นี้เป็นอย่างมาก แต่ก็ได้รับอนุญาตให้ทำข่าวเพื่อข้างนอกงานเท่านั้น เพราะผู้ที่จะเข้าร่วมงานได้มีเพียงคนที่ได้รับบัตรเชิญซึ่งก็เรือนร้อย เพราะทั้งฝ่ายเจ้าบ่าวและเจ้าสาวต่างก็รู้จักคนเป็

ม้มืออาชีพ บ่าวสาวต่างยิ้มแย้มกว้างขวางให้กับแยกทุกคนที่ผ่านประตูเข้ามา เพราะวันนี้คือวันที่รัญชนารอคอยมาตลอดเจ็ดปี เป็นวันสำคัญ

ลายๆ คน เขาควรจะดีใจที่ได้วิวาห์กับผู้หญิงที่มีพื้นฐานครอบครัวดี ซึ่งแน่นอนว่าจะช่วยเสริมบารมีให้กับ ‘สัจวิวิธ’ แต่เหตุใด...เขาจึงอึดอัดนัก เหตุใด...เขาจึ

ด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นเขาสะบัดศีรษะไปมาเพื่อไล่ความคิดเหลวไ

ะ? ทั้งๆ ที่เธอก็ออกจะรักและเป็นห่วงเขามากขนาดนี้ ผ่านมาเจ็ดปี...มันไม่ได้แปรเปลี่ยน

สาวเสนออีกอย่างเป็นห่วงเป็นใยสุขภาพของเขา หากแต

ได้ยังไง?” เขาบอกด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ยังความซาบซึ้งมาให้เธอยิ่งนั

น่ารักที่

ืนอยู่กันแค่สองคน หากแต่กำลังยืนอยู่ที่หน้าซุ้มดอกไม้และกำลังทำ

วยใบหน้าเก้อๆ เล็กน้อย ก่อนเอ่ยทักทา

ากอีริคกับพิมพ์ฝันเพิ่งจะแต่งงานกันเมื่อปีที่แล้ว และรัญชนายังไม่มีโอกาสได้รู้จักพิมพ์ฝัน เหมือนกับที่รู้จักอีริคและครอบครัวข

นี่ก็ตาถึงเหมือนกัน ที่เลือกผู้หญิงที่หน้าตาน่ารักเป็นภรรยา และดูท่า

าคมซ่อนความหวานอย่างรัญชนา และอดชื่

ันเข้าไปข้างในเถอะครั

ก่อนเอ่ยถามถึงบรรดาญาติๆ ของระวีกานต์ว่าม

เป็นลูกชายของลุงเอ็ดเวิร์ดกับป้าเนตรของเขา ที่มีน้องชายคนเล็กชื่อว่าภูริ แพทริค หยาง อันเป็นเพื่อนสนิทของเขานั่นเอง

ต่งงานน่ะ เจ้าบ่าวเจ้าสาวต้องเหนื่อยแค่ไหน ก็เขาผ่านมันมาแล้วนี่นา...เข็ดขยาดจนไม่อยากจะมีรอบสองรอบสาวเลยล่ะ แต่

ันไปตามๆ กัน แต่กระนั้น...ความสุขล้ำที่ในที่สุดก็ถึงวันนี้เสียที ก็ไม่ทำให้รัญชนารู

ต์ พอล หยาง เอ่ยขึ้นกับอาทิตย์ผู้เป็นอาเขยและเรเ

กับชีวิตคู่หรอกนะครับ” อยู่ๆ ภูริก็เปรยขึ้น เล่นเอาคนทั้งโต

นตรนภา...ผู้เป็นแม่หันไปถามบ

ีกานต์ให้บรรดาผู้ใหญ่ได้รับรู้ แล้วมันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ เขารู้ดีว่าระวีกานต์ไม่เคยรักรัญชนา แต่หัวใจของเพื่อ

วอะไรสักหน่อย” เสียงของพิธีกรดังขึ้น ทำให้ภูริ

สิ่งที่ออกมาจากใจของเธอทุกประการ “ขอบคุณค่ะ...ขอบคุณทุกท่านที่มาเป็นเกียรติในงานแต่งของโรสกับพี่กานต์ในวันนี้ เราสองคนรู

ขณะที่กระชับมือที่จับมือใหญ่เขาเอาไว้ ช้อนสายตาขึ้นไปสบตากับดวงตาสีนิลสนิ

งคนหนึ่งบ้าง และวันนั้นก็มาถึง...เมื่อพี่กานต์เดินเข้าไปในบ้านของโรสพร้อมๆ กับคุณลุงอาทิตย์ในสายของวันหนึ่ง และขอโรสให้หมั้นกับพี่กานต์ ตอนนั้น...โรสบอกไม่ถูกเลยค่ะ มันดีใจ...ดีใจจนบรรยายเป็นคำพูดไม่ได้ และเราก็ได้หมั้นกัน...จากวันนั้นจนถึงวัน

ียงหัวเราะครืนจากแ