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัวเพียงอย่างเดียว แ

านกว้างใหญ่บนชั้นสูงสุดของตึก นึกถึงดวงตาสีดำล้ำลึกที่จั

ม” ราวกับมันเป็นทั้งคำเชิญชว

องวันพรุ่งนี้เป็นต้นไป ชีวิตของเธอจะไม่มีวันกลับไปเหมือนเดิมอีกแล้ว และลึกลงไปในอก มีเสียงกระซิ

ดได้อย่างเย็นชาคนนี้ จะเป็นคนอย่างไรกันแน่เมื่ออำนาจและผลประโยชน์ถูกเปิดออก ในที่สุดเธอก็หลับตาลงเมื่อแสงขมุกขมัวของร